Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

ΤΑΥΤΙΣΕΙΣ

Εδώ κοντά μου είν’ ο άλλος

είναι χαρά και χώρος αγαθός

να χύσω τα νερά της ερημιάς από μέσα μου

ο πλησίον.



Στο θάμνο

η κλίση του χεριού νυμφεύεται το φύλλο.

Πώς ανατέλλει μια ομορφιά στα βήματα...

Και η νήφουσα της ακακίας εικόνα

που θροΐζουν τα φύλλα της

απ’ αόρατον άνεμο λευκό.



Σκάβει τη γη ο άνθρωπος με θλίψη

κοιτάζοντας ημέρες και χρόνια

την καλή κατοικία.



Η βροχή μεγάλη με νερά πολλά

κλείνει την πραγματικότητα

για νά ’μπει καθένας μέσ’ στα παραμύθια

πέρ’ απ’ την οργή του κεραυνού

μονάχος.



Πόλις χειμώνας η βροχή σαν τέλος της ψυχής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: