Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΔΕΙΑ

Στη λησμονιά πώς να προχωρήσω μονάχος

απ’ το φεγγάρι σταλαγμένη σαν ασημένιο κοράσι

η Μήδεια καθαρή κοιμάται με τους φόνους στον κόρφο της

δεν υπάρχει ο έντρομος δαίμονας των ημερών

οπού χύθηκε για πάντα στη φωτιά

η εύφλεκτη ύλη του έρωτα

δεν υπάρχει το βλέμμα της σκύλας τυρρηνικής

μέσ’ στα μάτια που έλαμψαν από γαμψή εκδίκηση.

Στη λησμονιά πηγαίνω δίχως ήλιο με τα κάλλη των ανέμων

όλα στο τραγούδι κ’ η ψυχή στον Άδη

ξεραίνονται τ’ άνθη οι πράξεις τα ονόματα

πάει κ’ η αγάπη χαμένη

σαν περαστική πνοή στα χαρτόνια

ο άνθρωπος έαρ η θάλασσα

βουνά και κάμποι ο ουρανός – χαρτόνια.

Στη λησμονιά πώς να προχωρήσω μονάχος

η Μήδεια γελά δυνατά μέσ’ στη νύχτα

είναι το γέλιο της ασπράδι από μουχλιασμένο αβγό

ψέμα η γέννηση ψέμα κι ο θάνατος

ψέμα ο ήλιος και παιχνίδι σκοτεινό

που φέρνει ταραχή στο στήθος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: