Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ

Θάλασσα πίνεις τα ποτάμια πίνεις όλα τα νερά

μέσ’ στον καιρό της υπάρξεως ανάστροφα νέμεσαι την ομορφιά

πέρα στη δύναμη που κλείνει ο ουράνιος αέρας

όπως εδώ στην άνομη πόλη

ο Εθνικός Κήπος καθαρίζει την ψυχή με ήλιο και με δέντρα.

Ένα μεγάλο φύλλωμα σκέπει την καρδιά μου

κλειδώνει τα πουλιά

σχίζοντας απ’ τις ευωδιές χιλιάδες αναστάσιμα

κ’ η γυναίκα βαθύ βασίλειο σκλαβώνει το δέρμα μου.

Όποιος έριξε τ’ αστέρια στην αγριότητα

νιώθει τον πλούτο του άνθους

οι θεοί κατεβαίνουν απ’ τους μίσχους ώς τη μοναξιά

και τους χυμούς ανεβάζουν με γαλάζια όργανα

γενετήσια.

Ω σιωπή βγαλμένη στα παράθυρα του αιθέρα

σα να δείχνεις

τις κυματιστές ρίζες του κήπου,

άλλη ματιά δεν εχάρισε το αόρατο μέσ’ στο αίμα πρόβατο

που σκύβει στο χορτάρι σου ψηλά, μονάχα των αγγέλων.

Κρήνη θανάτου ανθίζει με χρυσάφι

κ’ η όμορφη φτέρη ψιθυρίζει νέους ύμνους

φανερώνοντας τη σοφία της αναπνοής

ολόκληρο το θάμβος ωσά σώμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: