tag:blogger.com,1999:blog-45545391457330072422012-01-30T13:46:24.731-08:00ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.comBlogger12361100tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-51619698058491401662012-01-30T08:41:00.001-08:002012-01-30T08:41:46.306-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-xFP_xtI0UsQ/TybIPbJ01eI/AAAAAAAAD18/Q8UQfXZ0zn4/s1600/28391617115860628607710.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="256" width="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-xFP_xtI0UsQ/TybIPbJ01eI/AAAAAAAAD18/Q8UQfXZ0zn4/s320/28391617115860628607710.jpg" /></a></div><br /><br /><br />Στην υπερσύγχρονη γαλέρα μας τα φινιστρίνια <br />είναι κλεισμένα με στόρια. Ακούγεται ένα συ¬νεχές <br />κουδούνισμα που αντικαθιστά τα τα¬μπούρλα και ο <br />Supervisor μας καλεί να ακο¬λουθήσουμε όλοι το <br />ρυθμό. Με high tech μι¬κρόφωνα κι ακουστικά <br />συντονίζουμε πειθαρχη¬μένα τις κινήσεις μας. Πού <br />και πού αφήνει κα¬νείς το πόστο του για να <br />ξεκουραστεί, αλλά η φωνή του Gastarbeiter τον <br />επαναφέρει. Κι εγώ, ένας απλός θεατής προς το <br />παρόν, συνειδητο¬ποιώ ότι 60 χρόνια μετά «η <br />εργασία [εξακο¬λουθεί να] απελευθερώνει!»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-5161969805849140166?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-66152449485324325312012-01-29T09:09:00.000-08:002012-01-29T09:09:17.939-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-9wUmRetJZPI/TyV9NoYxrvI/AAAAAAAAD04/3C-2xWXuqBk/s1600/bp27.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="203" width="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-9wUmRetJZPI/TyV9NoYxrvI/AAAAAAAAD04/3C-2xWXuqBk/s320/bp27.jpg" /></a></div><br /><br /><br />Οι σκιές περιστρέφονται αργά. <br />Έχουν vinyl και φωσφοριζέ περίγραμμα. <br />Συνομιλούν μεταξύ τους ψιθυριστά <br />και περιπαίζουν η μια την άλλη. <br />Γελούν σπάνια και μιλούν σπαστά ελληνικά. <br />Καπνίζουν βαριεστημένα και περιμένουν τη σειρά τους. <br />Στο βλέμμα τους συνυπάρχουν ο κυνισμός, <br />η μελαγχολία και η εγκαρτέρηση. <br />Προσφέρουν τη σάρκα τους σε κομήτες και βδέλλες, <br />αρκεί να τηρούνται οι προϋποθέσεις. <br />Όταν περάσουν έξι μήνες <br />θα μεταφερθούν σε άλλο πύργο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-6615244948532432531?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-86771332057585333662012-01-28T21:53:00.003-08:002012-01-28T21:53:11.716-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/--A0mR14igdQ/TyTetB4AiJI/AAAAAAAAD0I/vz-LytTwn0M/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="181" width="278" src="http://3.bp.blogspot.com/--A0mR14igdQ/TyTetB4AiJI/AAAAAAAAD0I/vz-LytTwn0M/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" /></a></div><br /><br /> <br />ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ WILLIAM BLAKE<br />Είμαστε όλοι στον αέρα του Αναξιμένη.<br />Σ’ αυτή τη νέα βλάστηση στο κεντητό απριλοπάνι.<br />Χρησιμοποιώντας ολόκληρη την οικογένεια σαξοφώνων.<br />- Τις ει; - Ογδονταπέντε κιλά<br />του συμπαντικού βάρους.<br /> <br />Η ΑΤΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ<br />Ας είμαστε ραγισμένοι στους ανημέρευτους έρωτες<br />με ζοφερό μαστίγιο την ώρα την ουρανοβόρα<br />δαμάζοντας το σώψυχο σπιθομάνι.<br />Βουνά εσείς που καμαρώνετε το ύψος είναι λέξι-ξέφτι<br />στα μάτια χαντακώνεται γογγύζει απ’ τον πόνο και χωλαίνει<br />όταν εσύ κατά τη μαύρη συμφορά γιομάτος δάκρυα<br />γέρνεις χαροκαμένε και ξαναβουλιάζεις άξαφνα<br />στων λουλουδιώνε την απόρρητη απόκαρδίωση.<br />Αχ μη θελήσεις όνομα διδάσκοντας<br />νά βρεις αγνάντια σου το νάμα της βουβής ανωνυμίας.<br />Έρεβος ή απώτερο συμπέρασμα -: ο σκοτεινός (ανάσκελα) τάφος<br />ρημαδιακό βαρβάτο τριαντάφυλλο τραύμα σιγής στο κοιμητήρι<br />μ’ εκατομμύρια νοσταλγικά σαπίσματα<br />στους επιτύμβιους χειμώνες κλινήρη<br />καθώς πεντάρφανος ωρύεται ο άγραφος αγέρας<br />αντρομαχώντας με κοντοπίθαρα και σπαστικά χαράματα<br />λυόμενα κλωνάρια μέσ’ στο Άφωνο<br />βλαμμένα δέντρα.<br />Νύχτες που διαπρέπουν αστροχίτωνες εκείθε προς το μέγα μαύρο<br />την αρνησιά την κάνουν έλευση<br />τη φυλλωσιά μου δεν την έχουν ανταμώσει.<br />Το ζήσιμο ολισθαίνει βαθιά στην Ηλιοφίλητη κι όποιονε τρώσει<br />η γιασεμένια αστραπή<br />θα υποκύψει σε δονούμενα<br />ρέοντα μέσα στην αφή του αρχαίου Ίμερου στήθη.<br /> <br />ΠΑΝΑΚΕΙΑ<br />Η άρθρωση του Μόνου Ορατού με διασαλεύει<br />ανάμεσα στη γλώσσα και στον άνυδρο ουρανίσκο<br />όταν τα χρώματα ψοφούν και ξάφνου πυρπολιέται<br />ο κύβος της ομοιογένειας<br />ακαριαίος διαρκής και τίποτ’ απ’ τα δύο τούτα:<br />τριαδικότητα-μαστός.<br />Κι ολούθε σφήκες πρόθυρα σφαγής αυτά τα στήθια<br />είναι από πέρδικα<br />νεροπότηρα δεξιά σου<br />μια φράση που ακούγεται σχεδόν αριστερά σου<br />«τα ’χα βάλει τα παγωτά στο ψυγείο»<br />πιο κείθε λυγερή κυράτσα μεταφέρει την καρέκλα της<br />απ’ τον ήλιο τον άπρεπο την πάει δίπλα<br />στη σκια σ’ ένα δύστυχο πεύκο<br />δεν επιμένει – πώς σας ήρθε – ο θεός ναν τον αναγνωρίσουμε<br />μύθος παλλόμενος ας τον πούμε και σούρουπο<br />απαλήθεια όπως λέμε απαρέσκεια<br />παλλόμενος ίσον υπάρχουμε<br />μύθος ίσον υπάρχουμε δίχως κουρελοθάνατο.<br />Πρέπει σε μένα η μακροζωία.<br /> <br />Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΜΕΣΑ ΣΤ' ΟΝΕΙΡΟ ΜΙΑΣ ΑΘΛΙΑΣ ΠΕΜΠΤΗΣ<br />(Διήγηση)<br /> <br />Je suis reellement d’ outré-tombe,<br />et pas de commissions.<br />RIMBAUD, Illuminations<br /> <br />Ο σκελετός εκείνος ο τεφρώδης και νυχτιάτικος<br />που μπήκε μέσα στο δωμάτιο πανύψηλος<br />περασμένα μεσάνυχτα βγαίνοντας<br />από κάτι τεράστιους καπνούς ολοπράσινους<br />τυλιγμένος μ’ αναρίθμητες μονόχρωμες κορδέλες<br />θυμάμαι τώρα πώς, αλήθεια, θρόιζαν<br />απάνω στα διάφανα κόκαλα... –<br />τράβηξε μια καρέκλα και κάθησε μ’ ευγένεια<br />κρατώντας τη μελωδία του γάργαρου Τίποτα<br />στα δάχτυλά του τα ξεβιδωμένα<br />καθώς ανάβλυζε μεγαλόπρεπα στο θώρακα<br />σα μέγα φύλλωμα σε λαίμαργα ξερόκλαδα<br />μια σπαραγμένη κι αξόδευτη φωτοβολίδα...<br />Είναι πολύ παράξενο κι απίστευτο<br />μα όμως κάθισε, δίχως να ταράξει<br />το άναρθρο σκοτάδι που τον έψαχνε κατάστηθα<br />σαν αστρική κατάντια της άβυσσος.<br />Είμαι τυφλωμένος από χιλιάδες λεύγες άπειρο –<br />ψιθύρισε, καθώς ακούστηκαν ολάξαφνα<br />τα τύμπανα της κολάσεως αγριεμένα<br />και ξέφρενες ανοίγαν οι φλογώδεις ολοένα<br />κι αναστάσιμες ασωτείες των χρωμάτων<br />όπως μπορεί να γίνεται, φαντάζομαι,<br />στην κατάμαυρη πίσσα των αρίφνητων θανάτων.<br />Είμαι τυφλωμένος απ’ τον αγέρα, ξαναχτύπησε<br />τα γαλάζια σαγόνια με δύο-τρία μετέωρα<br />σκουριασμένα δόντια καν τέσσερα<br />κι αναπάντεχα μεσ’ απ’ το δεξί του το μάτι<br />ξεπετάχτηκε ζωντανός ο φόβος και πολύχρωμος<br />κ’ ήτανε μια χαρούμενη σε λάμψεις ακανθυλλίδα<br />σαν απ’ την αγνότητα της φρίκης που κόβει τα ήπατα φτερακίζοντας.<br />Τι θέλεις; - είπα – τι μαυρίλα προμηνύεις;<br />Υπάρχει, βέβαια, μια μαυρίλα, ψιθύρισε, μα όχι σαν το πιάνο...<br />Τρίζεις, του είπα, κι αυτό με φοβίζει.<br />Δεν ειμ’ ο διάβολος, είπε, δύστροπα, η ανάσταση τρίζει. –<br />Κι άξαφνα δίχως κανένα λόγο χλιμιντρίζει<br />με φρικαλέο τρόπο έν’ αόρατο μεγάφωνο:<br />«Ν’ αδειάσουν οι διάδρομοι! Ν’ αδειάσουν οι διάδρομοι!»<br />Τι συμβαίνει; - απόρησα τρέμοντας...<br />«Οι διάδρομοι!» - σκούζει και ξανασκούζει το μεγάφωνο<br />κι ασυγκράτητα τότε μια πολυάριθμη χορωδία στα υπερώα<br />ξεχειλίζοντας αρχαιότητα σ’ έναν άγνωστο θρίαμβο<br />ψαλμωδούσε περίεργα πράματα που δεν τα ’νιωθα<br />μα θυμάμαι μονάχα τρεις λέξεις,<br />βραδυόνια λουξόνια ταχυόνια, τιποτ’ άλλο δεν κράτησα.<br />Τι συμβαίνει; - ξαναρώτησα τουρτουρίζοντας.<br />Ήρθε μήπως η ώρα της ψυχής κι ο έρμος πρέπει<br />να διαπλεύσω τη νερένια κλωστή την αόρατη<br />κι αδιάφορη μητέρα της γεωμετρίας<br />κείνη την άφραστη σε όλα μας τα έργα και ερείπια<br />σε όλες μας τις φλόγες την ακοίμητη<br />κι αξύπνητην Ουσία;...<br />Σαν κάτι μου φαίνεται πως ελλοχεύει στην ύπαρξη.-<br />Μη δειλιάζεις, μου λέει, μην τρέμεις ανέστιε.<br />Δεν είδες ολάκερο, λοιπόν, από θειάφι<br />τον πύρινο θώρακα τον υακίνθινο<br />χωνιασμένο τόσα χρόνια στο αστραποπήγαδο<br />που δεν μπόρεσα χίλια χρόνια να τον φορέσω;<br />Μα γιατί με κοροϊδεύεις, είπα, τότε, κύριε...<br />Τα λόγια τούτα, κάπως έτσι, τα χω<br />συντύχει μέσα στα πνιγερά δόγματα<br />κ’ είχα τρομάξει από δαύτα θυμάμαι.<br />Πάντως να ξέρεις, του φώναξα με δύσπνοια,<br />πρέπει ναν το ξέρεις πως εγώ τα δόγματα τ’ αλαλιάζω,<br />μάλιστα! πρέπει ναν το ξέρεις πως εγώ<br />τα δόγματα ή τα καίω ή τα κοπρίζω<br />τα ξανθά θεωρήματα και των Όντων το κατάμαυρο Τέλος<br />τα φριχτά και τ’ αζώητα συστήματα –<br />βρυχήθηκα κ’ εκείνος ολόχαρα χειροκρότησε<br />σα να ’σπαγε μεγάλα και λεπτά παξιμάδια<br />γρυλίζοντας «Εύγε! και εγώ τα κοπρίζω!»...<br />Μα μπορείς, είπα τότε, να κοπρίσεις; Κι άθελα του ’δειξα<br />τ’ ασπρισμένα του τα κόκαλα στο μισόφωτο.<br />Δεν είπε τίποτα σ’ αυτό μα τοξεύοντας<br />το πλατύ μέτωπό του το κίτρινο<br />μ’ ένα φως αχαλίνωτο<br />σηκώνει μακάβρια σε βαθύ μειδίαμα ένα πάλλευκο<br />κι αλησμόνητο μεταξωτό μαντίλι που διάβασα<br />κεντημένη τη φράση της ακάνθινης αλήθειας:<br />Ο δε μείζων υμών έσται υμών διάκονος...<br />- Α, μάλιστα, πήδησα χαρούμενος,<br />ειν’ η λύτρωση η μεγάλη,<br />σε γνωρίζω, ω θεσπέσια Γηραλέο Νήπιο!<br />Στα μάτια της σάρκας αστράφτει το λάθος...<br />Πώς να ξέρεις, αλίμονο, το πρόσωπο<br />που φτερούγιζε κάποτε<br />στη μόνη υπάρχουσα δημοκρατία:<br />έναν ειρμό από κόκαλα... -<br />μ’ αποκρίθη ξύνοντας την υπόσταση ο ανύπαρχτος,<br />τον ίδιο αέρα τον άπιαστο,<br />πανωκατίζοντας τον αντίχειρα<br />κι ακουγότανε – τι μυστήριο – το γρατζούνισμα...<br />- Ξέρεις ωστόσο τι είναι όλη κι όλη η ζωή που μας έλαχε; -<br />Ίσως να ξέρω, τόλμησα να ψελλίσω,<br />δίχως να στερεώνω τους ήχους μέσα μου, σα να ’χα κιόλας<br />ολάκερος αναλυωθεί σε όλα μου τα πριν και τα μετά,<br />τα μύρια μου και λιγόχνωτα δευτερόλεπτα, είναι μήπως εκείνες<br />οι μικρούτσικες ευτυχίες του έρωτα;...<br />Ρηχάδα, ρηχάδα! με σταμάτησε τότε και χάθηκε<br />το φως όπου χάιδευε την παρουσία του την ακατάσχετη<br />κ’ εγώ αναπάντεχα ρουφήχτηκα μεσ’ στην εξουδένωση<br />σαν σε μεγάλο βάλτο.<br />Ρηχάδα, ρηχάδα! ξαναντήχησε και μου ’δειξε στο μάκρος<br />τα πιο αιφνίδια ουράνια της ζωής μου<br />μέσα σε κάτι τερατώδη οράματα ξετυλιγμένα.<br />Δες εκείνο το νέφος! είναι τάρανδος, είπε,<br />λυγίζοντας ωσάν αρχαίο διαβήτη το δεξί βραχίονα.<br />Σήκωσα ψηλά τα μάτια κ’ ήτανε πράγματι τάρανδος<br />που γίνηκε σε λίγα δευτερόλεπτα κροκόδειλος<br />κ’ ύστερα γίνηκε μια πολύφυλλη κλάρα.<br />Δεν ένιωσα όμως τι μπορούσε να σημαίνει<br />που μ’ έριξε δίχως λόγο σε τέτοιες εναγώνιες οπτασίες<br />και ρώτησα κάπως χαμηλόφωνα: - Τα δέντρα,<br />θα ’θελα να μου πεις αν κάτι ξέρεις, έχουν και κείνα τ’ αλάλητα<br />κόλαση σαν εμάς και παράδεισο; Κι ακόμη θα ’θελα<br />να μάθω κάποτε. τι γυρεύει<br />γυμνή στ’ αγκάθια η θρησκεία;<br />για να μην αγριεύουμε μήπως ολωσδιόλου;<br />Τι λες εσύ, τι θα ’λεγες απόψε με τις λέξεις...<br />Κι όπως δεν είχα καλά-καλά προκάνει (βλέποντας<br />πάνινα κι ατσαλάκωτα βιολοντσέλα που κυμάτιζαν εξαίσια)<br />να βάλω στην περίτρομη φωνή μου τ’ αποσιωπητικά της<br />μ’ακατάστατο πάθος αρχίνησε να λέει<br />ο βαθίσκιωτος εκείνος πεθαμένος<br />την «Ανθισμένη αμυγδαλιά» και τη χαντάκωνε<br />σαν κάτι κοιλαράδες κρασοτενόρους τα σαββατόβραδα<br />όπως παλιότερα τους ακούγαμε στα υπόγεια κουτούκια.<br />Τον κοίταζα τώρα ταραγμένος αλλ’ αυτό το κέρατο<br />μόλις απόσωσε το ένα ρίχτηκε συνέχεια σ’ άλλο<br />ψευτοτράγουδο κι απόκαμε ν’ απαγγείλει στο τέλος:<br />«Ο κόσμος είν’ ένας αεροπόταμος...<br />Αχ μοίρα μας και μαύρο ριζικό μας<br />πώς να σε μάθει κι ο ιπποπόταμος...»<br />Κι άξαφνα τότε μ’ έναν παταγώδη τρόπο θυμήθηκα<br />τα ωραία σκέλεθρα της μεγάλης ερημιάς των ορέων<br />επωάζοντας τα τρίμορφα γεράκια<br />της απέραντης μορφής που δεν αντίκρισα<br />κι αποσπώντας ένα σύγνεφο θέλοντας με δαύτο να τον τυλίξω<br />- σχεδόν απέναντι στου διπλανού μας Κένταυρου το Άλφα,<br />κάτι δεκάδες εκατομμύρια τρυφερά χιλιόμετρα,<br />στου γαλαξία μας το φρικαλέο Παγκράτι –<br />ρώτησα δύσκολα κι ανέλπιδα: μήπως είσαι<br />κάποιος από κείνους; μήπως είσαι ο πάναγνος Αφθόνιος;<br />Εκείνος όμως έμπηξε τα γέλια<br />στενεύοντας τον άδειο θώρακα: - Βρε έλληνα<br />δε με γνώρισες ακόμη; Είμ’ ο Γιάννης<br />ο στρατηγός Μακρυγιάννης απ’ την Ακρόπολη...<br /> <br />ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΘΛΑΣΗ<br />Ποτέ μου δεν τη μεθόδευσα την απελπισία μου.<br />Σε κάθε χυτήριο δυνατότητας /αυτή η διαβόλισσα…/<br />υπήρξα ο απόμερος άλλ’ ανθηρός αντίγνωμος<br />απαγγέλοντας απλώς τη δική μου υπέρβαση<br />στα συχνά της εφήμερα φανερώματα<br />υπερήφανος από δίχως επίθετο αυθεντικότητα ώς το θάνατο<br />σύμφυτος της αγάπης που συνοψίζεται στην<br />άνευ ουδενός ονόματος τελετουργία: τη στύση μου<br />θερίζοντας το Απόλυτο στα σώματα<br />σμήνος υδάτινο γυναικώνε.<br />Δρώμενα συνουσίας λατρείες αστραπιαίες στα μάτια μου<br />δεν έχει κι άλλα προτερήματα ο έρωτας.<br />Λιθοβόλησα την προοπτική και μεινέσκω ήσυχος.<br /> <br />ΥΠΗΚΟΟΣ ΚΥΑΝΩΣΕΩΣ<br />Ε λοιπόν εσείς οι θρησκείες – αναρριχώμενα –<br />τύψεις ανωφερείς της αιτιότητας<br />εσείς τα πιο όμορφα αλόγατα τηλεφωνήτριες Βαλκυρίες<br />εσείς οι ανώφελες γιάτρισσες<br />των εξωφρενικών εκατοντάδων<br />εγώ θα απομείνω περίεργος μια και δε χάνω κύριοι Φένακες<br />απολύτως τίποτα.<br />Βαβέλ από λαγνεία ουρανού και στυγνές ποικιλίες<br />από λουλούδια πολυώνυμα της Πεντηκοστής<br />ανάμιχτα με δάκρυα στα φαρμακεία<br />η μια τα ύψη που ορέχτηκε<br />η άλλη<br />κρουνός Ηράκλειτου από ψηλά οπού το χώμα καταδέχτηκε.<br />Παραπλήσιες ομορφάδες -: η νομοτέλεια κ’ η αμέριστη<br />κατακρεούργηση.<br />Να θωρακίσουμε του άλγους την εναντίωση:<br />το μεράκι της παρδαλής αιωνιότητας ανυφαίνοντας<br />σε ελάσσονες τόνους στο λιλά μικροσκόπιο.<br />Μεγαλόπνευστος ετούτος ο αγέρας ερχόμενος<br />απ’ τη μετεμψύχωση<br />παροτρύνοντας η αγάπη σε εξέγερση τα υποσύνολα<br />έαρ και νόστιμον ήμαρ<br />καθώς του κουρασμένου αίματος ο θρήσκος της μαυρίλας<br />/τον ύπνο εννοώ/ που θηρευτής του κύκλου δεν κατόρθωσε<br />να διαλευκάνει ούτε τη ζελατίνη του τέττιγα<br />ναυαγός ιχνηλάτης που διαχέεται στο αιδοίο της Στύγας<br />/τέτοιο βαθύ λακωνικό δεινοπάθημα/.<br />Ζενίθ ανάστροφο στα σπλάχνα μου<br />περιτείχιση των κυττάρων ένας εξαίσιος<br />ορμαθός από ασίγαστους χημικούς τύπους<br />ο τερατώδης υπόκοσμος-: οι λεπτομέρειες<br />πληγιάσματα στη φαλακρή ευμάρεια της σφαίρας<br />οι λεπτομέρειες: αποβάθρες της αποπλέουσας Ολότητας<br />/κινίνο μεταφυσικό στ’ αλήθεια/<br />οι έμφυτες ακρότητες της μέλισσας ανοιξιάτικες βαρκαρόλες<br />κ’ η κατάξανθη Λάνα Τάρνερ γειτόνισσα γνωστή της Παναγίας.<br />Είναι φριχτά σατανικό μηχάνημα η διαίσθηση<br />δεν καταρρέει στα παλιόνερα του αποχετευτικού μας συστήματος<br />νίβοντας ο ημεροδείχτης τα χέρια σε τραγούδια.<br />Ζήτω το μυαλό-ανεμόμυλος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-8677133205758533366?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-76070943615191263302012-01-28T11:43:00.001-08:002012-01-28T11:43:43.749-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-sck4UQnQUhw/TyRP6MiEthI/AAAAAAAADzk/J5sbXr35f2Q/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="217" src="http://3.bp.blogspot.com/-sck4UQnQUhw/TyRP6MiEthI/AAAAAAAADzk/J5sbXr35f2Q/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111" /></a></div><br /><br /><br />ΓΛΑΦΥΡΟ ΤΟΥΦΕΚΙ<br />Γηράσκω πάντα στην ελάσσονα κλίμακα<br />με λύσσα ξεσχίζοντας τα σκουτιά της χαρμολύπης<br />ν’ αποδίνουμε δίκαιο: η χειρότερη ανοησία μας –<br />κολατσίζω πρωινό απόλυτο Μηδέν ακουμπισμένος<br />απάνω στη συμφορά μου να υπάρχω.<br />Σ’ αυτό δεν έχω συντροφιά δεν έχω σπάργανα<br />για τον Υιό του Φανταχτερού Ζώου<br />δεν εξυμνώ κροκόδειλους λυτρώνω σαχλαμάρες πέρσι<br />στην Ταγκανίκα<br />κι όπως το είπα κι άλλοτε η βλακεία είναι απολύτως αναγκαία<br />είν’ η αποπάτηση του νου με ανακούφιση.<br />Κάθε γλώσσα σημαδεύει περιπέτειες απ’ το δεινόσαυρο<br />έως εμένα<br />μέχρι τη γάτα της γειτόνισσας την αχρωμάτιστη<br />κάθε πρόσωπο ιδρύει το χαμόγελο στα πιότερο ηλίθια χείλη<br />κάθε αντίλαλος και μυστικισμός κάθε γυναίκα και βασιλεία<br />κοφίνια με θάλασσα κουβαλημένα στον κατάμαυρο σκύλο.<br />Θ’ αγιάσουμε γονατίζοντας αντίκρυ στα νωπά γιασεμάκια<br />ταραγμένα συνέχεια απ’ τα έμορφα μύρα τους<br />τιποτένια διάτορα καθόλου πραχτικά κι ασυλλόγιστα<br />τρομερό κι απέριττο μεγαλείο.<br /> <br />ΤΥΜΒΟΣ<br />Εκείθε πέρα στην άξεστη γενέτειρα<br />στ’ ανοιξιάτικα ξέφωτα της ηρεμίας<br />δεν την αντέχεις εύκολα την άνθηση<br />της Ήρας οπού δεν κρατιέται τη νυμφομανία –<br />πας να πεθάνεις απ’ το άρωμα των πορτοκαλιώνε.<br />Εκείθε πέρα θυμόμουνα μια μέρα περιδιαβάζοντας<br />ωσάν άρρωστος απ’ αρίφνητην ύπαρξη<br />τα φιλιά της αβύσσου μη χορταίνοντας: τις πνοές με τα μύρα,<br />θυμόμουνα την παλιά συχωριανή μου την Τελέσιλλα<br />οπού σκάμπαζε η θεότρελη να συναλλάζει<br />τη λαμπράδα του στίχου με μιαν άτρομη σπάθα<br />τέτοια βαθειά κι ακόρεστη γυναίκα μέσ’ στο ένδοξο Άργος<br />τηνέ θυμόμουνα θρυμματίζοντας το ρόδι της ομιλίας<br />κ’ έλεγα μέσα μου πόσος έρωτας άραγε ναν της έλειψε<br />μη γνωρίζοντας τους πλημμυριστούς<br />μ’ ένα αήττητο πράσινο πορτοκαλιώνες...<br />Κι ωστόσο τίποτα κανείς δεν χάνει (το πιο σπουδαίο).<br />Τ’ ανθρώπινα είν’ ανέκαθεν πλήρη.<br />Στην Ελευσίνα σήμερα οργιάζουν από λάμψεις<br />τα βιομηχανικά μυστήρια.<br />Βακχεύει η πολιτική και λάμπει η σελήνη.<br />Πεθαίνουμε γεννιόμαστε μπαινοβγαίνουμε στο Κοσμικό Κλάμα.<br />Γι’ αυτό κ’ εγώ μ’ ένα τσεκούρι τα ’χω ρημάξει τα νοήματα<br />κρεουργημένα κι άταφα τ’ αφήνω μέσ’ στα έρημα δάση.<br />Σταφύλι λέω ναν την κάνω την πραγματικότητα –<br />έμπα σ’ αυτό το ιερό δευτερόλεπτο. ρίξε κλαριά<br />κι άλλα κλαριά στην ανεξέλιχτη φωτιά<br />ρίξε μ’ αυτά στη φλόγα της<br />και τον πελώριο βλάκα τον Προμηθέα.<br />Η οπλή του Κενταύρου τα μεσάνυχτα<br />σπιθίζει στο φυτρωμένο στερέωμα.<br />Είν’ ώρα να διώξεις όληνε τη σκέψη απ’ το κορμί σου.<br />είν’ ώρα τα κατάμαυρα κι ανύπαρχτα φτερά σου να βλαστήσεις.<br />Το φως είναι μόνον εικόνισμα<br />η τραχηλιά της νύχτας: το φεγγάρι.<br />Πάρε χαμό στα χέρια σου και πλάσε<br />τη ζωή που σε θάνατο δεν πλαγιάζει.<br />Της σιγής το μονοπάτι μοιάζει να ’ναι ο φαλλός του Βούδδα.<br />Στον κόσμο που βαθιά υπάρχουμε διάδημα η φρίκη.<br /> <br />Η ΚΟΥΦΙΑ ΠΥΡΚΑΓΙΑ<br />Τι ημέρες και εκείνες της αγάπης...<br />Κάθε σου τηλεφώνημα γλυκόλαλο<br />τι ομορφιά μεγάλη ο χρόνος περιμένοντας<br />να κουδουνίσει ξαφνικά η συσκευή<br />να πλημμυρίσει η μαυρίλα της απ’ τη φωνή σου<br />στα ευρύχωρα δευτερόλεπτα στο δικό σου βραδάκι.<br />Μα είν’ ο χαλασμός ανείπωτος ήρθε το τέλος<br />γυρίζουμε στην κλειστή μοναξιά του ο καθένας<br />τα φουστάνια σου θ’ αγγίξουν το πολύ μέχρις αύριο<br />άλληνε σάρκα.<br /> <br />ΤΡΙΣΑΓΙΟ ΣΤΟ ΘΩΡΑΚΑ ΜΟΥ<br />Τεκμηριώνουμε χαλάσματα η μετάληψη στοιχίζει<br />πεθαίνω κάθε μέρα από ζωή κι όχι από θνητότητα<br />η πλάση με κατακορόιδεψε στίγμα χυτής παλινωδίας<br />κ’ εγώ οικτίρω ο δαρβίνειος τα ωδικά σκουλήκια<br />/τραγούδι τους τα σπλάχνα μου θρήνος εσώτερα<br />στην ωμοπλάτη/.<br />Κακόφωνος ο άνεμος απ’ τα πιο πέρα κορφοβούνια που καίνε<br />η ώρα του άρτου τιμημένη ανάλωση σε γλώσσα υλική<br />φεύγουμε κάποτε προς την Άνω Ασία για ξεκοκάλισμα αλήθειας<br />δεν καταγόμαστε από καμιάν εξομοίωση δεν επιπλώνουμε<br />οι φιλόσοφοι σας το φώναξα είν’ αγριόσκυλα -, απάνω τους,<br />τα οστά τους εγώ θαν τα κάνω καυσόξυλα για το χειμώνα<br />θα πέσει τεράστιο γέλιο που ν’ ακούσει κ’ η Ανταρκτίδα.<br />Πιάσε το ξυράφι κόψε το λαιμό στα γρήγορα του Έγελου<br />δεν υποφέρεται μα το Χριστό η λογική του φαντασίωση<br />δεν ξέρει από δυστυχία ο έρημος είναι τρομερά κακομούτσουνος<br />παίζει αρνούμενος το παιχνίδι κι όταν το παιχνίδι ανυψώνεται<br />βαθιά μέσ’ στη συνείδηση, δεν παίζει τότε.<br />Τι γλυκειά Φυσική που μας έρχεται απ’ την άχρονη ωριμότητα<br />ολόιδια με κόλαση χρωματιστών διαστάσεων...<br />Ένα παλτό γυρεύω που να μη λέγεται όμως επενδύτης.<br /> <br />BASSO CONTINUO<br />Το γιασεμί ωραΐζει τα οπτικά μυρωδικά μας<br />αποστρέφεται στ’ αλήθεια το δημοτικό τραγούδι<br />μαρτυρεί αφόρητα την αυτοκτονία του Άγιου Δημητράκη<br />που έπεσε απ’ το αδιάβροχο ύψος μ’ ένα βιβλίο-μυστήριο<br />στον ορφανό του κήπο κυριακάτικα<br />είν’ ερωτευμένη η ρίζα του άνθους με τ’ απογέματα<br />η ανάπνια τού ντάρμα συσσωρεύεται στον τενόρο της αεράκη<br />κάπως έτσι τρελάθηκα και εγώ διαστέλλοντας εφύμνια<br />γαντζωμένος απ’ την απρόσιτη μετοχή: θεασάμενοι<br />δεν είναι όμως δυνατό να συνθλιβόμαστε εμείς οι ανελέητοι<br />ανάμεσα σε απόλυτη και σχετική υπεραξία<br />οσφράδιον οπού δεν αποτείνεται στη βαθμολογία η σολωμική ποίηση<br />μα οι φονιάδες έραναν τις εβδομάδες άφρονες όσο δε γίνεται άλλο<br />θυμόμαστε το Τρεις Χιλιάδες εξαποστειλάρια ή και ιδιώνυμα<br />καταστρέφουμε τα πολυμήχανα γεγονότα σημαιοστόλιστα.<br /> <br />ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ<br />Δώσε έναν κόκκο ειρήνης να απολαύσεις<br />ένα βουνό δικαίωση<br />σαν κόκαλο αιωρούμενο σε σκύλο η αγάπη<br />που δείχνει τα δόντια της.<br />Εγώ ξεκρέμασα τη ζωή μου από κάθε προοπτική<br />πέταξα τα μανταλάκια απ’ το σύρμα<br />τελευταία νότα της αληθοσύνης: η αθωότητα<br />ενυπάρχουσα στο άπειρο ο χρόνος<br />απορρυθμίζει<br />σχηματίζει μέσα του<br />το αμάρτημα:<br />τη φοβερή διαιρετότητα.<br />Ζούμε θα πει αλητεύουμε στους αμέτρητους ίμερους<br />αλητεύουμε στα σώματα των απέραντων γυναικών<br />αλητεύουμε στη μιλιά μας<br />αλητεύουμε στην πείνα και στην ακάλεστη δίψα.<br /> <br />ΣΩΣΙΒΙΟ<br />Λέω φως και προφέρω σκοτάδι<br />τα Άλγεα φορτωμένα σε λεκτικά γαϊδουράκια<br />οι Λωτοί μουδιασμένοι και οι Υάκινθοι<br />μ’ αλύγιστους κραδασμούς απέχοντες απ’ την κίνηση<br />καθώς υψώναμε βαθουλωμένα αινίγματα δίχως άρμη<br />κι αναδεύαμε παροιμίες όπως: πολλοί πεθαμένοι<br />κάθονται στου αρρώστου το κεφάλι<br />και με εκτρώματα-χειρονομίες κοροϊδεύαμε<br />κάθε ιερατική συνέχεια και έξαψη<br />θα ξαναφύγω απ’ το πορτάκι του χαμόγελου μισόγυμνος<br />τα σκιάχτρα δεν τα υπολήπτεται στ’ αμπέλια ο δραγάτης<br />πονώντας αλφαβητικά στο κύλισμα του γερο-χρόνου<br />δυσανάγνωστος που μοιράζει τα κελιά του στις ώρες<br />κάπως αλλιώτικος από μοναστήρι<br />χασομερώντας ανάμεσα σε κείνη τη λιπόθυμην αντηλιά του<br />με τρεμάμενες φωτοσκιάσεις<br />κι αχαμήλωτες καλαμιές μακρόσυρτες προς το ποτάμι<br />χωρίς αμερικάνους πεζοναύτες δίχως<br />τις άγριες πολεμικές γέφυρες που παντρεύονται δυναμίτη<br />κάκοσμος είν’ ο δυόσμος πίσω απ’ τη νόηση<br />κι ο ουρανός απάνω διφορούμενος<br />η φύση τρέφεται από κυανοπώγωνες και σκληρότητα<br />σεισμικές γυναίκες στο έβδομο φιλί.<br />Κατορθώνουμε άπειρο -<br /> <br />ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΣΤΟ ΓΕΛΑΚΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ<br />Η ευπάθεια είν’ ο κλώνος να πιαστούμε μισότρελοι<br />να σταλιάσουμε στο χειρότερο.<br />Προσκέφαλο ευωδερό του καημού το κυμάτισμα όνειρος<br />κι αναστρέφω ίσκιους ηλιόλουστους<br />τα μοιρολόγια τα ’χω γράψει στα παλιά μου παπούτσια<br />ευτυχώντας ο έρημος από μέσα μου<br />σ’ αυτό το αφρισμένο μαστίγωμα τη βροχερή μου απόγνωση.<br /> <br />ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΚΟ Ή ΟΧΙ ΧΙΟΥΜΟΡ<br />Ξανάρθαν στα λογικά τους οι αστροφένακες.<br />Λήθαιος αγέρας τ’ αγριοβότανα στη μισοπάρθενη ημέρα<br />σύρει σε χαμηλή απογείωση<br />Μέδοντες της Ανάγκης χαλκεώνες της νύχτας του Ησίοδου.<br />Έτοιμοι κι εμείς να παίξουμε καμπύλες αστροτοξίας<br />απάνω στην οθόνη-λεχώ που χαίρεται<br />την Εικόνα-Βρέφος.<br />Πέρα στα μουσικά μας συμφέροντα ο απομόναχος<br />παραφράζοντας το Υπέρτερο<br />(η μετάφραση είν’ αδύνατη)<br />το αποδίδει σωστά στην πραγματικότητα ξεχνώντας<br />ολάκερη τη Λήθη<br />τραβώντας ωσάν κλωστές κουκλοθέατρου<br />τις γελαστές ανωφέρειες.<br />Δοκίμασε αντίθετο δοξάρι πέτα τώρα στα σκουπίδια<br />τα κυριακάτικα φτερά σου.<br /> <br />ΒΑΘΥΦΩΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ<br />Οι αριθμοί μου δε θα συμπληρώσουν ένα σύνολο<br />δάκρυα συνωστίζω στα καιόμενα μάτια μου<br />δεν έχω τώρα πια τίποτ’ άλλο απ’ την πραγματικότητα<br />ξεφεύγοντας όλες τις αθλιότητες της μαγείας<br />αισθάνομαι κωμικά τα συμβόλαια τους ανέραστους νόμους σας<br />οπού σαλιώνει με χαρτόσημα η νοησιαρχία.<br />Σε όλα ενάντιος -, ιδού ο ένσαρκος νόστος που το ύψος του<br />το Θαβώρ υπερβαίνει ανησύχαστος.<br />Τύμπανα όρια χλευαστικά τα λοίσθια η θανατοπληξία πνέει<br />κυρίες μ’ ακριβά χειροκροτήματα από ίσως<br />κι ωστόσο παλαίοντας εγώ ναν τις αποδιώξω<br />κείθε στα ρέματα της συντριβόμενης ασκητείας<br />κατρακυλώντας στα κατάμαυρα φαράγγια των Ουπανισάδων.<br />Επιτέλους βαρέθηκα τη στύση μου<br />δέχομαι να εκτίσω μακρόπνοη ματαιότητα.<br /> <br />Ο ΧΡΟΝΟΣ-ΚΑΚΟΠΟΙΟΣ<br />Βγαίνει και η Κυριακή σιγά-σιγά<br />οι ώρες είν’ – αλήθεια – τρομερά μακρόσυρτες<br />θέλει ψαρόκολλα-εγκαρτέρηση το πράγμα.<br />Πόσο λαχτάρησα να φτερουγίσω σ’ Εκείνο<br />δεν έχει όνομα δυστυχώς ούτε υπόσταση<br />δεν υποφέρει από καμιά χυδαιότητα όπως<br />οι νόμοι της φύσεως ή η κακούργα διαλεκτική<br />κάθε γυναίκα είναι μια καινούργια<br />νύξη του Απόλυτου<br />τη βλέπω μαγεμένος και κατατάσσομαι αμέσως<br />εθελοντής στην αλύπητη ματαιότητα.<br />Μ’ ένα ρομαντικό τσιγάρο θα άλλαζα διάβολε<br />κατεύθυνση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-7607094361519126330?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-46167138703075196882012-01-27T19:32:00.001-08:002012-01-27T19:32:21.845-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-koh154gDu-4/TyNsPUchGsI/AAAAAAAADys/Rb17IV0LHns/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="217" src="http://4.bp.blogspot.com/-koh154gDu-4/TyNsPUchGsI/AAAAAAAADys/Rb17IV0LHns/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111" /></a></div><br /><br /> <br />ΛΟΥΣΟ Η ΕΓΚΑΡΣΙΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ<br />Ροχαλητό δεν ακούγεται στην αιωνιότητα<br />η αμάχη μου καταστρέφει λαμπτήρες γνωσιολογίας<br />αναισθησιογόνα είν’ αυτά τα ελεεινά ποιήματα<br />τριπλασιάζοντας το όνειδος της γλώσσας επί τέσσερα<br />βρακιά κωμικών και αρλεκίνων έως το γήπεδο<br />θα σκουριάσω βρε άτιμοι από φλόγα σε αχρηστία<br />με κάνατε λαχνό που δεν κληρώθηκε στην πολιτική σας<br />ασχημοσύνη<br />θαν τα λέω έτσι τώρα ό,τι μου ’ρχεται θα σας ταράξω<br />ω φιλομειδέστατοι<br />υπήρξαμε έλληνες κι αυτό είν’ το μεγάλο μας δυστύχημα<br />ο μαγνήτης το ήλεκτρο τα βελούδινα παχυλά ιδεογόνα<br />ειδύλλια καπνιστά συμπολίτες αριθμοί πατριώτες άγγελοι<br />ριχ’ τους οξύτονα πολλά στη μούρη εσύ που αγάπησες τόσο<br />κυρίως τα προπαροξύτονα<br />μην τους αφήνεις τώρα σε χλωρό κλαρί λέγονται έναστροι<br />στην πραγματικότητα είναι προβατίνες.<br />Τύχη και τούτη να βλέπεις το θάνατο στα ρολόγια<br />παλιά ρολόγια εκκρεμή σαν τη μάνα μου...<br />Σάρωθρο μόλις μετενσαρκώθηκα και σαρώνω κρετίνους.<br /> <br />ΕΡΜΗΤΙΚΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ<br />Φαυλότητα η ανακάλυψη της κυκλοφορίας του αίματος<br />κι ο γνόφος της Κύπριδας αρτηριακή πολύωρη συνοφρύωση<br />καθώς πικραίνει τις φιλοδοξίες η στερεομετρία των νεύρων<br />έκτιση νοερού περίπατου τελικά ξεμακραίνει<br />τα νιογέννητα παπούτσια μου: ποινικοί κατάδικοι στα ζωώδη<br />θρησκευτικά πατήματα<br />σε μπουμπούκια αινιγμάτων έχοντας αλαργέψει κατά το δείλι<br />πάνε θνητές φασκομηλιές τον ανήφορο κι όμως<br />η κατακόκκινη σχοινένια κλίμακα σπαρμένη χειλεόφωνα<br />δε χτενίστηκε άξαφνα όπως άλλοτε από πάνω μέχρι κάτω<br />κ’ η αλυσόδετη στη θύμηση θαλασσίλα θα ’ν’ εσαεί αιχμάλωτη<br />μαύρα θερμά κριάρια σε κωματώδη κατάσταση<br />με μήκωνες υπνοφόρους στα μέτωπά τους δωρεάν ευτυχήματα<br />νευτώνειες μετονομασίες χλοερής κι ανώφελης πεταλούδας<br />οι διάττοντες: τα γλυκόλογα της ανάλαφρης Βαρύτητας<br />πέτσες από φιλάσθενους αριθμούς ανήθικο γαλάζιο μόλις τώρα<br />πνίγηκα όρθιος σ’ ένα ωμέγα-στρουθοκάμηλο<br />σταγόνες έρωτα στην ισκιερή παλάμη της τρίτης μου γυναίκας<br />φεύγει κανένας απ’ τη σύσσωμη Πεντάδα προς το Ένα;<br />Φαρέτρα ο ήλιος /δίχως επίθετο/ κ’ οι αχτίνες του τη Δευτέρα<br />στο ειρηνοδικείο μυξοκλαίγοντας.<br />Δεν πρόκειται να βάλω σε αθώους γαϊδαράκους τρυφερομάτηδες<br />τα σκληρά σας εκείνα ψυχολογικά σαμάρια.<br />Μ’ αεράκι σ’ απομόναχο σούρουπο αγάπης – τι άλλο<br />να εκθειάσουμε.<br /> <br />ΚΥΒΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ<br />Φρενιασμένος για τα ενδόμυχα<br />κι ωστόσο δεν επωμίζομαι ούτε λέξη<br />η ψυχή σας άλλωστε δε δείχνει φτερούγισμα<br />γύμνια θεοτική θα ρητορέψω<br />καταναλίσκοντας ερμηνείες κι αντίδια της πατρίδας μου<br />χορταρικό της άρρωστης μάνας μου<br />με μπόλικο λάδι<br />με τυρί και νερό παγωμένο στους μονότονους ήλιους.<br />Πολιορκήθηκα από φτηνή διασημότητα ίσως /ή όχι;/<br />αισθάνομαι έτσι κι αυτό μου φτάνει<br />στερήσεις λαμπερές μου η στράτευση στο Απόλυτο<br />δεν είμαι κανένας ενσυνείδητος<br />διαστέλλω την Άνοιξη προς τη θλίψη με τη θέλησή της<br />αχ πόσο λυπήθηκα αύριο που δεν έγινα συνθέτης και εγώ<br />να ’γραφα άναυδες κυκλοθυμικές σελίδες<br />τόσο τη μίσησα τη μηχανή τα χημικά μαστιγώματα<br />η πλάτη μου τα ’χει καλά με την κακοκαιρία.<br />Μιλώντας ελληνικά προς όλες τις κατευθύνσεις<br />ανακαλύπτομαι ολοένα μέσα απ’ τα φωτοστέφανα όντας<br />ο πιο μεγάλος απερίσκεπτος μιας δικής μου Παταγονίας<br />κρύο τεράστιο να σου πέφτει η μύτη<br />δεν υπάρχω όμως ωσάν τροχός που υποφέρει τους κύκλους –<br />εξοργίστηκα τώρα.<br /> <br />ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΤΗΣΕΩΣ<br />Ήμουνα τόσα χρόνια στο αεροπλάνο νοσοκόμος<br />πυραχτωμένος απάνω σε εκατοστά βηματίζοντας<br />αιώνες εκθαμβωτικός εγώ ο ασπροκίτρινος<br />ο άπληστος από άνθηση ισορροπιστής ανάμεσα<br />σε τροχιές γερακιών και κοράκων<br />εξέχοντας ως θηλή θανάτου κατά το Άναυδο<br />φανοστάτης η γλώσσα πόσο φως που μηρύκαζε<br />νωτιαίος θεός συγκρατούσε τα γέλια του<br />με των άστρων το ρεζιλίκι<br />πλάνητες βαρυδαίμονες κολλούσαμε τη μύτη μας<br />στα χνωτισμένα τζάμια του φλεγόμενου παράδεισου<br />δε βλέπαμε παρά μονάχα του Ολύμπου τον ανάπηρο<br />να παίζει κλαίγοντας με το φυσερό του<br />σε τσουχτερό κι αδάκρυτο καταχείμωνο ο παλιόγυφτος<br />τον είδες; - πάει με το σάλιο του ο γελοιοδέστατος<br />να πάψει να στομώσει τη φωτιά που άναψε μόλις.<br /> <br />ΚΟΚΚΙΝΟΧΩΜΑ<br />Κανένας απολύτως απέναντι στην κορασίδα με τα σπιθούρια<br />οπού το κρέας της αγροίκησε μουσική...<br />Μας λείπουν τα λιπόθυμα τρόφιμα η πνευστή ταπείνωση κι όμως<br />πίνοντας ούζο διατείνομαι φόνο της σχετικότητας<br />βροχθίζω συναισθήματα υελώδη γιομάτος ανασφάλεια υπέρτερος<br />ασπαίρει παρονομαστής οπού χάρηκε<br />την αριθμητική μου καρέκλα.<br />Τραυλός κι αμέριμνος εγκαινιάζω τύμβους αναστήματος<br />ερχόμενος από βροχές με ωμά πανωφόρια<br />τρεχάτους παραλογισμούς ανίκανες οθόνες βαγγελίστρες<br />διέξοδος ω προάνθρωποι δεν υπάρχει απ’ αλάβαστρο<br />τυλιχτείτε απλά και μόνο με το στομάχι σας ευανάγνωστο<br />στα δάση<br />επανάσταση τώρα πια σημαίνει να απουσιάζουμε από όλα<br />διαβάζοντας διαπύηση κι αντικρίζοντας το φως όπως εκείνοι<br />οι κακομοίρηδες Λουκάς και Κλεώπας.<br />Τρομαχτική μας ερημότητα ο συμφυρμός και η σύγκραση<br />καθώς και η βλοσυρή απόστροφος τυγχάνει θάνατος<br />εκείθε με τα όρνια η άρνηση πλασμένη από όμορφο αλεύρι.<br /> <br />ΛΕΧΤΙΚΟ ΟΙΔΗΜΑ<br />Φύρερ Πογκλάβνικ απαράμιλλε στην ιταμότητα Ντούτσε<br />Κοντουκατόρ Καουντίλιο<br />θεριά από τσιγαρόχαρτο που φάγατε<br />μηδέν ασυνήθιστο<br />με βουλιμία μεγάλης αμαξοστοιχίας<br />αν και αγνοούσατε συλλήβδην την ταχύτητα<br />σκυλόδοντα της Ιστορίας<br />τενεκέδες από μιλιταριστικά /ας πω κ’ εγώ την ψευτολέξη/ απωθημένα<br />ο θάνατος ωστόσο σας απαλαίνει<br />με παράσημα-λειχήνες απάνω στο στήθος σας από Στραβίνσκυ<br />διωγμένος από έμορφους στίχους και παρηχήσεις<br />με λάθη παχύδερμα καρφωμένα στην παρεγκεφαλίδα σας<br />κι ωστόσο μοιραζόσαστε την ανυπαρξία<br />με άλαλον Ιησού με Βούδδα με Σωκράτη με όλους<br />τους ακράτητους πεθαμένους<br />ψηλαφώντας ανήξερα μάρμαρα στα γιγαντόσωμα.<br />Η μουσική σας υπήρξε υδροπλάνο<br />νεκρώσιμη ακρίδα οπού ασθμαίνει ακόμη<br />στα μετεωρολογικά δελτία.<br />Σοπράνο η φιλοδοξία στο σημαιοστόλιστο σεργιάνι.<br />Σήμερα είναι ήδη χτες του πληχτικού σας μέλλοντος<br />ναυτίλος η ενόραση και οι τένοντες<br />τα ανατομικά πεντάγραμμα του αρθριτικού μου απείρου.<br /> <br />ΘΝΗΣΚΟΥΣΕΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ<br />Έξαρση κι άκαρπη μεταρσίωση σε πρίγκηπα<br />φέγγει χιτώνες από μακρινή και συσκοτισμένη πίκρα<br />παμπάλαιος της ιχνογραφίας ο κρίνος με την άσπιλη στύση<br />καθρέφτης η κοκκινίλα σου θάλπει το χιόνι πάλι στα γλαυκά του<br />τη βέβηλη θερμή ρομφαία σου νεανικά την καταχνιάζει<br />βαρέθηκα πια τις πνευστές μου καταστάσεις έχουν ερήμωση<br />κι αν κάτι τώρα-δα αναπόλησα τους νόμους προσπερνώντας<br />του πλούτου είν’ ο θλιβερός επίλογος της φτώχειας η αφετηρία<br />μηδενικά ποιήματα σε συλλαβές τα άμοιρα εγκλωβισμένα<br />τι θέλουν ετούτες οι άχαρες πινελιές τον άκαρδο καιρό δε μεταδίδουν<br />εκκρίσεις πάνε στη φθορά κ’ έρχονται στην υγεία ως φτεροκοπήματα<br />υποθέτω πως είμαι ο πιστότερος των ανώτερων μαθηματικών είλωτας.<br /> <br />ΤΟ ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΣΤΙΧΟΥΡΓΗΜΑ<br />Σκοντάφτοντας ενυπάρχουμε στην άπεφθη κίνηση<br />και κάπου εκεί για λίγο ευαγγέλιο<br />θαμποχαράζει ο καταγάλανος Τειρεσίας<br />γυναικωτός αόμματος ιερομάντης μαστοφόρος<br />με νότες από ηχολαλία στα μάγουλά του<br />τυρβάζει σ’ ένα χιλιόγραμμο ανάγλυφα συγκροτημένο<br />σέρνει τα δάχτυλά του στο χαρτί και ψέλνει<br />κανένας μουσικός δεν του συμπαραστάθηκε στα μάτια του<br />τον Οιδίποδα τον αγκάλιασε μια μέρα καιόμενος<br />εκείνος τα ’χασε τυφλός επίσης κι απροσπέλαστος<br />τυρβάζει πάντα τυχερός ο Τειρεσίας<br />εχτιμημένος απ’ τους έντρομους θιάσους ωσάν έρημος ρόλος<br />απώλεια όντας με σάρκα γιομάτη φλογίτσες ακατόρθωτες<br />το μίασμα του έρωτα της μάνας<br />απολαμβάνοντας τόσους αιώνες πιο πριν απ’ τους ψυχιάτρους<br />τα σπιτικά της ανάσκελης Θήβας τρομοκρατώντας<br />δολιχοδρόμος που έπαιζε κρυφτούλι με τον Απόλλωνα<br />πότε-πότε έπαιζε και κουτσό και ντρίλια.<br />Δεν είχε στην ψυχή του πλάνημα σαλέματα στα φρένα<br />πλάνης με ράκη από φως υμνούσε το περήφανο σκοτάδι<br />βροτός που δεν τον χάρηκαν τον κοκαλιάρη τα σκουλήκια<br />μ’ ένα παλιόραβδο στα χέρια του φαγκότο<br />σαρίδια δεν τα συλλογίστηκε (του Δαμοκλή την αιτιοκρατία)<br />ο ίδιος είχε μελανιάσει από έλλειψη διαιρέτη<br />τσακώθηκε πολλές φορές με την ευκλείδεια γεωμετρία –<br />το πιστεύετε; -<br />ω τλάμον ω τλάμον<br />ιώ των θνητών γενεές<br />οπού εγώ με τηλεοπτικό nihil<br />εσάς εξισώνω.<br /> <br />ΦΩΝΑΣΚΙΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ<br />Αυτός ο αγέρωχος Αύγουστος…<br />Φρικώδης του μεγάλου θέρους αναφώνηση<br />ο τέττιγας που γίνεται ελέφαντας κοινοτοπίας<br />προβοσκίδα η υπνώττουσα σκιά μέσ’ στο χορτάρι<br />τις νύχτες τρέχουν οι κομήτες που δεν είδαμε<br />διάττοντες πότε-πότε χαλαλίζουν το φως από πλήξη<br />κανένα σχίσμα δεν υπήρξε τρομερότερο -:<br />είν’ ο άνθρωπος και η φύση.<br />Ας αυτοσχεδιάζουμε ας πίνουμε καφέδες κάνοντας: Α!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-4616713870307519688?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-78469108988992544282012-01-27T06:54:00.001-08:002012-01-27T06:54:21.725-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-GGrTgS9fdMo/TyK6lqBzdPI/AAAAAAAADxY/0IFzHe8hxos/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="244" width="207" src="http://2.bp.blogspot.com/-GGrTgS9fdMo/TyK6lqBzdPI/AAAAAAAADxY/0IFzHe8hxos/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" /></a></div><br /><br /><br /> <br />ΚΡΩΞΙΜΟ Σ’ ΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΡΙΟ<br />Η ατελής υπόσταση του φάντη στη βρομιάρικη τράπουλα<br />/ζήτημα ζωολογικής διαφοράς μονάχα<br />τα δικά μου απ’ τα δικά σας βιώματα/<br />γκρινιάρα ειμαρμένη καθιστή στο μπαλκονάκι βράδυ<br />/κατάστιχα γυαλιστερά του χάροντα/<br />βατραχοσύναξη και τούτη στου Όμηρου τα τροχίσματα<br />κουλτούρα θυμοληπτική στα ψευτοσαλόνια σας<br />χαλκοδεκάρες πεταμένες έτσι σε κωφάλαλα συρτάρια<br />/παραχώρηση το διάβασμα στους πονεμένους/<br />γονυκλισίες από κοριτσόπουλα στα θέσφατα των εφημερίδων<br />/ευλογία Κυρίου τα μυδράλια<br />η λεπταίσθητη Ρόζα Λούξεμπουργκ<br />αυτή η άγια γυναίκα με την άγια βαρβαρότητα.../.<br />Να ρίξεις ολάκερη τώρα τη ζωή σου<br />στην πλάστιγγα τ’ ουρανού την ανάστροφη στα μάτια.<br />Διωγμένος εγώ από κάθε προϋπόθεση να αναβλύζει το γέλιο μου<br />θα ’θελα λίγο δυναμίτη θα ’θελα μιαν έκρηξη<br />που να σκορπίσει το χειρότερο θάνατο στα βολέματά σας.<br />Τυραννήθηκα την τελευταία εβδομάδα<br />για νά βρω τη σώψυχη ειρηνοφόρα λύση.<br />Τα νεροπαίχνιδα στη ρεματιά-,<br />τι ναν τα κάνω τ’ άλλα.<br /> <br />ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΑΥΞΗΜΕΝΕΣ<br />Τρυφερή μέσ’ στο πιάτο αρνίσια πλάτη.<br />Κανένας δεν ερμήνεψε το ψαχνό την άμαχη γεύση του<br />τι λύγισμα η αγάπη χαντακώνοντας τους απερίγραφτους...<br />Μεγάλη διαδρομή μου απελπισία πρώιμα βγαλμένη<br />απ’ τον Οίστρο<br />μεγάλη δοκιμή μου στην ύπαρξη με θανάτους και χιλιόχρονο<br />πόνο<br />τα τύμπανα ποτέ δεν έπαιξαν οποιοδήποτε ρόλο<br />στην ταραχή μου<br />δεν είχα και τόσο πολύ βέβαια υλικό για φτέρωμα<br />ήμουνα μονάχα κάποιο κλωναράκι στην έξω αγριότητα<br />γιομάτος από συναίσθηση λουλουδιώνε δίχως μελωδία<br />η μέρα ήτανε Παρασκευή με ωροσκόπιο κατά τις πέντε<br />το απόγευμα<br />συνεχόμενα τηλεγραφήματα κι αναμένοντας κοντεύω να λιώσω<br />η πλάτη του αρνιού δε λέει τίποτ’ άλλο από λαμπρά μου<br />μεσάνυχτα<br />ο Κρόνος ο Άρης τα δεσμά των Ιχθύων ένα σαλιάρισμα<br />γιομάτο ρανίδες<br />είμαι πιασμένος στην άδολη δοτική και χαραμίζομαι μόνος<br />με λένε παράφρονα και λένε για δέσιμο εμένα το αηδονάκι<br />δεν πειράζει οι άνθρωποι τηλεφωνούν όταν έχουν ανάγκη<br />μα εγώ συλλογιέμαι το πρωί συνήθως την άγνωστη κηδεία μου<br />περισσεύοντας κι αγκαλιάζοντας της καρδιάς τα αγέρωχα<br />σφάλματα.<br /> <br />Ο ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ Χ<br />Μπροστινοί και πισινοί να κατουρήσει η νύφη.<br />Δεκάδες απαθλιωμένοι καρδινάλιοι συναγωνίζονται<br />τις εύκολα ακρωτηριαζόμενες τις υπναλέες παπαρούνες<br />τα θυσανώδη μου βήματα δαγκώναν έναν ανήφορο ασυγκίνητο<br />με ορφικά ελληνικά λησμονημένα στην πικρότητα συσπώντας<br />ανεπίστροφα σανσκριτικά, κουμπότρυπες<br />τα δάκρυα στη φαντασία του Υψίστου<br />συστατικά μητέρας ατελετούργητα<br />/τους ήχους αποθύμησα να γλεντήσω ξαναγράφοντας/<br />μ’ ένα βάναυσο ζούληγμα στο δέρμα μου φαρδειάς ηλιαχτίδας<br />τρεμουλιάζοντας ο ουρανόσιτος εγώ στα γαλάζια φρικιαστήρια<br />παντού κι από όλους πάντοτε η πειραματική Κόστα Ρίκα<br />σμάρι μου εγερτήριο προς τα ύψη<br />ναυπηγεία με σάλπιγγες από χάλκινο μιας ουράνιας ναυτίας<br />τα τέσσερα ευαγγέλια<br />χλιδή μεγάλη ορατή που τη χουγιάζει ο ανεμορούφουλας<br />φεύγω αναίμαχτα πληθύνομαι στην απομόνωση<br />δυναστεμένος από γύναια της στατιστικής και της οπτασίας<br />εγώ που κλέβω θαυμάσια τη Φύση και την Ιστορία<br />ληστεύοντας κυριολεκτικά την καθημερινότητα<br />στα εγκάρσια τεθνεώτα του Σπεύσιππου κι ο ανόθευτος<br />πάπας ερότικους θωπεύει ωσάν παλιόγατα την επιληψία<br />οπού αρέσκεται στην αίσθηση λαχανόκηπου μα είναι<br />και κείνη η μαγκούφα η δόξα...<br />(Έδεσες τώρα το γάιδαρό σου στο μαρούλι.)<br />Φιλόξενη η φλόγα στα γενετήσια κι ανεμίζονται<br />έρωτες-αρουραίοι τα κόκκινα χάδια<br />νύχια μεταξωτά οδοντόφωνα<br />τα διαιωνίζει στην ύλη<br />το αιώνιο θήλυ.<br /> <br />ΝΥΧΤΑ ΩΜΗ ΓΙΑ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ<br />Αιφνίδιες αντλίες πυροσβεστικές με τρίλιες στη λεωφόρο<br />σφαδάζει πάλι η γραμματική στο προσκήνιο<br />καθώς μέσα στον ύπνο μου απάγγελνα χθες διακοπτόμενες<br />εκατοντάδες ενεστώτες για το ανατρίχιασμα<br />σε εφτάωρη κοίμηση ρουθουνίζοντας – Ασύλληφτο –<br />ή – Απαίσιο –<br />στριφνές συστάδες από ονειρόεντα<br />της ερημιάς η φλεβίτιδα: τα στερνά μονοπάτια.<br />Προσπεράστηκα απ’ το ζώο που περιέχω<br />βρυχήθηκα στο βρόντο τα ’κανα όλα γυαλιά-καρφιά<br />τα βιώματα οπού έχτισα για να φτάνω<br />ώς απάνω στην Υψιπέτεια<br />για να διαβάζω δυνατά το θάνατο στα αναλόγια της αγάπης<br />ναν τον ταυτίζω βραδυάζοντας με το ρόδινο ξεφλούδισμα<br />σε όμορφα και αστραφτερά μπαρμπούνια σχάρας<br />ναν τον προσμένω σχεδόν ατάραχος ωσάν χελώνα οπού τρέχει<br />βιαστική ν’ αποφυλακίσει κάποτε<br />κείθε πέρα τα κόκαλά μου.<br />Λεπτοδείχτες από γάργαρο μέταλλο συγκεντρώνουν τώρα<br />τα πυρά τους απάνω μου<br />βάλε την ηχώ μου σε κορνίζα δεν ξέρεις αύριο αν θα υπάρχω<br />στη νεκρόκασα η φωνή επεξεργάζεται τη βουβαμάρα<br />κι όταν χηρεύουμε από τρέλα η λογική σού τ’ ορκίζομαι<br />καταρρέει μ’ έναν τρόπο που ναν τη λυπάσαι.<br />Μπήγοντας ύστερα τα νύχια μου στη γρια Βεβαιότητα<br />ολομόναχος<br />ένα ολάξαφνο σχίσιμο του μαύρου:<br />φτερουγώντας εφύγαν τα νυχτοπούλια.<br />Ο ανοιχτόκαρδος θεός ο ορεξάτος διάβολος.<br /> <br />Η ΑΝΘΡΑΚΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΦΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΚΑΙ ΦΩΝΗΕΝΤΑ<br />Ο Αναξίμανδρος αναπαύεται στην ακάθεχτη<br />χιλιάδα του απείρου την απροσμέτρητη<br />κρατώντας το χρυσόξυλο του νου τ’ αδράχτι<br />[δεν έχω τίποτα για σωστή συνέχεια]<br />ο άχραντος ήχος μιας άρπας οπού βουλιάζοντας<br />[ο ήλιος δεν μπορεί ν’ αποτελέσει τη συνέχεια]<br />στα κρημνώδη κι αλώβητα μύρα του έαρος<br />[το ’χω παρακάνει πια μ’ αυτό το έαρ]<br />ανάμεσα στους ηλιόλουστους λειμώνες η Άρτεμη<br />που είν’ έξω απ’ τον πόνο ξεπλένοντας το άφωνο<br />[σημειώνω πως είν’ απορριπτέος ο ήλιος]<br />ο απενθής κι απρόσιτος Αναξίμανδρος<br />άφραστον άιμα στου ήλιου το μπαλταδιασμένο σβέρκο<br />κι αλησμόνητος ο βροτός αγέρας την πλάνη μας [τυραγνώντας]<br />έρπει σαν όμηρος του όντος<br />χαρίζοντας τη βοερή γενέτειρα της βεβαιότητας:<br />τη φύση<br />τα βυσσινιά λουλούδια της Μεγάλης Πέμπτης<br />και της άτρωτης νύχτας τη νεκροπρέπεια<br />[λίγος δυόσμος ίσως]<br />και η κακιά χωλότητα του Ήφαιστου<br />σημαίνοντας το μισό της αλήθειας:<br />την αιμάσσουσα Τεχνική<br />[γράσο και μηχανόλαδο].<br /> <br />ΘΛΑΣΗ ΘΕΩΡΗΜΑΤΟΣ<br />Τι ερημιά φανταχτερή μ’ όλα τ’ αστέρια<br />σε έξαψη γαλάζιας αγριότητας...<br />Ο κόσμος θ’ ανακαταλάβει το ξημέρωμα<br />στους τροπικούς μεγάλους ερημότοπους<br />όταν ο ήλιος έρχεται διάτορος<br />κι απάνω στα ουράνια ξεχειλώνει<br />για να μαυρίσει σκοτεινιάζοντας ακόρεστα<br />στου λιονταριού τον τρυφερότερον έρωτα.<br /> <br />Τι ερημιά φανταχτερή με στίλβοντα μαχαίρια<br />στο γέρικο σούρουπο που κοροϊδεύει την ύλη<br />κ’ η ακάθεχτη βουτιά του πελεκάνου απ’ τα ύψη<br />το παντέρημο ψάρι στη βύθιση<br />ξεκουμπώνοντας με το ράμφος<br />απ’ τα πανάρχαια νερά της ακλείδωτης μοίρας:<br />αστραφτερός Ηράκλειτος.<br /> <br />Ο ποιητής δεν μπορεί να γλιτώσει απ’ τα πράγματα<br />σαν τον κακότυχο Αβεσσαλώμ απ’ τα κλαδιά τους<br />είν’ η μαβιά του χαίτη η αξόδευτη πιασμένη.<br /> <br />Ο ΤΡΥΓΗΤΟΣ ΤΗΣ ΒΑΘΕΙΑΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ<br />Εδώ σε τούτο το βραχύβιο<br />άρωμα είν’ η κατοικιά μου<br />στα φωτερά κι ανάστατα εικονίσματα.<br />τον άσπιλο κόκορα: μια περίχυτη ζωής ανθοδέσμη.<br />το γοερό γαϊδούρι μου με τα τεράστια ιώδη μάτια.<br />την αμνάδα οπού πάει να φτερακίσει.<br />την όρνιθα οπού θέλει να θηλάσει.<br />Στηθάτος ήλιος κλέβοντας του πετεινού το χρώμα<br />κρεμάμενο ειλητάρι στα γαμήλια<br />χέρια της βροχής που κοιμάται<br />φαράγγι-ήλιος κ’ η άφωνη ξερολιθιά<br />παράλυτη στη λαύρα.<br /> <br />ΡΑΓΙΣΜΑΤΑ<br />Το ποίημα είν’ ένα κουρδισμένο παλιοπαίχνιδο<br />φτιαγμένο για να φτερουγίσει.<br /> <br />Δεν καταδέχομαι καθόλου τα ψευδώνυμα.<br />χρόνος και άχρονο για μένα παρατράγουδα.<br /> <br />Όταν αποστηθίζουμε τα πράγματα λέμε ύλη.<br />όταν ερωτευόμαστε τα πράγματα λέμε μυστήριο.<br /> <br />Νά βγω σαν ασημόγλαρος νά βγω στη ζοφεράδα<br />μ’ ολάκερη την αύρα τυλιγμένος ο χαρμόσυνος<br />ένα σταχτύ μαχαίρωμα να κάνω το τραγούδι<br />κι όλη τη λάμψη τ’ ουρανού σαν ένα ιδιόμελο.<br /> <br />Τα βράχια είναι σαν αδέρφια.<br /> <br />Χάρος του χάροντα η ψύξη του πλανήτη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-7846910898899254428?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-31813943759056408572012-01-26T08:42:00.000-08:002012-01-26T08:42:17.096-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-tEB20xSzSQk/TyGCXVY5VSI/AAAAAAAADwU/fN0BKjeT3LE/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="217" src="http://2.bp.blogspot.com/-tEB20xSzSQk/TyGCXVY5VSI/AAAAAAAADwU/fN0BKjeT3LE/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111" /></a></div><br /><br />LAHOUT<br />Αναδεύουμε κατάλοιπα της μυθιστορίας<br />ποίμνιο από φυσαλίδες τα νοήματά μας<br />κι ο ποιμένας<br />κανένας.<br />Ενορία μου δε σ’ έχω πια στην καρδιά μου.<br />Συνέχεια αιμορραγεί το Άπειρο κριθαρένιο<br />κ’ η ποίηση όλο κι όλο<br />η σφιχτή εξάρτυση της απέραντης υγείας μου.<br />Χαραχτήκαν ένα-ένα τώρα στου πόνου μου το κρατίδιο<br />τα βαρβαρικά μου δάκρυα.<br />Η ώρα είναι ένατη κι αχνοτρέμει η αδειοσύνη<br />μεροκαματιάρηδες οι άνεμοι αλφαδιάζουν ορίζοντες<br />εδάφια με κρέας απ’ το ευαγγέλιο η οσμή τους<br />καθαγιάζει πάντοτε<br />τις αναφαίρετες γιορτάδες<br />κ’ η αγωνία μου παγκοσμίου φήμης παγιδεύοντας<br />τα ξυπνητά μου ονειρώδη<br />νωθρότητα με δίχως ναργιλέδες.<br />Το μπόλι της αγάπης δεν το δέχτηκε ο κόσμος<br />υστέρημα η Άνοιξη<br />ανύπαρχτο πουγγί<br />μπλόφα χοντρή η Άνοιξη το θαλασσί<br />εγγύηση χωρίς εγγυητή.<br />Καλά βρε αδερφέ μην κάνεις έτσι, δε μας βλέπεις;<br />Επισκευάζουμε τώρα την κοσμοθεωρία.<br /> <br />Η ΒΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ<br />Δαγκωματιές τα κύματα μαινόμενα της απριλιάτικης θάλασσας<br />απάνω στα αγριάνθρωπα βράχια.<br />Δίχως ενήλικα μιλήματα μαθαίνουμε καλύτερα την αλήθεια<br />λογχίζοντας τον τρόμο της ζωής μ’ ένα άγραφο βλέμμα<br />πεισματάρα μαυρίλα στη θλίψη μου πιασμένη<br />στο δόκανο του ενδόμυχου<br />δεν έβγαλε ποτέ του δόντια ο καιρός μα είναι αμετάπειστος<br />ξυλοκοπώντας ο μεγάλος μαστρωπός την ατίθασην αιωνιότητα<br />/λέξη να σου πετύχει.../.<br />Ζαλώθηκα τους χωρισμούς κι αναπνέω λυπηρά συμπεράσματα<br />μην τυραννιέσαι σκισ’ το γρήγορα το εξώφυλλο της ειμαρμένης<br />μαράθηκα λέει μόνη της η νύχτα δείχνοντας με το δάχτυλο<br />τ’ αστέρι της πρησμένο, τον ωτακουστή,<br />και μόνη της η μαύρη ξεχειλίζει από χρησμούς υδραργύρου<br />δεν είναι όπως τη λένε φόνισσα είναι μονάχα η φιλαρέσκεια του απείρου<br />θηράματα βοερής απουσίας τα πράγματα τσέπες από τίποτα<br />γκέμια γερά του Φαέθωνα οι αόρατες κλωστές των σωματιδίων<br />ένα τέτοιο πλήγιασμα στην υπεξαίρεση του πειράματος<br />η αιμόφυρτη σφαδάζει επιδερμίδα /βάραθρα που ανοίγουν<br />έρημα οι νηφάλιες κι αδίκαστες μαχαιριές.../<br />το μαθηματικό μας μονόπρακτο. Κι όμως<br />εγώ χαιρόμουνα την αναστάτωση κλονίζοντας την κοπριά της αγωνίας<br />που θέλει κάποτε να ευνουχίσει την άρνηση για να μην επανέλθει<br />/κανένας τίποτα δεν καταβροχθίζει, ματαιοπονία/.<br />Ο κύκλος είναι λυτρωτής εξολοθρεύει την κακούργα αιτιότητα<br />ο κύκλος<br />τριχιά στο λαιμούδι του φιλόσοφου δυόσμος στα ρουθούνια του φωτισμένου<br />διανύοντας υποδιαιρέσεις πικραινόμουνα δεκάδες απογεύματα<br />δεκάδες γοερά τηλεφωνήματα οι αναρίθμητες γόπες απ’ τα τσιγάρα<br />στους επαιρόμενους καταρράχτες τα στομφώδη νερά της γεωγραφίας<br />καθημαγμένη κι ανώνυμη μέλισσα στα χώματα...<br />Ο φριχτός εφιάλτης θεραπεύει τις οκάδες.<br />Εωσφόρος και Έσπερος τα ενώτια του Ερέβους-,<br />χαλάρωση, χαλάρωση.<br /> <br />Ο ΑΝΕΜΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΚΑΠΩΣ ΑΡΠΑΧΤΙΚΑ<br />Θα προκαλέσουμε συγκινήσεις ή θα συνθέσουμε λογισμούς; Αδιάφορο. Βρισκόμαστε πάντα στην αντίφαση: την ακρόπολη της λογικής. Πρέπει να χαιρόμαστε στο ανοιξιάτικο ύψος της Μεγάλης Τετάρτης τη γλυκειά μελανότητα. Να λοιπόν ένα συμμέτοχο σκουλήκι. Προέλευση και απόληξη-: δυο πελώριες ηλιθιότητες. Τι να προσθέσουμε την ώρα τούτη στο συγκεκριμένο σκουλήκι; Να προσθέσουμε άραγε το θάνατό του; Τι ναν τον κάνει; Ναν το ξέρεις άλλωστε-: χειρότερους απ’ όλους τους δρόμους το αυτοσυναίσθημα. Στου στήθους θα ’λεγα την απανωσιά, στου νου τη βαρβάτη σοροκάδα. Μικρή πατουλιά – μεγάλος λαγός, η φεύγουσα αλήθεια. Ταμείο της φωνασκίας ο άνεμος, τους ποιητάδες νοσηλεύει. Χάνομαι στα πορτοκαλιά ματογυάλια. Κάτσε στ’ αβγά σου κι ασ’ τονε στην τρέλα του τον κάθε μουχλιασμένο επαναστάτη-, να επωάζει του μέλλοντος τη διαφάνεια σαν πάπια με γαμήλιο πτέρωμα. Για πάρε λιγάκι το μονοπάτι. Σα ν’ ακούω κάτι βήματα. Να ’ναι κάποιος; Όχι, δεν είναι ξυλοκόπος, είν’ ο Διάπυρος, αυτός που λευκαίνει το αίμα του στα νερένια προσκυνητάρια: τα ρυάκια, θυμούμενος αδιάκοπα τις απότοκες ομορφάδες απάνω σε ένα μεταξωτό δευτερόλεπτο. Βλαστική εξουσία του πλήθους και ίσως η πράσινη του Φεδερίκο νύχτα, οπού την έχει ασβεστώσει το θνησιμαίο φεγγάρι. Για να τηράξουμε λοιπόν εμείς οι ενεοί την άλγεβρα της τρυφερότητας με άλλα μάτια... Να διακηρύξουμε τα ορατά δικαιώματα της νυχτοσύνης αντίκρυ στην οντολογική της ημέρας επισημότητα. Για να ιδούμε, πούθε κλάνει η κότα; Να φανερώσουμε άχραντοι πώς νιώθουμε την υπόσταση να στεγάζεται κάτω απ’ τα ομοιοκατάληκτα βλέφαρα... Μα όμως εσένα ποιο είναι τώρα το ποσοστό σου στο μυστήριο; Μήπως εκείνο το κίτρινο φελονάκι της φιλέρημης κι αθρόας γαζίας; Το αρνί που φεύγει απ’ το μπουλούκι-: ή του λύκου ή του μαχαιριού. Δεν έχει άλλη διαζευκτικότητα. Κι αποπάνω σεληνόφωτο καταυγάζει τυχαίως αλογίσια μεγάλα κόκαλα. Δίπλα τους ακατάδεχτος θάμνος. Αυτά τα κόκαλα ωσάν απόρρητα δώρα στην Περσεφόνη. Κι αποθυμήθηκα να ’ναι ακανόνιστο στην έκταση το χώμα. Η ορφική κατάρτιση του σκούληκα δίχως τη σκέψη κι ο θαυμαστής της ολότητας, ο αγέρας, την ώρα τούτη βοριάς μαχαιροβγάλτης. Ένα καλοσαπουνισμένο, ευγενικό εγώ, είν’ εκείνο που θα ’λεγα-: το πιο βρόμικο πράμα.<br /> <br />ΛΥΧΝΑΡΑΚΙ ΣΤΟ ΑΠΕΡΙΝΟΗΤΟ<br />Να μην τα ’βλεπα τούτα τα αιματωμένα κι ασάλευτα κυνήγια<br />η γκόμενα του έαρος Αρτέμιδα δεν κάνει σαββατιάτικη πολιτική<br />καταλάμπει φιλήδονα τα ψεύτικα φλουριά της αντηλιάς μου<br />τα ανταλλάζει με γλυκειά φθαρτότητα μεσημεράκι<br />καθώς ο χρόνος είναι μάρτυρας πως έσεται η μαύρη νύχτα<br />οπού φιμώθηκε από Εφτά Μελλούμενα της λάμψεως ο τρίποδας<br />του βύσσινου Φωτός ο ανθηρότατος γυιόκας<br />το στόμα του πια δεν ξανανοίγει στις αγέλαστες Φαιδρυάδες.<br />Μαλαματένια όσφρηση του λάγνου φεγγαριού<br />στους γιασεμόκηπους<br />καλώς ορίσατε όλοι σας απόψε στην κατακόκκινη αμηχανία.<br />Εγώ ετοιμάζω σιγά-σιγά τα τελευταία μου αστραπόβροντα.<br />Σαν βγεις στον πηγαιμό για το ρυάκι<br />να μην εύχεσαι τίποτα<br />μονάχα το νεράκι να ξαναδοξάζεις.<br /> <br />ΤΑΥΤΟΦΩΝΙΑ<br />Χρείες του κόσμου χρείες της ζωής τα κελαηδήματα.<br />Κυνηγόσκυλο είν’ ο ήλιος ή μακελειό από υδρογόνο;<br />Τρίτος στίχος δεν υπάρχει.<br /> <br />ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ<br />Ήδη αυτή η γενική μού κάθεται στο στομάχι.<br />(Πώς να τη χτίσω τώρα την αρχή και τη συνέχεια –<br />εκείνο το υποχθόνιο κίτρινο<br />και του άγαμου έαρος η μαβιά τυραννίδα<br />θηλάζοντας απ’ την άρρωστη καθημερινότητα<br />στριφογυρίζει ώρα στο κεφάλι μου η λέξη ανθοσύνη...)<br />Επιτέλους: το ράδιο έτριζε ωσάν<br />τα ξύλα οπού καίγονται στο τζάκι.<br />Βαθμός αγέλης το άριστα (μα η αγκάλη-λάμψη;<br />τι γίνεται τώρα με τη λάμψη...).<br />Βρώσις και πόσις η παντέρημη διαύγεια<br />κι ο όσιος νους αποτίοντας<br />αυτό που ονομάζουμε χαρόντισσα ή άλλως ποίηση<br />ακόμη κι ο πιο πήλινος Ευριπίδης<br />είναι μια άγουρη φωτιά στο στόμα.<br />(Ωραίος εδώ πέρα θα ερχότανε<br />με οχταράκια Λειψίας ο Επίχαρμος,<br />εκείν’ η ολομόναχη βρυσούλα<br />η φρασούλα όπου βασιλεύει το φωνήεντο<br />εκείνος ο πεσμένος σπόνδυλος από λέξεις...)<br />Αλήθεια, μάνα μ’, ό,τι και να ειπείς ό,τι και ναν το κράξεις<br />οι λέξεις είν’ απλώς ανεμομάσημα<br />οι λέξεις είναι λάγνες κουταμάρες.<br />Φυλλώματα ορατά και διάτορα (μην τα συνεχίζεις).<br />Φαίνεται το χωράφι το απότιστο<br />φαίνεται και το ποτισμένο.<br />Άειντε ωρέ παλιοζωή εσύ τσαλακωμένη βρομοτράπουλα<br />οπού μας έμαθες του λαθεμένου το μεγαλείο:<br />πως είν’ ετούτο το σωστό απ’ την ανάποδη-<br />σε τούτηνε τη θεονήστικη Πληρότητα<br />υπάρχοντας το Μέγα Χαλάλι.<br />Κι όπως αρώτησα. τι είν’ αυτό το ξεροτρόχαλο;<br />- Ο κόσμος,<br />μ’ αποκρίθηκε η νεάνιδα Περσεφόνη.<br />Μια φλόγα κουρευάμενη με των ομματιώνε<br />το αέναο ψαλίδι.<br />Μια φλόγα μεγαλόχαρη και πικροπαινεμένη<br />πο ’χει ανταρίτσα στην κορφή και καταχνιά στη ρίζα –<br />το λένε στο κρασάκι τους οι έρμοι ελληνάδες<br />όπ’ έχουν φως για σάβανο οι πολυβασανάδες.<br />Κι όποιος λαλεί την ερημιά στις μέρες μας απόδιαβος<br />κι ο θάνατος ολημερίς των σκοταδιών εργάτης<br />(ε, άντε στο διάολο, το ’χεις πια παραχέσει...).<br />Διεκδικώ τα γερατειά μου. δεν το κατορθώνω.<br />Κι ο ασπρογάλαζος αϊτός στα σύρματα επιάστη.<br />για ιδές πως κουρελιάστηκε<br />(εικόνα μέσ’ στο σούρουπο της θλίψεως-:<br />ο σπαραγμός ανυπεράσπιστος<br />κι ο πόνος που βραδυάζει προ του Διαστήματος)...<br />Εβγάτε όξω, ρε μανάρια, απ’ τις λέξεις<br />εβγάτε όξω δίχως πουκάμισα<br />στους μεγάλους αγώνες της ορατότητας.<br /> <br />AB OVO<br />Τα θέσμια του αγαθού και της κακίας<br />μεράδια της υπακοής μας<br />στην άπαιχτη λογική που γενικά βασιλεύει<br />κατάφωρα περιπλέκει το στομάχι μας.<br />Τι ρητορεία για το φως<br />τι φλυαρία για τη νύχτα...<br />Πληγιάσματα οπού μερμηγκιάζει η χημεία<br />τραγουδώντας με πύον.<br />/Εμπεριέχοντας την άφιλη γλωσσολογία/.<br />Καταλύομαι ώριμος από καθοσίωση λύπης<br />κι ακόμη πράττω την όμορφη δυστυχία μου.<br />Στα βιολογικά προάστια του τρόμου<br />παράδειγμα η απερπάτητη ματιά<br />χιλιάδες χαρακώματα-χειρονομίες<br />τη ζωή μου προασπίζω ενάντια στη νίκη<br />- δεν είναι παράξενο;<br />Τα νεροπούλια ξαφνικά φτεροκόπησαν<br />απ’ το νερένιο μυαλό μου.<br />Θα ’θελα να κατουρήσω επαρκώς την ευτυχία σας.<br /> <br />Ο ΓΥΜΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ ΑΝΑΜΙΧΤΟΣ ΜΕ ΑΝΟΙΞΗ<br />Κάθε λουλούδι με τρομάζει καταστρέφοντας<br />το φως της λευτεριάς μου στα χώματα.<br />Ορώμενος από ηρεμία ο υάκινθος τι δέχεται;<br />την απαλότητα του κενού την κοινότητα<br />ή<br />το υλικό του προσωπείο στις ατμίδες;<br />Η μεγάλη μας τριανταφυλλιά στον αγριόκηπο<br />διηγείται τίποτα για τ’ άνθια όλων των εποχών;<br />Εγώ κρατώ την περιέργεια να μάθω οτιδήποτε.<br />Τι γυρεύεις μωρ’ ομορφούλα μου εσύ<br />μαργαρίτα σε τούτο το παλιοχώραφο;<br />Καλογερεύεις ή παντρεύεσαι στη μουσική σου;<br />Δεν ξέρω τιτιβίσματα κι αφήνω τη γενειάδα μου<br />στα γόνατα να κατηφορίζει.<br />Δαίμονες την απόδοση<br />ονομάζουν ανατολή σου<br />δένοντας τους συνδυασμούς με πλατίνη<br />κατασκευάζοντας έριδες την ανάπαυση του Σίβα.<br />Τύχη κι αυτή να κελαηδήσουμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-3181394375905640857?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-26451629720202962522012-01-25T19:54:00.000-08:002012-01-25T19:54:09.893-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-S7gs2OQlz70/TyDOW9pndUI/AAAAAAAADv0/eAbi_kyBn0A/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="244" width="207" src="http://1.bp.blogspot.com/-S7gs2OQlz70/TyDOW9pndUI/AAAAAAAADv0/eAbi_kyBn0A/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" /></a></div><br /><br /><br />ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ<br />Είμαι βαθιά ηλίθιος αλλά δεν έχω<br />κλειστοβοφία<br />σαλτάροντας απ’ τη βρώση κι απ’ την πόση<br />στο Ένα<br />τον ακέραστο αριθμητικό μας μύθο<br />ψυχαγωγία η χοϊκότητα μα η όραση<br />γιγάντιος ισχυρισμός που αναθάλλει<br />η τσιμουδιά στα σωματίδια.<br />Είμαι θαυμάσια ηλίθιος όπως τ’ αεροπλάνο<br />ξεσχίζοντας όμως ανοικτίρμονα<br />τις εκνευρισμένες αποστάσεις<br />κι ακόμη<br />ξεκοκαλίζοντας τις επηρμένες λύσεις<br />χωρίς να βλέπω καν τα κοπιώδη προβλήματα.<br /> <br />ΤΥΦΛΗ ΑΠΟΚΡΟΥΣΗ<br />Δεχθείτε με επιτέλους ως έναν όπως έλεγα προηγουμένως ηλίθιο. Γενικά δεν υπάρχω κι ας βράζει το αίμα μου παρ’ όλη την κακοκαιρία στο έργο του Strindberg. Ωσάν -: είν’ αυτή η έσχατη λεκτική μου θνησιμότητα. Χρυσάνθεμα από στήθους και άμφια στο αρχείο του αχυρώνα. Χτες ήτανε; Προχτές ίσως; Πιάνω στον ύπνο μου κάτι στίχους αναντίρρητους με διαβολεμένο οξύ και προικώα συλλαβικά θέλγητρα. Είπα για μια στιγμή να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι και ναν τους αλλάξω φθαρτότητα: ναν τους αδειάσω με ένα νερένιο κύπελλο απ’ την τόσο γαιώδη στάμνα της μνημοσύνης απάνω στου χαρτιού την αυτάρεσκη λευκότητα. Ναν τους αφήσω εκεί να νυμφεύονται τις πιο βαγνερικές μου ώρες. Την άλλη μέρα όταν αφυπνίστηκα, πολύ πρωί για μένα, η ώρα εννέα -, με ξύπνησε ένα επίμονο στα κουδουνίσματα τηλεφωνικό λάθος. «Φαρμακείο εκεί;» «Τι αριθμό πήρατε;» αποκρίθηκα, «εδώ είμαι εγώ κατά πάσα πιθανότητα, μήπως έχετε έτοιμη την ακτινογραφία;» «Όχι», λέει η άλλη φωνή, «δεν κατορθώσαμε την απεργία». Την άλλη μέρα δε θυμόμουνα τους υπνογέννητους στίχους κι άρχισα να στενοχωριέμαι. Αν ξέρατε πόσο τα ’χω βαρεθεί τα πενθήματα... Σουτάρω, τότε, από μεγάλη απόσταση. Κι όχι μόνον αυτό. Γελώντας αισθάνθηκα πως αποβαίνω συμπαθέστερος. Δεν εχτίμησα ποτέ την ιερόδουλη γραμματική και τα νοσήλεια του συνταχτικού δεν είμ’ εγώ, βέβαια, οπού πρέπει ναν τα πληρώσω. Για άλλα με προόρισε η Άνοιξη: να κερδίζω τέρματα στον τελικό των αγριολούλουδων, αγκαλιάζοντας την Κορντέλια.<br /> <br />ΟΙ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΡΑΧΥΤΗΤΑΣ<br />Διστάζουμε να νυχτώσουμε στην άβαφη αυταπάτη της γλώσσας<br />καθίζοντας απαλά στα γόνατά μας τους τόσο λυγμικούς φθόγγους<br />με ταξιδιάρικα, λιγδωμένα κι απλήρωτα, φληναφήματα-δώρα<br />λίγα στυγνά μονοσύλλαβα εκθρονίζουν ένα ξεγυρισμένο<br />εκατομμύριο<br />φράσεις πολυθόρυβες φιλάρεσκα ηχοληπτικές<br />τείνοντας ολοένα προς το όνειδος του Ριχάρδου του Τρίτου<br />μηχανισμός με κουνελίσια εγγλέζικα<br />στην αιχμή της μεγάλης μεσημεριάτικης κυκλοφορίας<br />φεύγει ένα τερπνό φωνήεν απ’ τη διάβαση<br />πάει να κάνει έρωτα στην άλλη άκρη της νευροπάθειας<br />ω Άγια Ψυχολογία του Ύψους<br />με βασιλιάδες υετούς που δε σκυλεύουν το κούτελό σου<br />στάσου βρε άνθρωπε τι τα θέλεις τα ονείρατα<br />πέρνα τώρα που ’χει ανάψει το πράσινο κι αλλάζει γρήγορα<br />η μικροσκοπική πραγματικότητα η γιγαντιαία στύση<br />θα καλέσουμε όπως είπαμε το Σάββατο τη φαγώσιμη<br />Λαίδη Μάκβεφ – ε;<br />να μας παίξει φόνους από μουσική στο μισόφωτο<br />με ουίσκι και γλυκειές κιθάρες που λέγαμε και εμείς οι έλληνες<br />αυτή που διώχνει τους βολβούς απ’ τα μάτια της<br />κι απομένουν οι άσεμνες κόγχες περίσσευμα της ανατομίας.<br />Μήπως δεν ήπιαμε κρασί με τον παμπόνηρο Ίακχο<br />αγγίζοντας φαιδρά μακιγιαρίσματα τη μαύρη Κυρία<br />με τα δάχτυλα<br />σουίτες παρτίτες και δειλές παρτιτούρες.<br /> <br />ΑΝΤΙ-ΝΕΦΕΛΩΜΑ<br />Η σιωπή δεν είναι λευτεριά η σιωπή<br />δεν είναι αιχμαλωσία<br />η σιωπή δεν είναι δωρεά η σιωπή<br />δεν είναι ιδιοκτησία<br />η σιωπή είναι ένα καναρίνι στο μικρόφωνο<br />η σιωπή είναι ντελάλης από στάχτη<br />κάθε ρυάκι της κραυγάζει πως μονάχα η σιγή μιλιέται<br />κάθε στιγμή της χαστουκίζει τα ρολόγια<br />καταρρέουν ελατήρια ο καιρός παξιμάδια και βίδες<br />η σιωπή περιπαίζει τα αδιέξοδα<br />η σιωπή δεν κατάγεται απ’ την Κίνα η σιωπή<br />τη γλώσσα τη φασκιώνει με συνταχτικό και κανόνες<br />αναπαύεται στα ανώμαλα ρήματα ερωτεύεται επιρρήματα<br />στους ρήτορες οπού σείουν τα μπαλκόνια συσσωρεύεται<br />πηγαίνει τις Κυριακάδες στην εκκλησία για να ψάλει<br />συχνά τηγανίζει πατάτες<br />τα τύμπανα δικά της είναι οι γενετήσιοι<br />σπασμοί της αγάπης<br />τα ουρλιάσματα των γυναικώνε στα μαιευτήρια<br />όλα τα κλάματα δικά της είναι κι όλα τα ξεφαντώματα<br />μα όμως τι όλεθρος<br />η σιωπή δε βρίσκει πουθενά το όνομά της.<br /> <br />ΤΙΡΥΝΘΑ<br />Δεν πήγα παραπέρα απ’ την άτρωτη θωριά της λησμοσύνης<br />μεινέσκοντας απάτητος όρθρος ανάμεσα σε παντέρημο δάσος<br />μ’ αγρίμια μ’ αγριμάκια στοχασμούς.<br />εβγαίνοντας απ’ το έρεβος με ασήκωτο ξύπνημα.<br />ωσάν κεράσι βλέποντας στο ηλιόβγαλμα το μυαλό μου<br />ζουληγμένο απ’ του ύπνου την πατούσα.<br />την ομορφιά λογαριάζοντας εκείθε στο λιθόστρωτο<br />την ομορφιά των σκουπιδιώνε δεξιά μου.<br />Μα όμως τώρα κάτι σπάζει τη συνέχεια.<br />είν’ ένας γάιδαρος πολύφθογγος που σαν ψαλμός σχηματίζει<br />την άχραντη εικόνα του σε βαθιά δευτερόλεπτα<br />οπού ρεμβάζει αχνίζοντας αντίκρυ σ’ άρρωστο πέλαγος<br />από ’να ύψος ατάραχο με άκακους βράχους.<br />Κι ωστόσο είμαι σήμερα στην Τίρυνθα<br />με το όνομα επισκέπτης<br />αναπνέοντας ολομόναχος την κοίμηση στα κυκλώπεια τείχη.<br />Χρόνος και χώρος τον έρωτα τον έχουν επάγγελμα.<br />Τώρα τι κάνω στην όραση; Βλέπω μιαν όμορφη γερμανίδα<br />με δυνατό βοριά χαρισμένο ανάγλυφα στα κωλομέρια της.<br />Το κυπαρίσσι κόβοντας το χαύνο πέλαγος στη μέση<br />- ποιο πέλαγος όμως; -<br />προσφέρει θάλλει έντομα βουίσματα θηριωδίες.<br />Μαβιά να ’ναι τα σπλάχνα μου; - δεν το ’χω περιέργεια.<br />Μα είπα: πότε τάχα ναν την άναψε την κόλαση<br />ο θεός, με τι κούτσουρα; με τι δάση;<br />Μάλλον – αποκρίθηκα βέβαιος – με οδοντογλυφίδες.<br />Μιλώ και λέω τ’ όνειρο πως είν’ ο κρεουργός του ύπνου<br />δεν είναι του θανάτου το αντίδοτο.<br />Ενθάδε κείται νύχτα παλλακή γιομάτη εγγαστρίμυθους.<br />Η καύτρα στο τσιγάρο μου με κόκκινο ιδρύει το σκοτάδι.<br />το ξέρω πως η λέξη σκοτάδι δεν υπάρχει στο σκοτάδι<br />μητέρα της είναι η καύτρα /δρακοντόσχισμα/.<br /> <br />MORTEL ΑΠΟ ΣΥΝΕΣΗ<br />Δεηθώμεν.<br />Ακούγεται πιάνο βιαστικό.<br />Θα σας δώσω και δοκίμια<br />μην κάνετε έτσι...<br />Τρελός πεθάνω λογικός πεθάνω<br />δεν είναι το ίδιο;<br />Ποτέ δε φτούρησε η διάνοια και<br />η γλαφυρή σοβαρότητα<br />στη θεόπνευστη μου επικαρπία εμένα.<br />Γλώσσες λαλιές τα ρήματα<br />θα πάθετε λαχτάρα στην άγρια νεόνυμφη σιγή μου<br />θα σκουληκιάσουν οι φιλόδοξοι ήχοι<br />και θ’ απομείνει λίγο κάτουρο μονάχα<br />στα απονεκρωμένα σκέλια σας.<br />Του Αγίου Επιθέτου δεηθώμεν.<br /> <br />ΚΡΟΤΑΦΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ<br />Σκυλίσια κιονόκρανα στρόφιγγα<br />πριγκίπισσα του άρτιου αριθμού με ινδιάνικη σκυτάλη<br />στα νήπια κοκόρια χρυσαφίζουν<br />ένα πράσινο λάθος κι άλλο λάθος<br />με κάλτσες από μικρά φτεράκια<br />να ξαναλάμψει το Μάλιστα<br />ωσάν το αβγό στα δυο λιθάρια<br />ζωντανός είμ’ εγώ μεσ’ στο φαράγγι μου<br />τσακισμένος ολότελα απ’ το να υπάρχω –<br />θα ξεπαγιάζω στο λάκκο;<br />Ευφρόσυνα κι αγιασμένα μηδενικά<br />φτερουγίζουν ένα κίτρινο<br />φλυαρώντας ασίγαστα με ιώδη τραππιστή<br />τα γλυκόλαλα φρούτα του<br />το οιδιπόδειο του γιασεμιού με τη σελήνη<br />κ’ η ανάσταση που θνήσκει πανέμορφη<br />τρομαχτικά διλήμματα γενέθλια των φύλλων<br />ενόργανες εμπειρίες από αλληλούια<br />στον ήλιο του καλοκαιριού παγωμένη<br />η Ιλιάδα μέσα σ’ ένα<br />ποτήρι που ξεφλουδίζει το γυαλί του<br />κ’ η λησταρχίνα η τρομώδης εκείνη σεξουαλικότητα<br />ένα τεράστιο ακροατήριο από σταγόνες<br />η ανόρυξη του Μεσαίωνα σε απήχηση-όχι<br />πέφτει η αυλαία του φλάουτου στα άνθη<br />οι χιλιόχρονες εβδομάδες<br />χύνοντας μακριά μαλλιά στη χοάνη-ψαύση<br />παρθένο φίδι<br />του κεραυνού<br />η αστραπιαία<br />ελαστικότητα.<br />Κουνιάδος είμαι του κατάμαυρου Βράχμα.<br /> <br />ΟΠΤΑΣΙΑΣΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΤΕΡΩΣΗ<br />Προπύργιο δεν είμαι κανενός διανοήματος<br />ανεξήγητα κι όλα τους μαζί τα εξηγούμενα<br />συγκομιδή και προϋπάντηση στον αέρα μυριοπόθητη<br />το ταύρειο των αναστενάρηδων αντίδωρο ωιμένα<br />μού φάνηκε στην Αγία Ελένη οπού βρέθηκα θαυμάζοντας<br />πεπτικό μυστήριο από μεταφυσικές πρωτεΐνες<br />τόπος δεν είν’ ο θάνατος μυθεύματα δεν τα συσσωρεύει<br />/καρδιά μου δεν αντέχω πια στη νοημοσύνη.../<br />δεν είμαι πάντως εγώ που συνταράζω τις ανώφελες πλειάδες<br />πολυδοξία μόρσιμη ποτέ μου δεν την αποδέχτηκα ο άλαλος<br />φιλόκαινος όχι, πανάρχαιος οπωσδήποτε.<br />Φιλόσοφος δεν κατάντησα γυρεύοντας βαθιά την αμυδρότητα<br />λιγάκι στάθηκα να ξαποστάσω στην επιστήμη<br />το μόνο σωστό σταυροκόπημα.<br />Είθε να μην είναι χοϊκός ο κ. διοικητής της χωροφυλακής<br />cantabile στην αίσθηση για να υποφέρουμε το χρόνο<br />να μαζέψουμε το σκοινάκι μας ώς τον τάφο.<br />Είθε να μην είναι δυνατός ο χαμός μας απ’ την όποια κατάληξη.<br /> <br />ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ ΝΕΟΓΝΩΝ ΗΧΗΤΙΚΗΣ<br />Αναμέτρηση διψαλέων συλλαβών και προχειρότητας.<br />Η μέρα σώνεται στη γήινη κατάθλιψη και η νύχτα<br />τυχαρπάζει τ’ ανθοβολήματα στους κήπους.<br />Μεταδίδω ένα νωθρότατο μήνυμα στις δικές μου βραχύτητες:<br />- Εκείνος που χαζεύει στην εγκάρσια<br />υγρασία των υμνοφόρων ερώτων εκείνος<br />οπού πολύ πιστεύει στη ζωή – αυτός ακριβώς<br />ποτέ του δε ζει πραγματικά.<br />Τέτοια η αμφίεση η ειπωμένη λάλημα.<br /> <br />ΜΕ ΤΟ ΜΟΛΥΒΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ<br />υπέρμαχος των άστρων<br />εκτείνομαι<br />στην άπατη μοναξιά μου<br /> <br />ΠΟΙΗΜΑ ΔΙΧΩΣ ΚΑΡΠΩΣΗ<br />Αν ήτανε τα σύγνεφα θα ήμουνα και εγώ<br />αν ήτανε τα φύλλα και το θρόισμα<br />και εγώ θα υπήρχα<br />σπινθήρες αν βγάζαμε στα χέρια μας<br />φωτιά θα βλασταίναμε.<br />Μα η ζωή δεν έχει τη δική μας περηφάνεια<br />υποκείμενο δε φυτρώνει<br />στο ξαφνικό που διαρκεί ώς το θάνατο<br />κι ολοένα με σπαθιές ηρεμίας<br />αναβρεφουργείται.<br />Τίποτα παλιό εδώ και τίποτα καινούργιο.<br />νιάτα να πεις θολώνεις από παρανόηση<br />τα γερατειά ν’ αδράξεις μετερίζι δε γίνονται.<br /> <br />17 ΙΟΥΛΙΟΥ 1979<br />Μακρινός ο ήχος απ’ τα πένθη<br />στο ακόρεστο ξέφωτο που οδεύουμε<br />τόσο λεπτή σαν κλωστούλα φυσαρμόνικα<br />στα σαρκώδη χείλη της βραδιάς η απουσία<br />ξετινάζοντας<br />όνειρα πρησκόμενα<br />κι αγιάτρευτα.<br />Είμαι πικρός και επώδυνος<br />από αρχαϊκότητα<br />ωσάν το στρουθί που ραμφίζει<br />τα μικρά του ευρήματα.<br />Είμαι σήμερα κλειδωμένος στην ευτυχία.<br />Τη μουσική μου δεν τη θέλω πια<br />σας τη χαρίζω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-2645162972020296252?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-90128259428755704922012-01-25T06:18:00.001-08:002012-01-25T06:18:50.143-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/--JjH1zelmWE/TyAPQ1mL-bI/AAAAAAAADvM/usyYO5faeWw/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="181" width="278" src="http://1.bp.blogspot.com/--JjH1zelmWE/TyAPQ1mL-bI/AAAAAAAADvM/usyYO5faeWw/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" /></a></div><br /><br /><br />Η ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ ΠΟΥ ΜΕ ΔΕΡΝΕΙ<br />Ίσως να είναι όλα υπέρ του μέλλοντός μου<br />συμφορές περιπέτειες υπογραμμίζοντας κάρβουνα.<br />Βομβούν ελπίδες από συνήθεια το έμφυτο βιολοντσέλο<br />συμψάλλει ησυχασμούς<br />η πρώην κατάσταση νύσσοντας<br />την εύλαλη παννυχίδα.<br />Τιτρώσκει ο δυόσμος εκτεταμένος την άγουρη μύτη μου<br />στρατευμένη είπα πως είναι κ’ η αράθυμη<br />λάμψη του αστραπόβροντου<br />φθεγγόμενος νιρβάνα στο μεγάλο τηγάνι<br />/τέτοιες οι μείζονες αιωνιότητες/<br />αμφιεσμένος με άνθηση από νεολιθικά κεφάλαια<br />φρενοβλαβείς ιεροδιάκονοι<br />χρωματιστοί που θυμιατίζουν ενοράσεις<br />κ’ η αττική σύνταξη ολωσδιόλου έκπληκτη τα ’χει χάσει<br />μέσα στο βοερό Βυζάντιο<br />αμαυρώνοντας ακατόρθωτα του θανάτου την ευκρίνεια.<br />Οι μέλισσες που φεύγουν τον καπνό δίχως καθόλου<br />να συλλογιούνται την πραότητα<br />της ευανάγνωστης καρδιάς την τόσο αγαπητική<br />κι ατάραχτη καύση<br />καθώς οι ερωτιάρηδες Ελλάμψιμοι καταφλεγόμενοι<br />στα κορφοβούνια λησμονούν τη θράκα τους.<br />τέχνη είν’ η συγκίνηση που σε τινάζει πάντα στον αέρα.<br /> <br />ΣΠΡΩΧΟΝΤΑΣ ΟΛΟΕΝΑ ΤΟΥΣ ΒΟΡΙΑΔΕΣ<br />Απολάκτισε επιτέλους του λεκτικού<br />τις λαίμαργες διαθλάσεις<br />μη συναρμόζεις πια φωνήεντα και σύμφωνα<br />έβγα στη βρύση της λαλιάς με ένα τίποτα<br />με το ευρύχωρο βλέμμα σου νοικιασμένο<br />στο θάνατο.<br />Η σιγή μεταβάλλει τις λέξεις σε χάπια<br />που γυροφέρνουν ανώφελα τον ύπνο.<br /> <br />ΤΟΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΤΑΡΑΧΕΣ<br />Φόβος και τρόμος: του αίματος η πρωτοπορία<br />χασάπικο της ανάσας τα πλεμόνια μου στην αιθρία<br />φιλοδώρημα μεταφυσικό η φαντασίωση<br />μηρυκάζοντας στη βοσκή μου δροσερά δευτερόλεπτα<br />στο θνητό της ημέρας εικόνισμα: το σούρουπο<br />οπού τη νύχτα<br />την κλώθει<br />την εξαναγκάζει<br />σε φανέρωση πάλι.<br />Σύννεφα διφορούμενα σαθρά τ’ ουρανού σκαλαθύρματα<br />/ή φληναφήματα;/<br />στα μάτια σας διαβάτες και επωχούμενοι<br />πυροφάνι ασταμάτητα ο σκοπός –<br />ανάμεσα σε οπαδούς και πλειοψηφίες<br />υποφέρω την άσπιλη κίνηση.<br />Ζωώδης επάρκεια<br />υλοφροσύνη σε επίπεδο ορυκτού;<br />Μένω άναυδος φλερτάροντας<br />από ώρα το ξυραφάκι.<br />Μονότερμα η συμφορά κ’ η αλκοόλη ερωτεύεται<br />στίλβουσα το νευρικό μου σύστημα<br />προκαλώντας των κυττάρων του την αφόρητη έξαψη.<br />Αχ τι αφλογιστία να γράφουμε ποιήματα...<br /> <br />ΠΑΥΣΙΠΟΝΟΝ<br />Το βλέμμα φτάνει άνετα στη Λισαβώνα<br />έχω σχεδόν αποδημήσει στα εναύσματα<br />θα ’θελα να σου επιστρέψω την αφή σου<br />χαρίζοντάς σου και τα δέκα μου δάχτυλα<br />μνημονεύουμε μυστήριο:<br />μνημονεύουμε ηλιθιότητα, μα εμένα<br />με φρουρεί συνέχεια η εναρθροσύνη<br />το τρίγωνο εμπαίζει κι αυτό τα ανύπαρκτα<br />ουράνια συνεχώς με τρία ύψη<br />δευτερεύοντες άγγελοι διαρκώς συστρέφονται<br />στον ύπνο πετυχαίνουμε το σοσιαλισμό μας.<br />Κουφάλογο – αυτή ’ναι – η αδιόρατη καλοσύνη<br />χασμουρητό του έαρος μυωπική νοσταλγία.<br />Είμαι ακέραιος ωσάν του Άγιου Πάνθηρα τα σαγόνια<br />κοιτάζοντας απ’ τη γαλάζια κλειδαρότρυπα<br />τις λινές του Ιησού βλεφαρίδες που ο άνεμος<br />με τον αντίχειρα ξαναχαϊδεύει σήμερα<br />στα ανεπρόκοπα βράχια της χαμηλόφωνης Ιουδαίας.<br />Οσμίζομαι καταιγίδα στο έπακρο<br />μα η καρδιά μου απουσιάζει στ’ αγριολούλουδα.<br /> <br />ΘΕΡΙΝΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ<br />Ζούμε απ’ το μέλλον τη σύγχρονη υπερένταση της Ιστορίας<br />τον Άξεστο Φασουλή που κρέμεται στο παλκοσένικο ένθεος<br />από ταχύτατες κλωστές αφάνταστα θρησκευτικές κι ασυμπόνετες –<br />το χειροποίητο λεξιλόγιο της Συνταρακτικής:<br />εμπειρία οπού αμνηστεύουμε ειδύλλια διαμελισμένα<br />η αφερέγγυα οικειότητα της υπάρξεως<br />που ονομάζουμε κάλλος ή θεοφοβούμενη λησμοσύνη<br />πολύχορδη ιατρική πολυτέλεια.<br />Η ελπίδα μου σώπασε ω Πολύμνια<br />δίχως θέαση το Απόλυτο λιμοκτονεί μα η ώρα του θα ’ρθει<br />ωσάν ορμητική βλάβη της αντικειμενικότητας.<br />Χρήσιμο αναβλύζει απ’ το άχρηστο.<br />Προφορική είναι πάντα η αλήθεια, τα γραφτά μας<br />αποκοπτόμενα με του αστάθμητου<br />το αυθεντικό πολύφωνο ψαλίδι.<br /> <br />ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΘΡΗΝΗΣΩ ΤΙΠΟΤΑ<br />Η κατασπάραξη του νου με συναρπάζει<br />κι αυτό εγώ το λέω exercitium aeternitatis.<br />Τρέφομαι από κάποιαν απόγνωση γιομάτη αμάθεια<br />στον άνεμο χτυπιέται ωσάν ακούραστο φυλλαράκι<br />/κάποτε μ’ αυτά μου τα επίθετα οφείλω να τερματίσω/<br />κατασκευάζω βλέμματα δίχως κανένα οπτικό πεδίο<br />στην άκρη κάθονταν τυφλές με μία Σύνοψη η Φούλα<br />η αθάνατη Κάστρου κι ο αλειτούργητος Μοσκιός<br />/αρχινήσαμε πάλι τις άκαρπες θλιβερές κωδωνοκρουσίες/<br />τιμώντας το έγκλημα ευλαβικά στις τέσσερες διαστάσεις.<br />Κάποιος τώρα στην Κεϋλάνη ξεπαρθενεύει τη θυγατέρα του<br />την έχει τούτη τη στιγμή από κάτω απ’ τα σκέλια του<br />την αρπάζει απ’ τους ώμους τη θέλει σ’ όλο της το βάθος<br />κανένα φίλημα στο στόμα η όψη του τινάζει<br />κάτι τρομερές φλογάρες<br />τη φωτιά της οντότητας που φτωχαίνουν επιμένοντας.<br />Κάποιος άλλος, πάλι στην Κεϋλάνη, προσεύχεται<br />τυλιγμένος αθόρυβα<br />μ’ ένα κίτρινο ράσο που το ύφανε το μειδίαμα του Βούδδα.<br />Η ζωή μάς προτρέπει σταθερά ναν το ρίξουμε στα ανέκδοτα.<br /> <br />ΟΝΟΜΑΣΙΑ<br />Στον εαυτό μου ξαναβρέθηκα απόψε<br />θρυμματισμένο βροχερό γειτόνεμα οπτασίας.<br />Πίνοντας αγνάντια στο ανισόρροπο φεγγάρι.<br />Σωπασμένη μέσα μου η ταυτολογία<br />κ’ η αντίφαση που εξολοθρεύει την πραγματικότητα.<br />Ίσως έπρεπε να πουλήσω αύριο<br />το μουλιασμένο στην πίκρα μαργαριτάρι.<br />Του νερού ξενιτειά τρεχάμενη<br />χωρίς αχνάρι.<br />Πάρε στην τύχη βότανο και φρούρησέ το<br />σαν ένα τελευταίο αόμματο νόημα<br />σε σμαράγδινους όρθρους από νερολούλουδα.<br />Η νύχτα είναι καμωμένη για να λυπόμαστε κατάκαρδα.<br />Χνούδι δεν έχει ο θάνατος η μόνη μαθηματική αρχή μας<br />μυστήρια δε σκαμπάζει μηδέ χάμουρα<br />χρειάστηκε ποτέ στην άδοξη φοράδα του.<br />Τι να διαλέξω κύριε νομάρχα συνέχεια χρεμετίζοντας;<br />Νεφέλες που κρεμάστηκαν απ’ τη δόνηση του θείου<br />δεν άφησαν ενθύμια: τις άδειες νεκροκεφαλές τους<br />κι αναπλάθουν ένα-ένα τα βαρβαρικά τους μόρια<br />κοροϊδεύοντας /αναγκαία κι αυτή η μετοχή/ τα θηκάρια<br />την άφαντη στατιστική δυνατότητα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-9012825942875570492?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-91114621258045713332012-01-24T09:00:00.001-08:002012-01-24T09:00:50.307-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-FmAzuJI3QsU/Tx7jt5KAz0I/AAAAAAAADuQ/FDnaJAKt3fg/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="244" width="207" src="http://4.bp.blogspot.com/-FmAzuJI3QsU/Tx7jt5KAz0I/AAAAAAAADuQ/FDnaJAKt3fg/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" /></a></div><br /><br /> <br />ΟΙ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ<br />Δυσάρπαγος θεσμός απ’ τους θεούς η ανθρώπινη φύση<br />χτισμένος απάνω σε αιωρούμενες πιθανότητες<br />τυχάλωτος και εύθρυπος ανάμεσα στους συνωμότες<br />τόπος που ευωδιάζουν αγιοκλήματα<br />στομαχικές θεωρίες και νεύρωση της άτεκνης διαλεκτικής<br />εσένα όμως παλίρροια του έρωτα<br />(σπαραχτικό κειμήλιο η επείγουσα συνουσία)<br />την άσκοπη ομορφιά σου αρωματίζοντας με όνειρα<br />σε ψάλλω σε δοξάζω σε τραγούδησα<br />στα γενετήσια σχήματα στους αρχάριους<br />οίστρους της ατέρμονης μαβιάς γυναίκας που ίδρυσε<br />στην πεμπτουσία τα μάτια μου στην οργιώδη της βλάστηση.<br />Τόπος της θύελλας η Ιστορία<br />την ώρα που φιλώ τα χείλη σου με γιασεμιά μπερδεμένα<br />πέρα απ’ τις ρωγμές και πέρα<br />απ’ τα συνθήματα με τ’ όνομα εξουσία<br />φτερουγίζοντας ωσάν ορειχάλκινος πετεινός<br />απάνω στην κατάλευκη ράχη σου το θεσπέσιο<br />μάρμαρο του σπασμού σου από τριαντάφυλλα<br />χύνοντας ηλιαχτίδες στο δωμάτιο<br />πράξεις οπτασίας οι πανάρχαιες φλόγες του σώματος.<br /> <br />ΦΕΓΓΑΡΟΣΚΟΝΗ ΦΕΡΜΕΝΗ ΑΠ' ΤΗΝ ΚΑΛΚΟΥΤΑ<br />της Μαίρης<br />Η όσφρηση προς το Μάιο τα δοξάρια φυλλοβόλα<br />ο χρόνος είναι: ήτανε –<br />ο χρόνος (ας τον ανατιμήσουμε) ειν’ ωσάν ησυχαστής<br />από ψυχρότητα λαύρος μαστιγωτικός<br />η ελπίδα τερματίστηκε.<br />Κλαψουρίζει το σύντομο εκείνο νήπιο τηλεγράφημα<br />οξύχολα εκμαγεία η απονέκρωση πιάνο για τέσσερα χέρια<br />τα θηλυκά λογοπαίγνια της μυστικής θεολογίας ενίοτε<br />τριαδική παράλυση μα όχι τρυφή γνωσιολογική<br />πικραινόμαστε συνεχώς ανάβοντας<br />μαύρα αβγά βραχμανικά<br />μνησικακία σου η Άνοιξη βρε μπαγάσα Κρίσνα περιπαίχτη<br />με τρομερούς αλαλαγμούς στα θλιβερά<br />ξεβλάσταρα του Γαλαξία<br />πάλι τα ρούχα μου σήμερα στο καθαριστήριο<br />πάλι σιδέρωμα για λανθασμένο αύριο<br />δεν είμαστε στα καλά μας να υπάρχουμε έτσι ανελέητα<br />κοψίδια της θάλασσας τα κύματα<br />ο ήλιος θριαμβεύει<br />ο νους τον ταριχεύει<br />ο δυόσμος με το ευώδιασμα παλεύει.<br />Βόσκω τ’ ανήμερα της διάνοιας μεγάλες εκατοντάδες<br />ακούρευτες και κατακόκκινες (ελέχθη)<br />πριν ακόμη να φέξει<br />στο ξεψύχισμα του όρθρου<br />χέρια και πόδια η ρητορική του Ιουγούρθα<br />ηρεμούν εκεί κάτω στο θάνατο<br />μουχλιάζει το ακουστικό αναβλύζοντας<br />ο Άγιος Μόναξ αφορεσμένος<br />με χτένισμα επιληπτικό ακονίζοντας<br />των κρίνων τα ξεσπαθώματα.<br />Συμέων ο κανίβαλος του φωτός ο μελανιάρης<br />ετοιμόρροπος από τρεχάτα ουρανισκόφωνα<br />γυαλιστερά στην έρημο τραπουλόχαρτα – Είθε.<br /> <br />ΛΑΦΥΡΑΓΩΓΙΑ<br />Οτιδήποτε αναιρεί τη θέληση θέλοντας<br />ανήκει στην τυραννία.<br />Οικειώθηκα την απελπισία μου επί αιώνες<br />εγώ ο τολμητίας του ανυπόστατου<br />την οικουμένη του ήλιου την περιγέλασα<br />(και δικαίως)<br />καθώς επιτέλους εισχώρησα στον έρωτα του τίγρη<br />στα ορύγματα της ηρωίδας Αφασίας<br />αποσπόρι του απείρου με ιώβειες διαστάσεις<br />θηρεύω τιποτένιος<br />ανιχνεύω διάτορος.<br />Μια σύνθεση για άρπα του Ερρίκου του Όγδοου.<br />Τι μένει από όλα αυτά;<br />Μερικά βλακώδη κόκαλα.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗ-ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΜΕ ΠΑΡΟΡΑΜΑΤΑ <br />ΘΑΛΑΣΣΑ: Η ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ<br />Μια μεγάλη θάλασσα στο τετράγωνο είναι μάλλον ένα πέλαγος<br />μια μεγάλη θάλασσα στον κύβο είν’ ο βαρυστέναχτος ωκεανός...<br />Ο μετάλλινος λυρισμός του γηραλέου αιώνα μας<br />του μυτερού καιρού μας του ουρανοξύστη<br />που νυχτερεύει σ’ ακατέργαστον έρωτα διδάσκοντας<br />ερημία στην ένταστρη γλαφυρότητα της καμπύλης<br />κι ανεχόρταγα φιλιέται στα νυχτιάτικα κοιμητήρια<br />με την ψηλόφλογη κι απορομοίαστη άλγεβρα<br />τη στιλπνότατη αραπίνα του Μεσαίωνα –<br />ο μετάλλινος λυρισμός που διαφεντεύει τα πλήθη και συνταράζει<br />το γαλαζοπράσινο ροχάλισμα των κυμάτων<br />εκείνος οπού ποτέ του δεν την έμαθε<br />την αθάμπωτη ψωταψία της ακατάκριτης τίγρης<br />κάνει χιλιάδες την οργή κι αμέτρητη τη θλίψη<br />βρομίζοντας τη μεγάλη μας αρχαιότητα: τη θάλασσα<br />τη λάμπουσα μητέρα της βιολογίας.<br /> <br />Τι σύνολα συνωστίζονται στα ευλύγιστα του Νηρέα τα βάραθρα<br />τι σύνολα διαπρέπουν έρημα κι αλάλητα<br />στη μονοκόμματη σιγή στ’ αξήλωτα τα βάθια...<br />Βλέπεις τον εύοσμο ρυθμό φιλότητας και έριδας<br />τον άρρητο ρυθμό που δεν αλλάζει<br />μα όμως ούτε που μεινέσκει μια κατάφορτη στιγμή<br />στα βρόχια της ασάλευτης ταυτότητας<br />έστω και ένα κοιμισμένο δευτερόλεπτο<br />στην ίδια λάμψη την αλαφρογέννητη<br />στου γέρο-φόβου το χιλιοσκότεινο κάτεργο<br />μη στέργοντας το ίδιο το στασίδι –<br />μακρόσυρτο και άναυδο μυστήριο<br />που ρέπει μ’ άφαντους χορούς απ’ αναρίθμητα<br />τραγουδιστά κι αμάντευτα ηλεκτρόνια<br />στη μανιώδη κίνηση τη σκλάβα του νερού με τόσα χρώματα.<br /> <br />Βλέπεις τη φύση και τη λες Αγνούλα μέσ’ στη θάλασσα<br />την ομορφιά στοχάζοντας πιότερο δακρυσμένη<br />τα ερεβώδη γεγονότα δίχως<br />του προπάτορα πόνου την αλλόφρονη κραυγή<br />το άπειρο κοντινότερο στην οικουμένη.<br />Βλέπεις τη μανα τρικυμία σαν αρχόντισσα<br />να συναδράχνει τα δρακόντεια παιδιά της<br />τα γαλανόστηθα κύματα στον πόλεμο<br />τον αναμάρτητο με τ’ άστρα.<br /> <br />Βλέπεις την άσπιλη κι ατρέμιστη σιγή<br />σε γάμο στυγερό με τα ουρλιάσματα<br />κραδαίνεις ύψη γοερά, την άσωτη χαρά την καταιγίδα<br />να τους κερνά τους κεραυνούς ωσάν<br />ξεστήθωτες νεράιδες κι όπως<br />ο μέγας υετός απ’ του νερού το βάρβαρο φτεράκισμα,<br />το λάγνο βροντοκόπι, ξεθυμαίνει<br />ηδονικά ραγίσματα στα λιπόσαρκα σύγνεφα τα ξεθεωμένα<br />χαρίζουν ένα λιγοστό γαλάζιο βλαστερής ουρανοφάνειας<br />προβάλλει σώος ο μουγγός ο ήλιος ο μαχαιροβγάλτης<br />και τη μαυρίλα γύρωθε την κρεουργεί και την πεθαίνει<br />γιατί είν’ αυτός που και τη νύχτα τη γενέτειρα<br />την έχει στη δική του τυραννίδα<br />την έχει και του τραγουδά στο βάραθρο<br />με μια μεγάλη φεγγαρόχαρη κιθάρα.<br /> <br />Στομώνει ο ύπνος τη ζωή και την υψώνει ώς το θάνατο<br />τη στεφανώνει μ’ ένα έρημο στραφτάλισμα του Άδη<br />κι αν είναι δόξασμα θωριάς η πικροθάλασσα<br />κι αν είν’ το πιο ζωγραφιστό και θείο χασομέρι<br />καθώς απλώνει τον αφρόπλαστο χιτώνα της το τίποτα<br />στα σεμνόχρωμα βράχια τα ορυχτόζωα<br />κι αλλάζοντας αμέσως αθωότητα<br />πισωδρομίζει στα δικά της τρυφερά σκοτάδια<br />σημάδι της αλήθειας τούτης ας υπάρχει<br />του ποιήματος ο ήχος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-9111462125804571333?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-55879611580051736102012-01-23T11:03:00.001-08:002012-01-23T11:03:20.408-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-UFSG8lK4TyE/Tx2u8uh09pI/AAAAAAAADtc/9xiRLLWvL2g/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="225" width="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-UFSG8lK4TyE/Tx2u8uh09pI/AAAAAAAADtc/9xiRLLWvL2g/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111.jpg" /></a></div><br /><br /><br />ΟΤΑΝ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ<br />Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,<br />ὁ νοῦς μου πάει στοὺς τσαλακωμένους,<br />σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ὧρες στέκονται σὲ μία οὐρά,<br />ἔξω ἀπὸ μία πόρτα ἢ μπροστὰ σ᾿ ἕναν ὑπάλληλο,<br />κι ἐκλιπαροῦν μὲ μία αἴτηση στὸ χέρι<br />γιὰ μία ὑπογραφή, γιὰ μία ψευτοσύνταξη.<br />Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,<br />γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους.<br /><br /> <br /> <br />ΤΕΛΟΣ<br />Τώρα ποὺ βρῆκα πιὰ μίαν ἀγκαλιά,<br />καλύτερη κι ἀπ᾿ ὅ,τι λαχταροῦσα,<br />τώρα ποὺ μοῦ ῾ρθαν ὅλα ὅπως τὰ ῾θελα<br />κι ἀρχίζω νὰ βολεύομαι μὲς στὴν κρυφὴ χαρά μου,<br />νιώθω πὼς κάτι μέσα μου σαπίζει.<br /><br /> <br /> <br />ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΩ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ<br />Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία,<br />δὲ θὰ πεῖ ἀνοίγω ἕνα παράθυρο γιὰ τὴ συναλλαγή.<br />Τέλειωσαν πιὰ τὰ πρελούδια, ᾖρθε ἡ ὥρα τοῦ κατακλυσμοῦ.<br />Ὅσοι δὲν εἶναι ἀρκετὰ κολασμένοι πρέπει ἐπιτέλους νὰ σωπάσουν,<br />νὰ δοῦν μὲ τί καινούριους τρόπους μποροῦν νὰ ἀπαυδήσουν τὴ ζωή.<br />Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία.<br />Νὰ μὴ μὲ κατηγορήσουν γιὰ εὐκολία, πὼς δὲν ἔσκαψα βαθιά,<br />πὼς δὲ βύθισα τὸ μαχαίρι στὰ πιὸ γυμνά μου κόκαλα.<br />ὅμως εἶμαι ἄνθρωπος κι ἐγώ, ἐπιτέλους κουράστηκα, πῶς τὸ λένε,<br />κούραση πιὸ τρομαχτικὴ ἀπὸ τὴν ποίηση ὑπάρχει;<br />Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία.<br />Βρίσκει κανεὶς τόσους τρόπους νὰ ἐπιμεληθεῖ τὴν καταστροφή του.<br /><br />(1956)<br /><br /> <br /> <br />Η ΘΑΛΑΣΣΑ<br />Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:<br />μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.<br />Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –<br />μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,<br />γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,<br />ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.<br />Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια<br />Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.<br />Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα<br />Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.<br />Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:<br />χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.<br /><br />(1962)<br /><br /> <br /> <br /><br />ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ<br />Τὸ Κορμὶ καὶ τὸ Σαράκι<br />μπατιρημένο κουρεῖο<br />Σάββατο βράδυ<br />χωρὶς δουλειὰ<br />μπατιρημένο κορμὶ<br />Σάββατο βράδυ<br />χωρὶς ἔρωτα<br /><br />τὸ φιλὶ<br />ἑνώνει πιὸ πολὺ<br />ἀπ᾿ τὸ κορμὶ<br />γι᾿ αὐτὸ τὸ ἀποφεύγουν<br />οἱ πιὸ πολλοὶ<br /><br />τὸ γατί μου<br />δὲ χορταίνει μόνο μὲ χάδια<br />θέλει καὶ φαΐ<br />τὸ κορμί μου<br />δὲ χορταίνει μόνο μὲ φαΐ<br />θέλει καὶ χάδια<br /><br />ἀπ᾿ ὅλα τὰ ἀφηρημένα οὐσιαστικὰ<br />πειράζει νὰ ἑξαιρέσουμε τὴ μοναξιά;<br /><br />ἀφαίρεσε τὴ νύχτα ἀπ᾿ τὰ μάτια σου –<br />πῶς νὰ παλέψω μόνος με τοὺς δυό σας;<br /><br />ἡ νύχτα εἶναι παγερὴ<br />καὶ μ᾿ ἔχεις στήσει<br />μὲ γέλασες<br />μὲ γέρασες<br /><br />μὴν καταργεῖτε τὴν ὑπογεγραμμένη<br />ἰδίως κάτω ἀπὸ τὸ ὠμέγα<br />εἶναι κρῖμα νὰ ἐκλείψει<br />ἡ πιὸ μικρὴ ἀσέλγεια<br />τοῦ ἀλφαβήτου μας<br /><br />κάθε φορὰ ποὺ νομίζω πὼς σ᾿ ἔχω στὸ χέρι<br />βλέπω πόσο ὁ ἔρωτας εἶναι ἀχειροποίητος<br /><br />ἔλαιον θέλω καὶ οὐ θυσίαν<br />κι ἐμεῖς ποὺ θυσιαστήκαμε;<br />κι ἐμεῖς ποὺ δὲ λαδώσαμε;<br /><br />ἔχτισα τὸν παράδεισό μου<br />μὲ τὰ ὑλικὰ τῆς κόλασής σου<br /><br />θυσίασα τὸν ὕπνο μου κυρία<br />γιὰ νὰ διαβάσω τὰ ποιήματά σας<br />κι ἐκεῖνα μ᾿ ἀποκοίμησαν<br /><br />Θανάση γιατί ἔκοψες τὸ ἄλφα ἀπὸ μπροστά;<br />γιὰ ἕνα γράμμα χάνεις τὴν ἀθανασία<br /><br />τὰ πρόβατα ἀπήργησαν<br />ζητοῦν καλύτερες συνθῆκες σφαγῆς<br /><br />«ὅταν πεθάνω, νὰ μὲ θάψτε στὸ χωριό» –<br />θέλουν νὰ τιμήσουν μὲ τὸ πτῶμα τους<br />τὴν πατρίδα ποὺ ἀρνήθηκαν μὲ τὸ σῶμα τους<br /><br />ὡραῖα ἑρμηνεύεις τὰ τραγούδια<br />ἂς δοῦμε πῶς τὰ καταφέρνεις καὶ στὰ παρατράγουδα<br /><br />καὶ τί δὲν κάνατε γιὰ νὰ μὲ θάψετε<br />ὅμως ξεχάσατε πὼς ἤμουν σπόρος<br /><br />μιὰ γυναῖκα στὸ δρόμο<br />μαλώνει τὸ παιδάκι της<br />«δε θὰ πᾶμε στὸ σπίτι;<br />θὰ σὲ κρεμάσω ἀνάποδα»<br />γύρισα κι εἶδα τὸ μικρό:<br />ἤτανε κιόλας κρεμασμένο<br /><br />ἡ νύχτα μὲ ὁδήγησε σ᾿ αὐτοὺς τοὺς δρόμους;<br />ἢ αὐτοὶ οἱ δρόμοι μὲ ὁδήγησαν στὴ νύχτα;<br /><br />γιὰ τὸ πέτσινο σακάκι σου<br />ποὺ σὲ κάνει τόσο ὡραῖο<br />ἔχασε τὴ ζωή του ἕνα ζῷο<br />καὶ κοντεύω νὰ τὴ χάσω κι ἐγώ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-5587961158005173610?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-25000253667321559072012-01-23T10:31:00.000-08:002012-01-23T10:31:08.085-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-uX2QL4nZ7GU/Tx2nZD_sqKI/AAAAAAAADtQ/asksiTZROwE/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="181" width="278" src="http://4.bp.blogspot.com/-uX2QL4nZ7GU/Tx2nZD_sqKI/AAAAAAAADtQ/asksiTZROwE/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" /></a></div><br /><br /><br />ΝΑ ΓΥΡΙΖΑ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ<br />Ολομόναχος αδικαίωτος κι ανυπεράσπιστος<br />ελεεινός από βίαιο ύψος που πάει στράφι<br />κάθε χιλιόμετρο μέλλον ένας βραδύκαυστος θάνατος.<br />Πότε θα με γκρεμίσει η ποθούμενη φλόγα στα σωθικά μου<br />στα φυλλοκάρδια μου η αμέτοχη λύση<br />η ακάλεστη διακοπή ώστε ν’ αρχίσει<br />αμέσως η αποσύνθεση.<br />Ήτανε κουβαράκι κάποτε μαζεμένος ο χρόνος<br />στα ιλιγγιώδη ποσοστά της αφάνταστης μικροΰλης.<br />Κανένας Κάλχας και κανένας οίστρος της τράπουλας –<br />η τύχη μας δεν είχε βγάλει τα φτερά της εντελέχειας.<br />Κι όμως εκεί στα έγκατα φυτευότανε δίχως νόημα<br />η ερεβώδης ιδιορρυθμία του θανάτου -:<br />αυτό που δοκιμάζουμε στο όνομα ηλικία.<br />Κι άλλη Άνοιξη εφέτος κι άλλη –<br />στη δράκαινα διάρκεια-διαλεκτική...<br />Κι άλλα πλήγματα στο στήθος κι άλλα<br />φονικά διάτορα εικοσιτετράωρα.<br />Στο κάπνισμα γρήγορα – να υπάρχουμε δήθεν άτρωτοι.<br /> <br />ΔΙΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΘΟΜΑΙ ΑΕΡΓΟΣ<br />Ποτέ στ’ αλήθεια δεν το μαθα<br />τι είναι τα ποιήματα.<br />Είναι πληγωμένα<br />ειν’ ομοιώματα<br />φενάκη<br />φρεναπάτη;<br />Φρενάρισμα ίσως;<br />ταραχώδη κύματα;<br />τι είναι τα ποιήματα;<br />είναι σκαψίματα;<br />Είναι ιώδιο; είναι φάρμακα;<br />είναι γάζες επίδεσμοι<br />παρηγόρια ή διαλείμματα;<br />Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα.<br />Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης.<br /> <br />Ο ΕΧΕΜΥΘΟΣ ΑΝΕΜΟΣ ΑΠ' ΤΑ ΥΨΩΜΑΤΑ<br />Βάζοντας τη φτέρνα του ενός ποδιού στη μύτη του άλλου<br />ειρωνεύομαι συνήθως το περπάτημα<br />την αμοίραστη σκέψη κατορθώνοντας που δραπετεύει<br />μόνη της<br />απ’ του καιρού τα αναρίθμητα, του χώρου τα ειωθότα.<br />(Θα πρεπε να προσθέσω ίσως πως ο άνεμος εμποδίζει το κέρδος.)<br />Εγώ τη ζωή μου την έχασα κι αυτό ειν’ η άρρωστη<br />κουλουριασμένη μου ευτυχία.<br />Είναι μια φράση τούτη που σήμερα την ξελεπιάζω.<br />Τα επίγεια λέει κάπου ο Ιησούς – και τα επίγεια -,<br />συντρίβοντας τους πλαστούς ουρανούς ανάμεσα στα άμφια.<br />Για σκέψου το καλά -: ο θάνατος ν’ απόκειται στην άνθηση<br />να γεύεται τη γεύση μας μυρίζοντας τέτοια ζωντανίλα...<br />Σιχάθηκα τους στίχους τα βοερά σκάνδαλα των λέξεων.<br />Εσύ δεν είσαι ο νυμφίος της διάνοιας ο προικοθήρας<br />(του όντος η εξεύρεση)<br />κάτι ορέγεσαι εσύ να απαστράπτει κρεμάμενος<br />απάνω απ’ τους λαίμαργους κρημνούς της ορατότητας<br />την έμμονη σκια σου γυρεύοντας από χάμω ναν την ξεριζώσεις<br />οπουδήποτε στην κίνηση ή στην ευλάβεια δίχως εκκλησία:<br />τη θρυμματίζουσα τον εαυτό της ακινησία.<br /> <br />ORA ET LABORA<br />Βουρ στα ζωύφια λατινικά.<br />Παναγία θεοτόκε νοικοκυρά μου<br />μη μ’ αφήνεις ανυπεράσπιστο στα σκυλιά<br />με τόσες όμορφες εικόνες σου<br />σ’ αυτό το σκουπιδότοπο (στο ύψος Παρθενώνας).<br />Θα συνεχίσω την ποίηση μονάχα για πλάκα<br />θαν την κάνω κουρμπάνι<br />στα γοερά μου πεύκα κρεμαντούλα<br />ενάντια στου χρόνου την εφεύρεση<br />δοξάζοντας το πληγωμένο μάλαμα: τη μοναξιά μου<br />στα νόστιμα ερέβη που με περιμένουν<br />εκείθε απ’ τα κωμικά σας έαρα<br />προς τα ερείπια του σύμπαντος μονήρη<br />προς του νερού την κρέμαση στα βάραθρα<br />- μιαν ασώματη ρητορεία.<br />Τι τα ’θελε και τα φερνε τα γράμματα<br />ο Δαναός στην Αργολίδα.<br />Μόνον αυτοί που τρέφουν όνειρα απολαμβάνουν<br />την πραγματικότητα.<br /> <br />ΠΗΛΙΝΟ ΑΓΑΛΜΑΤΙΔΙΟ<br />Αισθάνομαι ωσάν τρελός<br />παραχαράχτης του Γίγνεσθαι<br />γράφοντας διψαλέα ποιήματα<br />(της κοιτίδας μου<br />κάλπικα χαρτονομίσματα).<br />Γιατί η γλώσσα ειν’ η αχόρταγη<br />μοιχαλίδα του Πραγματικού<br />με αρίφνητα ψέματα προσπαθώντας<br />να περισώσει το γάμο της.<br />Κάθε τραγούδι θλιβερό χαράκωμα<br />ενάντια στη μουσική<br />κάθε μορφή ζαβλάκωμα<br />χωρίς αληθινά σταφύλια<br />δίχως κρασί που να σπιθίζει<br />απ’ τα φαινόμενα κλήματα.<br />Ειν’ αυτά μονάχα τα έρημα<br />της καρδιάς τ’ αναστήματα.<br /> <br />ΟΙ ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΙΝΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ<br />Τα φτερά μου δεν είναι από βλακώδη τρυφερότητα<br />κ’ ειμ’ ένα ράμφος νευρωτικά χωμένο στο αίνιγμα<br />πληγιάζοντας τον αγέρα που όμως τη γλιτώνει<br />σαν αγέρινος<br />δεν τρέφω άλφα κι ούτε ωμέγα ανατρέφω<br />τη μεγάλη μου εξυπνάδα την πέταξα<br />σε σκουπιδότοπο<br />το ξίφος μου το απόθεσα στην Παναγία<br />ξεκουφαίνοντας με τη λάμψη του της Λευκής τα λαγόνια.<br />Κατάρα κι ανθοδέσμη θανάτου στο ιερατείο<br />που καταρτίζει η μέλισσα<br />την αχαΐρευτη σφήκα περιφρονώντας.<br /> <br />ΑΛΛΟΦΡΟΝΑΣ ΙΟΥΛΙΟΣ<br />Ο γενέθλιος μήνας μου στα θολερά λιοπύρια του Καρκίνου<br />μ’ έναν απρόσμενον ίσκιο που αναβλύζει<br />δονούμενος από φευγαλέα φωνήματα κληματαριάς – τι άρια<br />ο θάνατος ή η έβδομη κοίμηση...<br />Σα να αισθάνομαι το σώμα μου στον ιδρώτα λουσμένο<br />μουσείο<br />που ’χει να δείξει σωζόμενες αστραπές<br />τη μεγάλη του πόνου προσωπογραφία.<br /> <br />ΨΑΛΤΟΤΡΑΓΟΥΔΟ<br />Βγαίνοντας απ’ την ποίηση<br />(τα ωκύμορα μύρα)<br />στην άπλαστη τούτη πνιγηρότητα<br />τους διαβάτες τα λιπόθυμα τρόλεϊ<br />τα βάναυσα στη λιακάδα λεωφορεία<br />μαθητεύω (φαρμάκι τα δίδακτρα)<br />δίχως ναν το χω ποτέ μου λαχταρήσει<br />στην πρόσφατη Μελάνη<br />που χει βγάλει τα πασούμια της κι αναπνέει<br />τα προσανάμματα της πλάνης.<br />Κάθε φορά που ερανίζομαι κίνηση<br />καταγόμενος απ’ την άδουσα Φυσική<br />μονήρης από σόι στα έαρα των άστρων<br />έχοντας ένα λαδοφάναρο στα χέρια μου<br />(συνήθως δεκαεφτασύλλαβους αιματωμένους)<br />βλέπω της Τεχνικής το φρικαλέο κάταγμα<br />βλέπω καλώδια στη μελλούμενη καρδιά μου.<br />Σταθεροποίησε τη λευκότητα στην αγάπη<br />διώξε<br />τη φρίκη διώξε μακριά της ορατής γεωπονίας.<br /> <br />ΑΡΧΑΪΚΟΝ<br />Αποθηκεύοντας άνεμο στα περίτρομα φύλλα του<br />με αναρίθμητο επί ώρες μηδέν<br />αγκαλιάστηκε ο τυχαίος ευκάλυπτος.<br />Το γεγονός που οι λέξεις μ’ εγκαταλείπουν<br />έρχεται πάνω μου ωσάν συρτή ταφόπετρα.<br />Στη Δήλο -: του φωτός τα απορρίμματα<br />η όραση ραπτομηχανή.<br /> <br />ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ<br />Τη μοίρα μου την έζησα χαζεύοντας<br />του τίποτα τη φαλακρή τυραννίδα.<br />Ιστόρησα τη μοναξιά γοερότερος<br />και ζάπλουτος απ’ τον αγέρα<br />μ’ ένα χακί σακκίδιο τα λιγοστά μου<br />τρόφιμα στην πλάτη<br />χρωματιστούς τρεμάμενους ξαναπατώντας ίσκιους<br />κι ανασταίνοντας<br />ωσάν σε ύπνο τρανταχτό του χόρτου μου<br />τα δύστηνα ονείρατα<br />στο αίμα μου βαθιά καιόμενος<br />κι αστράφτοντας αχτημοσύνη<br />καθώς που ζήλεψα την κάτασπρη χαμέρπεια:<br />το τάδε ρημολούλουδο<br />που κείται μεσ’ στο ρέμα λιγοθώρητο<br />ανασαίνοντας απόρρητο τεμπελίκι.<br />(Κοίτα -: παράγει θάνατο σάμπως να ’κραζε<br />πως τα όνειρα, όχι, δεν ειν’ άκυρα<br />ίσα-ίσα ειν’ εκείνα που τραγικά ακυρώνουν<br />(εξάπτοντας) την πραγματικότητα.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-2500025366732155907?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-84546353968119864732012-01-22T13:16:00.001-08:002012-01-22T13:16:54.409-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-X8rih7Tpjyg/Txx8vx0zX7I/AAAAAAAADsY/oyXwvX2IZuk/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="244" width="207" src="http://1.bp.blogspot.com/-X8rih7Tpjyg/Txx8vx0zX7I/AAAAAAAADsY/oyXwvX2IZuk/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" /></a></div><br /><br /><br />ΣΤΑΘΜΙΖΟΝΤΑΣ Ή ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ<br />Παράξενο μα η ζωή αστράφτει περισσότερο πιστεύω<br />στην εξαθλίωση<br />λεπταίνει ο χρόνος, εξοντώνει η πικρή πολύφυλλη απουσία<br />τα δευτερόλεπτα στα τέρματα των αριθμών ωσάν μικρόβια.<br />Ήτανε, λέει, δουλειά μας η ποίηση κι αφήναμε την αλήθεια<br />να τρέχει απ’ το χαλασμένο καζανάκι.<br /> <br />ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΣ ΑΠΑΝΩ ΣΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ<br />Σαν ποταμός απ’ το βουνό που παλαβώθηκε<br />μετά την έξαλλη καταιγίδα<br />τις τρομερές του Ζόφου πιστολιές<br />τους βαρεμένους κεραυνούς του<br />την καρδιά μου την έδειξα φωνάζοντας:<br />- Αχ να ο κόσμος στα βρεγμένα πέρατα<br />μετά την έξαλλη καταιγίδα<br />οπού σωριάστηκε ο έρμος μοσκολαβωμένος.<br />Βλέπεις; - μια τρίχινη βροχή<br />τώρα την έξαψη του διώχνει<br />και τα γεράκια δρέπουν τ’ άμοιρα πουλιά<br />στο χάρο από χιλιετίες χιλιάδων αλυσωμένα.<br /> <br />ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΠΡΟΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΕΤΑΙ<br />Διαβάζοντας απ’ το τέλος – ανάποδα –<br />προς την αρχή – κατάντικρυ – την αλήθεια<br />μαστορεύουμε ανέκαθεν το μέγα ψεύδος.<br />Μια βάρκα πεθαμένη στης ερημιάς τ’ ακρογιάλι<br />(τα θλιβερά της κόκαλα).<br />Μάθε το σύγνεφο -: ποτέ του δεν αντιτάχτηκε<br />στην αιθρία κ’ η καταφρόνια της αιωνιότητας<br />από μόνη της οδηγεί στο πράγματι αιώνιο.<br />Στροβιλίζομαι ανάμεσα σε στυφά φθινόπωρα<br />ερεθίζοντας μια βλακώδη ανάσταση.<br />Τα μούσκλα δεν τα ’χα πει κάποτε ποιήματα<br />ελάσσονα του φυτικού βασιλείου;<br />Τα ’χα πει κάποτε μα σήμερα τη σβήνω την αράδα.<br />Όνομα μεσ’ στο στήθος δεν υπάρχει. Κι όμως<br />το σώμα της φωτιάς ανεμοσάλευτο<br />με φλόγες λουλουδίζοντας αναταράζει<br />τα συμβαίνοντα κι αυτά συγκλονίζουν<br />ένα παράξενο σύνολο που δε βρίσκει ανάδοχο.<br />Στα μάτια μας του παγωνιού το άλλοθι:<br />η φλύαρη ουρά του χασμουρήθηκε.<br />Στίχοι και στίχοι – λαμπυρίθρες στ’ ουρανού το κάρβουνο.<br />Βλέπεις; Ο έρωτας του ήλιου με τη νύχτα: το φεγγάρι<br />τουμπανιάζει το αίνιγμα.<br />Υπάρχει άραγε σχέση ευγνωμοσύνης ανάμεσα<br />στη χαρμόσυνη μέλισσα και σε ένα λουλούδι;<br />Παρωδία της άχραντης διάρκειας ο χρόνος<br />κορσέδες τα δευτερόλεπτα.<br /> <br />ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΕΚΔΙΚΟΥΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ<br />Μαύρη εκδίκηση ... (κορνάρισμα στο γάμο του Καραγκιόζη).<br />Πενθήμονας αναπνέω πάλι καπνίζοντας.<br />Θα ’λεγα όμως στο σκοτάδι μεγάλο προνόμιο -: τη νύχτα<br />ειν’ όλα ανοιχτά τα ερωτήματα.<br />Στην αλήθεια δεν υπάρχει ωράριο, δεν κατεβάζει<br />τα ρολά της.<br />δεν κλείνει τις Κυριακές ή τα Χριστούγεννα.<br />Χτες το θυμήθηκα πως οι λέξεις τα μαύρα μας αγγελούδια<br />(οι αμέτοχες στον έρωτα ιερόδουλες) λικνίζονται<br />σαν ασέβειες πάντοτε.<br />Γοερότητα μέσα μου της ανέπαφης σιγής και το στόμα μου<br />αγαλλόμενο βάραθρο που συντρίβομαι<br />πάνω σε στίχους αρμαθιές (τα νεφρά μου στο απόλυτο).<br />Θα ’θελα δίχως φωνήεντα τους βραδιάτικους καημούς<br />να ρημάξω<br />τα χιλιόχρονα βάσανα. Ω βραχύβια<br />μύρα του έαρος εσείς των λέξεων όλων ακατάδεχτα...<br />Τι ειν’ η τόση λογική; δεν είναι μια πετυχημένη<br />παραφροσύνη;<br />Στο κάθε πυροτέχνημα η νύχτα, νύχτα ξαναμένει<br />χαρίζοντας στα χέρια μου σπαραχτικό τσεκούρι της αγάπης<br />τα όνειρα: ξερόκλαδα στην ερημιά κ’ η θάλασσα<br />το άσυλο του τίποτα, σκυλί με μπλάβο αίσθημα<br />κουρελιασμένο.<br />Έχω καρδούλα νηστικιά βλογιοκομμένη ελπίδα<br />(πότε το ’λεγα;)<br />σήμερα δεν το βρίσκω στην αθώα της μνήμης μου<br />βαρβαρότητα.<br />Μα όμως να την η γυναίκα η κατάφυτη<br />η λαμπισμένη από σπίθες στα παράκρημνα του έρωτα<br />οπού της άρεσε να βουλιάζει παντέρημη κι αμάχητη<br />σε κυματώδη νυχτικά σαν αερόστατα ουρλιάζοντας<br />«κάνε με δίχως γυρισμό στην κόλαση να φτερουγίσω».<br />Τ’ ακούω (κλαίει λυπηρά) το χαροπούλι<br />μα έχει στο θεό σας εντολοδόχους ο θάνατος;<br />Εμένα είναι το μυαλό μου γιαπωνέζικο.<br /> <br />ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΥΨΗ<br />στην αγχώδη μου έλλαμψη που βόσκει ανάμεσα<br />σ’ αυτή την αιωρούμενη ανάσταση της σκόνης<br />ανηφορίζοντας από κακοτράχαλα χώματα<br />σε κάτι ρόμβους νοερούς επιμένοντας ολομόναχος<br />τις γοερές να ξεκοιλιάζω γουρούνες: τα έκφυλα σύγνεφα<br />με μια παμπάλαια χακί ντακότα την ποίηση<br />στα ύψη στο αγέρινο σκυλάδικο<br />που φωνασκούν ερίζοντας χυδαία τ’ αστροπελέκια.<br />Τα πόδια μου δεν είναι πια στα κάθετα χιλιόμετρα<br />η νηστική αρχαία μου φιλοδοξία<br />τα μουσικά μου μαθηματικά διανύοντας<br />(θυμάμαι από δω-πάνω τους καλοκαιριάτικους δρόμους<br />τις ρόδινες εκείνες φτέρνες των γυναικώνε να ξεχειλώνουν<br />επάνωθε σε κακορίζικα ξυλοπάπουτσα)<br />στα ύψη τ’ ακοινώνητα όπως ο μαύρος κι άραχλος πεθύμησα<br />ν’αδράξω με τ’ αριστερά μου δάχτυλα<br />της θεότρελης αστραπής τη γρήγορη γεωμετρία<br />πιάνοντας το μπατίρη ουρανό (κι ας λένε...) απ’ τα κέρατα:<br />Το Σείριο και τον Αντάρη τον αποτρόπαιο<br />λιανίζοντας το ύψος ανεχόρταγα<br />με μια παμπάλαια χακί ντακότα την ποίηση.<br /> <br />ΦΟΒΕΡΟΣ ΑΠΟ ΜΕΙΛΙΧΙΟΤΗΤΑ<br />Φεύγω απ’ το στόμα μου φεύγω απ’ το μυαλό μου<br />δεν έχει όρια η κωμωδία της γλώσσας<br />τα διάπυρα σημάδια του Δήθεν εντειχισμένα στο στήθος.<br />Φεύγω απ’ τα χέρια μου φεύγω απ’ τη στύση<br />διατρέχοντας ηχηρά το νευρικό μου σύστημα<br />είμαι σαν άκοπο βιβλίο που πάλιωσε<br />στα μαυρισμένα ράφια της θεότητας<br />διαθέτω μονάχα την Άνοιξη διαθέτω τ’ αστέρια<br />είμαι άλλωστε εγώ που ταρίχευσα<br />μαζεύοντας όσο μπόρεσα χημικό σκοτάδι –<br />την καθημερινότητα.<br /> <br />ΟΠΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΑ<br />Στο άρωμα ο δυόσμος ισοβίτης αποχωρίζοντας<br />το κοίταγμα με χάος απ’ την όραση<br />(ζοφερά τ’ ουρανού τα αποστήματα)<br />μα οι γαλάζιες υποθέσεις της ψυχής φτεροζυγιάζονται<br />στον εσχατιώτη που τήκεται υποφέροντας τα τέρματα.<br />Χιλιάδες χρόνια έρημου νερού με συντροφεύουν<br />(ένα κουφάρι πεθαμένης μέλισσας<br />ανάλαφρο μεσ’ στο λιοπύρι) καθώς η νύχτα η αστραπομάτα<br />χύνεται κάποτε στην πολύκροτη φωτιά στη μαύρη<br />νευροπάθεια<br />με στομωμένο κόκκινο ξηλώνοντας με φλόγες το σκοτάδι.<br />Ξεροστάλιαζα γιομάτος αφύπνιση παραμέριζα<br />τα τέσσερα στοιχεία<br />έβλεπα. ήμουνα. υπήρχα στην αμφίνοια συσσωρεύοντας<br />την άχρηστη ζωή μου μεσ’ στο κάπνισμα<br />δρασκελώντας την άπληστη τυραννίδα του ποιήματος<br />μύριζα φύκια στις ευωδιαστές μασχάλες της θαλάσσης<br />μόνος<br />εκεί που θραύεται το κύμα λυσσαλέο δίχως όρια<br />στον ατράνταχτο βράχο: με πόσους αιώνες τον υποσκάπτει...<br />Θα ναυλώσω ένα σύστημα φιλοσοφίας<br />για να πάω ταξίδι στα ξωτικά κείνα μέρη στα απώτερα<br />Λάθη.<br />Η κωμωδία παίζεται στο σύνολο της γεωγραφίας<br />κι ανελέητα η ζωή πολιορκεί<br />τα νεκροταφεία με μαρμαράδικα.<br />Πεσμένος ένας όμορφος ανάπαιστος ανάμεσα στα<br />κυπαρίσσια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-8454635396811986473?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-68222164036927332142012-01-22T03:42:00.001-08:002012-01-22T03:42:49.473-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dMMLWN2ng4U/Txv2MMFlEOI/AAAAAAAADrc/NYD2xjVPgic/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="244" width="207" src="http://3.bp.blogspot.com/-dMMLWN2ng4U/Txv2MMFlEOI/AAAAAAAADrc/NYD2xjVPgic/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" /></a></div><br /><br /><br /><br />ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ <br />ΣΚΑΒΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΝΑ ΤΟΥ ΕΦΗΜΕΡΟΥ<br />Πρόοδος είναι να επιστρέφεις από νοημοσύνη<br />να πίνεις το νεράκι απ’ το βράχο<br />με νεολιθική ωριμότητα με ανώγεια μάτια.<br />Η ορμή μου σε πρόβλημα η καρδιά μου σε θάμβος<br />τανυσμένος ολούθε<br />στην πλατειά πολυμέρεια ο απείθαρχος Νόμος<br />καθιστός ωσάν ξόανο<br />ο δράκος<br />που φυλάσσει το νερό<br />ενάντια στη δίψα (στέρεμα θα ’ρθει)<br />οι κλειδώσεις του άνθους.<br /> <br />Η ΕΝΑΣΤΡΗ ΦΩΤΟΓΕΝΕΙΑ<br />Ο άνθρωπος που εισόρμησε πια στην απώτερη θλίψη<br />με δίχως έστω ένα τριαντάφυλλο<br />μ’ εκείνα τ’ ακατέργαστα στην ώχρα μεινεσμένα μάτια<br />στο μισοσκέπαστο ερημόκκλησο σέρνοντας<br />τη μεγάλη ανάπηρη σιωπή στο καροτσάκι της ομιλίας<br />ανέκαθεν ήξερε την άσωστη κατάσταση –: πως είμαστε<br />καθημαγμένοι ερασιτέχνες του Πραγματικού<br />μ’ ένα μυστήριο που βεβηλώνει τη διάνοια διχάζοντας<br />πριν η δορά της θάλασσας σηκώσει το ανάστημα του Άδη.<br />Πολύκρουνη η θύελλα σπάζει τα ματογυάλια της<br />κι ο μέγας τρόμος αδράχνει τα μελλούμενα<br />σχηματίζοντας αποστήματα στη μνήμη.<br />Κατάχαμα της ασίγαστης σιγής ένα κινούμενο<br />κειμήλιο-σκουλήκι.<br />Η ζωή που μικραίνει: η μεγάλη αλήθεια.<br />Στον οπού πιάνει το τσαπί γίνεται τσάπισμα<br />στον οπού πίνει το νερό γίνεται πιόμα.<br />Έρχεται έαρ αειπάρθενο προφέροντας αρώματα<br />κρατεί με μια κατάμαυρη λεπτότατη κλωστή<br />στα ύπαιθρα της νύχτας<br />το σημείο του γκιώνη που ειν’ άγνωστο σήμερα.<br /> <br />ΣΥΝΤΟΜΗ ΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ<br />Το φεγγάρι κατευνάζει κάποτε<br />συνήθως όμως αναστατώνει<br />θρασύνεται διαστέλλεται στη λαγνική<br />του μαύρου κοινοκτημοσύνη.<br />Γιατί να μας εφευρίσκει ο θάνατος;<br />Ερείπιο από ναυτία, γιομάτος καρβουνόσκονη<br />κι απόκληρος εγώ από άνηθο<br />στα ανοιχτά της απελπισίας<br />αιμάσσοντας ακατάπαυστα<br />μεσ’ στη διάνοια-νοσοκομείο<br />(θυμάσαι τ’ αγριόχορτα<br />την ιταμή τους αδράνεια<br />θυμάσαι ω Μελάμφυλλη τα υδραργυρικά μας<br />μεσημέρια σαν του Ζόφου κατώφλια…).<br />Θα την κάνω λαμπερό την απόγνωση μάρμαρο<br />τη ζαριά μου θαν τη ρίξω στην ανέραστην άβυσσο<br />χαρίζοντας τις εξάρες μου<br />στην Άφαντην Αγριότητα που μ’ έφερε<br />σ’ αυτό τον κόσμο-μπαλτά που κατακόβει<br />τη φουκαριάρα μοίρα μου ωσάν<br />τρυφερό χοιρομέρι.<br />Καταχωνιάζομαι<br />καταστροφή<br />κατάμεστη<br />καταδίκη.<br /> <br />ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ<br />Χοάνη μαλθακής μελαγχολίας<br />- η κλειδαριά στην όραση -, ομίχλη<br />κουκουλώνει απάνθρωπα τις αραβικές<br />αμνάδες μιας ανώτερης λογικής<br />τα θάμνα οπού τα πιο αυτοκρατορικά ζωύφια<br />ψηλαφούν ερωμένες με νυσταλέα βυζάκια<br />στραγγαλίζοντας άσπρο χαρτί και φόνισσες<br />γαλακτώδεις προσωπίδες<br />ανάμεσα στου πόνου τα τιμάρια<br />σε ιδιόκτητους ορίζοντες.<br />Αυτήναι η απαστράπτουσα στον έβενο της Φυσικής μου<br />με τα πικρά μαλλιά της Αλληγορία<br />η άχραντη στο νου μου κατακραυγή:<br />η θαλπωρή-γουρούνα το τίποτα.<br /> <br />ΡΥΜΗΔΟΝ Ή ΚΑΠΩΣ<br />Μου φαίνεται πως είμαι στου φωτός τα πρόθυρα<br />τρισέρημος από σπίθες του μέλλοντος.<br />Λατρεύω την απόλαυση βυσσινιά, τη στύση μέσα στο ρόδο.<br />Σα να ’χω πάθει λεκτική αφυδάτωση σα να ’χω<br />ξεράσει βοερά στην αχραντοσύνη.<br />Δεν είναι τρόπος ετούτος να αρρωσταίνω στα ύψη μου<br />πλήρης από ένδοξη υγεία.<br />Λαλούν καμπύλες σήμερα μ’ αρώματα<br />στη φλογισμένη κόλαση της αφής μου<br />στο θαλερό κι απόλυτο κορμί σου ω Ανώνυμη<br />τέτοιος θρίαμβος<br />και του ορθόστητου λαιμού σου το γλυπτό<br />λες από ύλη κάτασπρου αγγέλου.<br />Δεν ήξερα τον έρωτα έτσι τραγουδιστό κι αρωματάρη<br />το βόγγημα του γαλαξία ωσάν ένα<br />κυμάτισμα λευκότητας. Από πότε<br />γνωρίζομαι εγώ με την όραση;<br />Είμαι στο τέρμα του μυαλού μ’ ένα χαμόγελο<br />κρεουργημένο.<br />Είχα δύο-τρία σύγνεφα στα χέρια μου δεν τα ’χω<br />τα θεϊκά κουσούρια της θάλασσας αγναντεύοντας<br />κι αυτό ψηλά κατάντικρυ<br />το πλαδαρό φεγγάρι που σεληνιάζεται (τι πάθος)<br />απόψε ειν’ ορείχαλκος και παρακμάζει καμπουριάζοντας.<br />Τι είναι τούτος ο αγέρας, βιολονίστας;<br />τι ειν’ ο θάνατος ανήμερα στη ζήση;<br />Κανένας πεθαμένος δε μετέχει στα τριαντάφυλλα<br />κι ας λέμε -, η γερόντισσα του ερχόμενου αιώνα<br />η νιόπαντρη χημεία το ξέρει<br />χορταριάζοντας αλλιώς τους τάφους.<br /> <br />Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΝΑ ΛΕΩ ΚΑΤΙ<br />Πως θα νιώσουμε τη γεωγραφία χωρίς τις πρωτεύουσες<br />(εγώ, κύριε, τη διασκεδάζω την αποτυχία μου στην ύπαρξη)<br />νομίζω όμως πως ο χάρτης αγνοεί τα μοιρολόγια μας<br />τις πεπτικές διαδικασίες των αγαθών μουσουλμάνων<br />(ε, δεν τη φανταζόμουνα μια τέτοια φράση)<br />λέγε καημένε τι στοιχίζει μετά θάνατον η ομιλία<br />τι να τρων τον Αισχύλο τα σκουλήκια<br />τι το Λάμπρο Πορφύρα…<br />Για κουτούς η δόξα ψάχνει για κλινήρεις του πνεύματος.<br />Τι ειν’ ο ίδιος ο Σαίξπηρ αγνάντια στους άγιους<br />οπού κρατούν αγκαλιά τους τις κορφές στα Ιμαλάια…<br />Στο ανύπαρκτο κατατείνω<br />αδιάφορος κι αναντίρρητος.<br /> <br />ΣΥΝΟΛΟ ΦΙΛΟΔΟΞΙΑΣ<br />Καθώς ο νους μου στήνει τη βροχή στα πόδια της<br />αναπνέω καπνίζοντας κι αναστοχάζοντας<br />τα θεόρατα λείψανα των άστρων επισείοντας -:<br />ο γούργουλας του κόκορα ειν’ αριθμός<br />και έχει μέτρηση μα η κόλαση δεν ιδρύει παπαρούνες.<br />Τώρα να ιδούμε τι είναι τα ποιήματα. Ο θάνατος τα βόσκει<br />κι αυτά τα μαύρα μηρυκάζουν ένα χόρτο απόρθητο<br />που ειπώθηκε στήθος.<br />Ένα πλήθος καθάρματα στη σκοτεινή βιβλιοθήκη<br />τα ποιήματα.<br />Μαβιά προς το σούρουπο κι απόμερα κούτσουρα.<br />Συνάντησα σήμερα στην όραση περπατώντας βουναλάκια<br />μιαν εκκλησούλα μεινεσμένη χούφταλο.<br />Η αλήθεια προκύπτει στο δρόμο, ειν’ ολάξαφνη -:<br />τάφος δεν υπάρχει που ν’ αληθεύει<br />στις αλώβητες εξισώσεις.<br />Το μέλλον είναι μια μορφή ταλαιπωρίας του παρόντος.<br />(Ας με μισήσουν τα πεθερικά του τα Ιδεώδη.)<br />Αγνός που αγνοήθηκα κι απόμεινα<br />στης νύχτας το μοναχικό σκοτάδι που ξεγράφει...<br />Παμβώ Πενήτων η Πληθύς Παυσίλυπος και Παπυρίνος<br />προβλέποντας όπως ο εν τω φρέατι νυχθημερόν το χώμα.<br />Θυμηθήκαμε μαζί με την Πάλλευκη<br />τα κυρτώματα της αγάπης θυμηθήκαμε<br />την έρημη ξερολιθιά οπού σωρεύει μονορούφι τη σαύρα<br />στην ακόλαστη του πανικού χαραμίδα.<br />Πρόλαβα τ’ άνθη κι απ’ τους ανέλπιδους όπως τ’ άνθη<br />μαθαίνω τη βαθειά ζωή και δικαιώνω του Οιδίποδα<br />τη γενετήσια τυφλότητα.<br />Ο ουρανός τανύθηκε λιγάκι κι ο ήλιος<br />με έδειξε να πορεύομαι μόνος προς την άγρια σκέψη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-6822216403692733214?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-6883591097152506612012-01-21T21:56:00.000-08:002012-01-21T21:57:06.145-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-aWl2ySyIqmk/Txukt5iDQOI/AAAAAAAADrI/HMt1cRMzQyI/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%25601111111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="236" width="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-aWl2ySyIqmk/Txukt5iDQOI/AAAAAAAADrI/HMt1cRMzQyI/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%25601111111111.jpg" /></a></div><br /><br />Ο έρωτας είναι ένας οδοστρωτήρας<br />που ισοπεδώνει τα πάντα στο διάβα του.<br />Αν του αντισταθείς, θα σε κάνει να το μετανιώσεις.<br />Κι αν ενδώσεις, θα υποφέρεις αφόρητα όταν τον χάσεις.<br />Τελικά τι είναι προτιμότερο:<br />Να βουτήξεις στο ηφαίστειο και να σε κάψει η λάβα<br />ή να στέκεσαι αιωνίως πάνω απ' τον κρατήρα;<br /><br /><br />Από την Ποιητική Συλλογή :Οι ιχνηλάτες του τέλους<br />Ν.Γ. Λυκομήτρος <br />Από: http://lefkoilykoi.blogspot.com/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-688359109715250661?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-43801076775074929722012-01-21T13:34:00.000-08:002012-01-21T13:34:00.050-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-DWBNniESDew/TxsvQMgPePI/AAAAAAAADq0/EfWRrMvqWEs/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="244" width="207" src="http://1.bp.blogspot.com/-DWBNniESDew/TxsvQMgPePI/AAAAAAAADq0/EfWRrMvqWEs/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" /></a></div><br /><br /><br /> <br />ΣΤΙΧΑΚΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΤΗ ΝΥΧΤΑ<br />Για δες απόψε τη φεγγαράδα:<br />τι χυδαιότητα τι φασουλάδα!<br />Το φεγγαράκι εγώ μονάχα χαιρετίζω<br />το λιγνό χορταράκι γευματίζω.<br />Σαν πρώτος θέλω να ’ρχομαι στο μέγα τίποτα<br />γιατί και το φραγγέλιο<br />υπάρχει μεσ’ στο ευαγγέλιο<br />μα όμως<br />του Τρότσκυ τη διαρκή επανάσταση<br />τη γκρέμισα στου Ιησού τη διαρκή συγγνώμη.<br /> <br />ΤΡΥΦΕΡΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ<br />Δεν είναι πάντα το νερό σαν ξόδι και η κίνηση;<br />Δεν είναι μια μακρόσυρτη κηδεία το ποτάμι<br />κ’ οι λιτανείες των ήχων ανάμεσα<br />σε σκονισμένα γιασεμιά και τριαντάφυλλα;<br />Σου γράφω λοιπόν...<br />Οι άγγελοι θα γίνουν επιθετικότεροι<br />κι όλο το Σύμπαν από κάποιο δρόμο φρικαλέο<br />θα χωρέσει κάποτε σε μια δαχτυλήθρα.<br />Ό,τι στο στήθος μοιάζει με κειμήλιο<br />θέλω ναν το πετάξω.<br /> <br />ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΚΑΘΙΣΤΗ ΦΥΣΗ<br />Να την η θάλασσα με θρήνους γοερούς και πάλι<br />σωριάζεται πάνω σε βατραχόμορφους βράχους –<br />τι παράξενο! –<br />σέρνοντας δώθε-κείθε τα πλούσια μαλλιά της όπως η ξέφρενη<br />κι ατέρμονη κείνη γυναίκα που πέφτει στα πόδια<br />του τόσο φευγαλέου της έρωτα.<br /> <br />ΨΙΧΑΛΕΣ ΚΑΙ ΨΙΧΟΥΛΑ<br />1<br />Franz Kafka: μια στήλη αίματος που δε σωριάζεται.<br /> <br />2<br />Σ’ άνθια και κρίνα του αγρού να περισσεύεις.<br /> <br />3<br />Δε θα ξανάρθει ο καιρός που θα λαλήσουν τα σπλάχνα;<br /> <br />4<br />Μ’ έχει πολύ επηρεάσει τ’ αστραποβόλημα.<br /> <br />5<br />Ο κόσμος είναι στο άπειρο: στη ναφθαλίνη.<br /> <br />6<br />Να διώχνουμε σιγά-σιγά τις βλέψεις απ’ τα μάτια.<br />Να διώχνουμε λίγο-λίγο την ίδια την ποίηση.<br /> <br />7<br />Δεν είν’ γυαλί και μάλαμα η άδοξη σελήνη.<br /> <br />8<br />Κατάφωτη μια ζυγαριά η μέρα και η νύχτα.<br /> <br />9<br />Βρέθηκα στο μαβί ποθούμενο και του γκρεμού θα μείνω.<br /> <br />ΤΡΟΠΟΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ<br />Η νόηση κείνη που καθορίζει το πυκνότατο χιόνι της<br />Δουλσινέας ως να μοιάζει, θα ’λεγα, προς θανάσιμη καλλιέργεια<br />ή ανάθεμα της υπάρξεως.<br />Η νόηση κείνη που κλαψουρίζει στη γέμιση της νύχτας,<br />ανοίγοντας τα τρομερά κι αδάκρυτα παράθυρα, για να<br />πικράνει ολούθε την Ειμαρμένη δίχως κανένα ωφέλιμο σκοτάδι<br />και χορτάριασμα.