Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΑΙΜΑ

Ποτάμια δάση και νερά που με καλούν

αιώνες λουλουδιών εκείθεν…

Ω σώμα, τη μνήμη δεν κρατώ

μάχομαι στην ανάμνησή μου.

Ο κόσμος οπού θα λησμονηθώ κορυδαλλός είναι μονάχα

και το κελάηδημα είμ’ εγώ

και το φτερούγισμα δεν επιμένει

μα τα πουλιά βαραίνουν απ’ άλλη καταγωγή

φεύγοντας τη δική σου τύχη, σώμα.



Ποτάμι αχθοφόρε της πηγής

όταν ο μελαχρινός αέρας τραγουδήσει

της νύχτας ο μικρός αυθέντης

κινώντας φύλλα και πουλιά στη σιωπή

δεν είμαι μόνος.

Κι όταν μια έρημη μάντρα κοιμήσει τα ερπετά

κι όταν αγγίζω το στήθος της ωραίας κόρης

ο δρόμος δένει πάλι τ’ όνειρό μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: