Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

ΠΙΝΟΝΤΑΣ ΚΡΑΣΙ

Βρέθηκα πάλι με το άνθος έρημος

εδώ στο φως του καπηλείου

φεύγει σαν έντομο η ματιά προς τη συννεφιασμένη οροφή

καυσόξυλα τα κάρβουνα η μαυρισμένη σκάλα

τόσον αρχαία

όσο κ’ η γεύση του θεού μέσ’ στη ροή μας.

Είναι σαν εκκλησία ο χώρος είναι οι έλληνες

όποιος νεκρός εδώ μ’ ευσέβεια μνημονεύεται

προσμένει ο καιρός απάνω στις σκόνες.

Α η ζωή τι παιδεμός

σαρώνει τη χαρά με θειάφι...

Δεν υπάρχουν σχόλια: