Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Χειμερινό ηλιοστάσιο

Εδώ,
στου χρόνου την κλειστή καμπύλη
θα αποταμιεύομαι,
ισχνό περίσσευμα μιας ύπαρξης
που φτώχυνε σε ελπίδες
και πλούτισε σε διαψεύσεις.
Στη Δύση των χρωμάτων
θα υποβάλω
την αξιοπρεπή μου παραίτηση
σαν φως καθημερινό,
εξαντλημένο και αμφίβολο
για τις δυνάμεις της επαύριον.
Κάθε φορά
λιγότερο τολμηρή,
λιγότερο αγαπημένη,
λιγότερο παρούσα
στο υπαρξιακό μου
προσκλητήριο.
Μια κουρασμένη υδρόγειος
που όλο επιβραδύνει
την εγωκεντρική περιστροφή της.
Μια νύχτα ανυπέρβλητη
που εισέρχεται οριστικά
στο χειμερινό της
ηλιοστάσιο.

2 σχόλια:

~reflection~ είπε...

Για να γίνουν δεκτές οι Παραιτήσεις
μία Υπογραφή απαιτείται
σαν Υστερόγραφο Ποιητικής ΑΝάσας,
μα....
ρώτησες τα Ποιήματα αν συνενούν?...

κανένα ποίημα δε θα βρεις Στρατή,
ούτε εσύ, ούτε η Λίλιαν, ούτε κανείς μας,
που δε θα λαχταρήσει να αναστηθεί το ερχόμενο Πρωινό,
για να χαράξει Νέο Ταξίδι με Φόντο το Βλέμμα των Ονειροπόλων....


Αφήνω μία γλυκιά καλημέρα στο χρώμα των Ονειροπόλων...

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

ΚΑΚΙΑ
το πέρασμά σου με χαροποιεί..
Νομίζω η ποίηση της Λίλιαν έχει πολύ ιδιαίτερο στίγμα, που εμένα προσωπικά μου αρέσει.