<br />Η νόηση κείνη που ’χει χαλκέψει την ελπίδα, τους<br />αέτειους μύθους και τον αγέρωχο πάταγο της νεότερης κιθάρας.<br />Η νόηση κείνη που ρυθμίζει τους αέρηδες με την άδοξη σπάθη και την όποια διάρθρωση και δόμηση της δόξας.<br />Η νόηση της ακούραστης Αρκαδίας ή ο λεγόμενος Πάνας, που συμμετέχει ολοένα των αστραπηβόλων τράγων,<br />η νόηση τούτη, βέβαια, δε μας ανήκει.<br /> <br />ΠΕΡΙΤΤΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ<br />Πώς βούλιαξε στα μυρωμένα γιασεμόκλωνα<br />εκείνη η εποχή που νοικιάζαμε ποδήλατα<br />και τρέχαμε λάμποντας μισή ωρίτσα...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ <br />Το λυγερό κι αναίμαχτο νερό ναν το μιμείσαι<br /> <br />στην όποια σου την κίνηση στην κάθε σου χειρονομία<br />για να λαξεύεις έτσι την παιχνιδιάρα μας πραγματικότητα.<br />την αχαλίνωτη ακινησία.<br /> <br />Τα δέντρα που τρομάζουν ολοτρόγυρα<br /> <br />τρέξε ναν τα προλάβεις απ’ την καλοσύνη.<br /> <br />Απόγονος της νύχτας<br /> <br />Η πετονιά η σκοτεινιά ψάρι δεν ανεβάζει<br />κ’ η εργαζόμενη αδράνεια η δήθεν άπραχτη<br />μια ψεύτρα πυρετώδης αφυπνίζοντας<br />τη λάμψη στο κρασοπότηρο,<br />τα γοερά της αιθρίας αποφθέγματα,<br />γυρεύοντας να ψαύσω τον ασώματο ζόφο<br />τον όχι υπάρχοντα.<br />/ στο σημείο αυτό σαν κάτι ν’ άκουσα<br />μέσα μου και το μεταγράφω την ώρα<br />τούτη-μεσημεράκι: - Πρόσεξε ποια<br />νύχτα θα τηράξεις απόψε. την ψεύτικη<br />ή την πραγματική /<br /> <br />Χέρσος ο πόνος του έρωτα δίχως<br />του καιρού την εξάρθρωση<br />ο αγρός της φλόγας μου το αύθαδες έαρ<br />η πυροστιά του απείρου η σκέψη μας<br />κι ο μαστός της μητέρας παλιορκούμενος<br />από τέτοια γευστική ευγνωμοσύνη<br />/ διακοπή ρεύματος /<br />δάκνοντας ανεπίληπτα τους γλουτούς<br />της ειμαρμένης<br />τα νοήματα: τις ραφές τα στριφώματα<br />της έκπαγλης ματαιότητας<br />/ανάβω τσιγάρο<br />μόλις τ’ άναψα/<br /> <br />η τρομερή τοξίνη της αιτιότητας<br />κ’ η ανάσα μου ζεμένη χαρμόσυνα<br />στην αγγελούδα μου λησμοσύνη<br />κι ανθίζει σκότος αναδείχνεται στην όραση<br />ο θείος νεανίας<br />αστράφτοντας από γνώριμες λάμψεις<br />νερά κι αθάνατα πράματα.<br /> <br />Συντομεύοντας: το αόρατο δαγκώνει αδιάκοπα<br />του ορατού τον άρτο και τον λιγοστεύει<br />καθώς τα βλέπω που κρεμάστηκαν<br />τα λυπηρά μεσάνυχτα στο μαρμάρινο<br />λαιμό της ησυχίας<br />οπού γανώνει την παμπάλαια σελήνη<br />και εγώ<br />μονάχος έρχομαι στην κόλαση<br />το βάρος του φωτός αισθανόμενος<br />αυτή την κωμωδία την αλαφροσύνη<br />- βλογιοκομμένα σύγνεφα στου τράγου μου<br />τις λέξεις –<br />κι όπου το βάρος, κύριοι, όλο το βάρος.<br /> <br />Ξεχνιέμαι κάποτε στην όραση<br />τηράγοντας τα χαίνοντα μυστήρια<br />κι αναθυμιέμαι στο γλαυκό ρυζόχαρτο<br />τα εμπεδόκλεια<br />ποιήματα γιομάτα φακίδες<br />αυτά τ’ ακούραστα εργόχειρα της Απουσίας:<br />τα ποιήματα<br />φτερώνοντας τη ρεματιά μ’ ένα βάρβαρο<br />χείμαρο<br />θαυμάζοντας τα μελανά μου ευτυχήματα.<br />Στην αγέλη-καρδιά ξετρυπώνω το άγιο:<br />το άνθος έξω απ’ την Ιστορία.<br />Στην αγέλη-ματιά ξαναγίνομαι άγνωστος<br />/ αλάστορες ουρανοί εσείς όλο αίματα<br />γαλανοί φονιάδες!/<br /> <br />Ξιφήρης ο ανείπωτος άνεμος<br />τα ιδανικά μου τα ξεκοιλιάζει.<br />/ ράμφος ο θάνατος; /<br /> <br />- και μονάχα λυγίζοντας το αίμα συναδράχνεις<br />του κορμιού την απρόσιτην άνθηση<br />κι αναπάντεχα βλέπεις ένα γύρω σου<br />στα υπάρχοντα την έμφυτη λάμψη<br />πούχει μιαν όμορφη βαθειά συνέχεια<br />τη νύχτα με τ’ αστέρια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-4380107677507492972?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-11756059621891235072012-01-20T11:30:00.000-08:002012-01-20T11:30:13.499-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-A7WeDk0mUgQ/TxnAvSEaCoI/AAAAAAAADqg/5SRlfJBdiMA/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="181" width="278" src="http://3.bp.blogspot.com/-A7WeDk0mUgQ/TxnAvSEaCoI/AAAAAAAADqg/5SRlfJBdiMA/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" /></a></div><br /><br /><br />ΤΙ ΕΙΠΑ ΚΑΠΟΤΕ Σ' ΕΝΑΝ ΙΠΤΑΜΕΝΟ<br />Σαν αφαιρέσεις απ’ τον ήλιο τη λαίμαργη αστρονομία<br />δεν είναι πιότερος από μια πυγολαμπίδα που διαστέλλει<br />την κίνηση μεσ’ στο άναυδο σκοτάδι.<br />Δεν έχει πόσιμη σημασία να σταλάζουμε<br />τσιγγούνικες αλήθειες και σταγονίδια βεβαιότητας<br />δεν έχει ούτε μια πρωτοτυπία η ξεμυαλίστρα η εξυπνάδα<br />πρωτότυπος είν’ εκείνος που δικάζει τις λέξεις<br />εκείνος οπού βάζει ποινές ολοένα στα δάχτυλά του<br />την ώρα που σέρνουν έρημα την άλαλη πένα.<br />Δεν έχει μητρότητα ο ίλιγγος<br />δεν έχει πατρότητα η νύχτα.<br />Μίλησα κι άλλοτε γι’ αυτά τα χαρτόνια.<br />Οι σκοτεινοί μας σύντροφοι: οι άκρες και τα μάκρη<br />με του κύκλου τ’ άγρια δώρα μας κοροϊδεύουν.<br />Έχοντας τώρα πια ξεπέσει ο γέροντας Ευκλείδης<br />είν’ απόβλητο το μήκος ως πράξη του σύμπαντος<br />και το ύψος ανεύρετη μελωδία στα πλάτη...<br />Τράβηξα τη σκονισμένη αιωνιότητα σαν κουρτίνα<br />με τόση ευκολία και τα ’χασα βλέποντας<br />το λάγνο τίποτα της αναφρόδιτης καμπύλης!<br />Ο άγγελος τότε του έαρος μου φώναξε: - Μη στενεύεις,<br />αγίαζε μονάχα, μη σκοπεύεις, κι απ’ το μειλίχιο<br />δαιμόνιο της αγάπης πιο περ’ ακόμη τράβα κι ας είπες.<br />θα κομματιάσω τον κόσμο για να ματιάσω<br />τη δύναμη της αλήθειας.<br />Έλα, λυτρώσου τώρα κι απ’ του Ερωτήματος την έλλειψη<br />να γίνεις ομορφότερος να μείνεις όντως μόνος...<br /> <br />Η ΠΑΓΙΔΑ<br />Δε μαθαίνει το φεγγάρι ποιήματα<br />δε θα μάθει το λαμπρό ποτάμι τα νερά του.<br />την ομορφιά του κοπετού την κόβει ο λατόμος<br />και κείθε προς τα μνήματα ξεράθηκε<br />το γάργαρο κακό π’ ολόγυρα συχναντηχούσε.<br />Κανένα φως δε φώτισε με φως τον εαυτό του<br />την ώρα που φιλούσε με τ’ αφίλητα<br />φιλιά μου την Ανάμνηση στο άστραμμα της λύπης.<br />Κι τώρα κλείθρο πού θα βρω και κρίνο να μυρίσω;<br />Μα η Φωνή μ’ απάντησε: Και κλειδωνιά δεν έχει!<br /> <br />ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΕ ΤΑ ΙΝΔΑΛΜΑΤΑ<br />...Τότε σηκώθηκε λοιπόν απ’ τη μεγάλη σπασμένη πολυθρόνα<br />δίχως αίμα στη σχοινένια σάρκα την ανάλαφρη<br />θα ’λεγα μάλιστα και δίχως έλεος<br />Εκείνος που δε γυρίζει ποτέ το διακόπτη<br />μασώντας ένα μπαγιάτικο σκοτάδι<br />στα φρεσκοφουντωμένα λιβάδια<br />μαζί μ’ όλους τους καθαιρεμένους φωτοδότες<br />που ’χαν αποκηρύξει με το δίκιο τους τον Πυρσοφόρο<br />γιατί – καθώς έλεγα στην αρχή και θα πρέπει<br />να το κρατήσετε για πάντα στη μνήμη σας –<br />πουλούσε το ανέσπερο φως ο αλιτήριος με τη λίτρα<br />κ’ έβγαλε χρήμα με ουρά στη Νέα Τυραννούπολη.<br />Βέβαια, κείνη την ίδιαν εποχή – πώς πέρασαν τα χρόνια! –<br />μπήκε στη μέση το ζήτημα: Πυρφόρος ή Πυρσοφόρος<br />μα οπωσδήποτε δεν τη λύγισε την πούληση.<br />Πώς πέρασαν, αλήθεια, τα χρόνια που χαιρόμασταν άδολα<br />την άγρια πατημασιά τ’ αλόγου δίπλα στο λουλουδάκι<br />τα πουπουλένια βήματα της Ήρας όταν<br />ο καταπράσινος Γελασίνος και οι Άγιοι Αίγαγροι<br />πιότερο κι από μια τοποθεσία<br />γίνονταν εύοσμες διάρκειες της αγνότητας<br />όπως ο ήλιος κρεμότανε σαν έρημη φράουλα<br />στη δύση της Σαλαμίνας...<br />(Ευρύτερο φανταστικό περιεχόμενο:<br />σκοντάφτω στο θαλάσσιο αγέρι.)<br />Πώς πέρασαν, αλήθεια, τα χρόνια που φιλούσα<br />τα μύρα της Μαίρης ανάμεσα στ’ ανθισμένα κλωνάρια<br />που μ’ εμπόδιζαν εύκολα κ’ έβλεπα τον άνεμο<br />να κομματιάζεται σε τόσα φύλλα θροΐζοντας...<br />Έλεγα τότε να φτάσω και ν’ ανοίξω τις ηλιόπορτες<br />κι ας γυρίζει ο Μάο τον κόσμο σαν καλόγερος<br />με μια τρύπια ομπρέλα.<br />Είν’ άλλος, έλεγα, ο διάβολος...Εκείνος<br />που θέλει τη ζωή μας όλη να την ξεσηκώνουμε<br />για να λάμπει η τέχνη.<br />Σ’ αυτό το σώμα που βρεθήκαμε<br />κείνο που ξέρουμε μονάχα είν’ η ομορφιά!<br />Προσπαθώ να γυρίσω την αίσθηση<br />και ν’ ακούσω του ήλιου το συναξάρι<br />μα όταν κανείς πεθάνει είναι τόσο μακριά...<br />Δροσερή κόλαση η μη χρονικότητα του χρόνου<br />κι ο γονατιστός αντίκρυ καταρράχτης ουρλιάζοντας<br />ωσάν κεραυνοβόλο ευαγγέλιο.<br />Τι ωραίος ουρανός, ο λαύρος ουρανός<br />που δείχνει πιο μεγάλος απ’ την Ελλάδα!<br /> <br />ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ<br />Στη δρακολίμνη του κακού ρεματιανός ο κόσμος...<br />Εκεί θολά χαράματα, βλαμμένα μεσημέρια<br />και των στοιχειών το μάλωμα τεράστιο φαράσι!<br />Βλέπω βουνά χαρούμενα, μαβιά σαν πετραχήλια,<br />βλέπω ξανά στην άσφαλτο τ’ άγρια λυκοράχια<br />τον άτιμο διαφεντευτή που βόσκει τα λεφτά του<br />τι να ’ναι γιδοπρόβατα τι να ’ναι καμινάδες...<br /> <br />ΤΑ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΒΑΣΑΝΑ ΤΟΥ SCARDANELLI<br />Κάπου πρέπει να βάλω το Amen –<br />όχι στο τέλος<br />ούτε στην αρχή<br />θα βάλω το Amen απάνω σ’ ένα φύλλωμα...<br />Ο Scardanelli κατάφυτος –<br />μα όχι τόση λυρικότητα<br />κάποια έκφραση πιο φυσική:<br />κατάξανθος αφέθηκε στους παγετώνες<br />είχε πολλά και σπάνια ουρανόσημα<br />κράξιμο νεαρού θανάτου τον άρτο και τον εύοσμον οίνο<br />τα βέλη της ωραιότητας βαθιά μέσα στο στήθος.<br />Μετέωρος νίκησε τους επισήμους τα επίχρυσα πρόσωπα<br />την ανούσια δοξολογία στη μητρόπολη<br />τα στιλβωμένα ύψη του Γκαίτε τη Βαϊμάρη στο σύνολό της<br />είν’ αυτός που αφέθηκε<br />κάπου μέσα στον άκρατο κίνδυνο<br />μόνος και δίπτερος που ’νιωθε πως η φιλάρεσκη τύρβη<br />δεν κατάχωσε της καρδιάς το δουκάτο<br />(σοβούσε μέσα του τυφλός αετός όταν έρημος δάγκωσε<br />τα ολόχρυσα μήλα των Εσπερίδων)<br />έριξε σαν ένα κουρελάκι την ασθένεια στην άβυσσο<br />σχεδόν ασκεπής, αλλά τι λέω; δίχως καν το κεφάλι του<br />το εξαϋλωμένο<br />πραγματικός Φρειδερίκος<br />εκείθε στον ορίζοντα της Θήβας ωρυόμενος<br />δίχως ιμάτιο διψαλέο για καταιγίδα<br />δίχως το κλειδοκύμβαλο του Τειρεσία<br />μα ολόσωμα σαβανωμένος απ’ τη Διοτίμα<br />στην τρισυπόστατην εκκλησία στο θαλερό θυσιαστήριο:<br />Πτωχεία Έρωτας και Πλούτος μ’ ένα στέμμα περίεργο<br />σαθρό φεγγάρι της ανάστατης παραμονής των Χριστουγέννων.<br />Ως πότε θα ’ναι, μα τον Ήφαιστο, μυστικός ο Ελικώνας<br />η μονάζουσα Λάμψη...<br />Στη μέση τ’ ουρανού: στο fatum<br />ο ήλιος θα περάσει τα μεσάνυχτα<br />στο βάθος τ’ ουρανού<br />με δεκανίκια.<br />Στη μέση του κεραυνού μεθώντας ο ειδωλοθραύστης<br />αγγίζει παταγώδη μυστήρια κι αστράφτει<br />λίγο πιο πάνω απ’ τις κνήμες της Αλήθειας<br />η όλως ορφική πορεία προς τον Άδη<br />που δεν έχει όμως τον Ορφέα της.<br />Ο ανάπηρος ήλιος αντηχώντας ολοένα στο πέλαγος<br />ανοιγοκλείνει τη βίβλο της πυράς της δυσανάγνωστη<br />λείψανα τα νερά τον καθρεφτίζουν<br />ελεύθερα και γαλανά νερά σαν Υπόθεση<br />στα νοερά κι αόρατα μάτια.<br />Σάρμα εική κεχυμένον ο κάλλιστος κόσμος.<br /> <br />Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ<br />Το σκοτάδι μοιάζει πάντα με πηγάδι.<br />Το ζαρκάδι τρέχει πάντα προς τον Άδη.<br />Το ποτάμι μοιάζει πάντα με ποτάμι.<br />Το καλάμι κιτρινίζει σαν καλάμι.<br />Το ζουλάπι δεν αρνιέται το δρολάπι.<br />Το χαλίκι δεν ηξέρει χαμαλίκι.<br />Το πηγάδι μοιάζει όμως με υφάδι.<br />Το ζαρκάδι τρέχει τώρα προς το χάδι.<br />Το ποτάμι μοιάζει πάντα με ποτάμι.<br />Το καλάμι δεν αρνιέται το ζουλάπι.<br />Το δρολάπι ξετυλίγει την αγάπη.<br /> <br />ΚΥΚΕΩΝΑΣ<br />1<br />Όλο το αίμα που περνά μεσ’ απ’ τους πνεύμονες<br />αφήνει κάτι για το ποίημα στο στήθος.<br /> <br />2<br />Είν’ ένα γράψιμο το δικό μου σαν το φτάρνισμα<br />το βήξιμο ή το ρούφηγμα της μύτης.<br /> <br />3<br />Κάθε βιβλίο που τυπώνω με γκρεμίζει περισσότερο<br />βαραίνει στην καρδιά μου σαν κατάμαυρο λιθάρι.<br /> <br />4<br />Τι ωραία κι αργά κατηφόριζε<br />στον ουράνιο θόλο το φεγγάρι<br />πλένοντας άλλη μια φορά την τόση πραγματικότητα.<br /> <br />5<br />Θα ’μαστε πάντα ένα πέσιμο μα δίχως<br />να μην είμαστε ταυτόχρονα το ύψος.<br /> <br />6<br />Ο θάνατος με συδαυλίζει κι ολοένα λιγοστεύω.<br /> <br />7<br />Βαραίνουν άραγε τα χιόνια στα θεόρατα βουνά<br />κ’ οι καταρράχτες τάχα ναν τα εκνευρίζουν;<br /> <br />8<br />Έχει πέτρες ακόμη σαν εκείνες του Αμφίονα;<br /> <br />9<br />Στα χρώματα ποτέ του δεν κουράστηκε<br />να λάμπει ο ξουραφομύτης.<br /> <br />Ο ΑΚΕΡΑΙΟΣ ΚΥΡ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ<br />Θαμνώδη ρήματα και φύλλα καταπράσινα της γλώσσας.<br />Μεγάλος άνθρωπος κι ανέσπερος έλληνας που κράτησε<br />τον πόνο στο σωστό του το ύψος<br />αγνοώντας και δημοτικισμούς και εξελικτισμούς και μόδες<br />αγνοώντας τα εκάστοτε μορμολύκεια<br />την ασίγαστη γενικότητα των πιθήκων<br />αγνοώντας τον αιώνα της καλπάζουσας εξυπνάδας<br />ο ανοδείξωτος.<br />Ήδη τα θύματα της Προόδου που πρόωρα σκουριάζει<br />πάνε στην πατρίδα του τη Σκιάθο<br />κι αγοράζουν ελπίζοντας οικόπεδα<br />πάνε για λίγο αεράκι λίγη θάλασσα και φρέσκο φεγγάρι.<br />Μα είν’ αδύνατο να κοροϊδέψουμε τη ρημαγμένη φύση<br />με ξιπόλητα Σαββατοκύριακα και με τροχόσπιτα.<br />Ο ακέραιος κυρ Αλέξανδρος<br />εκείνος ο περιούσιος Παπαδιαμάντης<br />και το κεράκι μας ακόμη δεν το θέλει.<br /> <br />ΤΟ ΕΥΚΡΑΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟΥ SAINT-JUST<br />Ένας ακοίμητος επαναστάτης μεταφέρει στο κεφάλι του<br />το πεπτικό του σύστημα και χωνεύει περίφημα<br />τα πικρά ιδεώδη και θεωρήματα<br />φορώντας το πορτοκαλί σακάκι του Μαγιακόφσκι.<br />Τέτοιος υπήρξε κι ο σκοτεινός Άδωνις του παρόντος ποιήματος<br />μ’ εκείνη την ανοιχτόχρωμη εικασία στην όσφρηση<br />ρεκάζοντας ή κάλλιο ρεμβάζοντας<br />ανάμεσα στους αέρηδες του Γιώργη Couthon και<br />του Ροβεσπιέρου.<br />Δεν πρόφτασε κανένα κίνδυνο για καρδιόπαθεια<br />ή νεφρίτιδα ή συκώτι λογουχάρη<br />στην πηχυαία ζωή την απέραντη<br />μερικές πιθαμάδες απ’ την άδηλη κούνια.<br />Είχε πράξει το μέλλον όταν έβαλε<br />τον τρυφερό του τράχηλο στην ακόπαστη καρμανιόλα<br />τη λάμψη του σκότους με τέτοια καθαρότητα λουσμένος...<br />- Μια τρομερή κλωτσιά τι ξάστερη! Το ίδιο κ’ ένα χάδι;<br />Να, κάτι, σκεφτότανε, που φέρνει συνήθως<br />ημικρανία στα τριαντάφυλλα<br />κ’ η συχνότητα της αηδόνας αλλάζει.-<br />Μα όμως ό,τι κρύσταλλο και να σπάσει κανένας<br />το στήθος είναι το πτηνό στον άνθρωπο<br />το δώρο του θηλαστικού στην Ιστορία<br />το πήλινο δοχειάκι που δέχεται την ταραχή των αθώων.<br />Είχε βραδιάσει στο Παρίσι της Convention και οι κότες<br />ενοχλούσαν τη νύχτα κουρνιάζοντας.<br />Ένας μεγάλος νερόλακκος είχε κιόλας αρχίσει<br />να καθρεφτίζει τ’ αστέρια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-1175605962189123507?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-57542916178933104542012-01-19T07:51:00.001-08:002012-01-19T07:51:37.434-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-JWxoiabMH7U/Txg7_9wvcrI/AAAAAAAADps/UzOab5HbOeg/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="244" width="207" src="http://1.bp.blogspot.com/-JWxoiabMH7U/Txg7_9wvcrI/AAAAAAAADps/UzOab5HbOeg/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" /></a></div><br /><br /><br />ΦΩΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΡΕΒΟΥΣ<br />Όταν άξαφνα σπάσει το νήμα γέρνουμε στο μαύρο<br />που δεν μπολιάζεται με τίποτα κι αφήνουμε<br />τις λιακάδες απόλυτα ξένες<br />εκεί που σβήνουμε:<br />στη ρεματιά μας.<br />Αυτό το ξέρει ο τρόφιμος της άλαλης αγάπης<br />λυγίζοντας τις απολαύσεις όπως<br />ο πειναλέος χεροδύναμος μ’ ένα σώβρακο γυμνωμένος<br />τα σίδερα στις λαϊκές πλατείες.<br />Αυτό το ξέρει κι ο λεγόμενος εκστατικός<br />ολέθριος απ’ την άνθηση γύρω του<br />τα ηχηρά ρυάκια βλέποντας ωσάν άγνωστες υποθέσεις.<br />Αυτό το ξέρει όποιος μένει άναυδος και λέει:<br />«Τι πράμα είναι τ’ άλογο σαν τρέχει<br />κι αστράφτει, λάμπει στους θαυμάσιους μηρούς του ο ιδρώτας<br />μ’ ένα μηδέν ανάερο να βγαίνει μεσ’ απ’ τα ρουθούνια<br />την ευγένεια να σπιθίζει στην κοιλιά του την άμωμη!»<br />Μα όμως έχω μια περίλαμπρη γραφή για κάθε χελιδόνι<br />κι άμα θα ξαπολύσω τον απαίσιο σκορπιό<br />βαθιά που σκοτεινιάζει ο έρωτας…<br />Μην τραγουδήσεις υετούς κι οπωροφόρα θλίψη,<br />χάνομαι, λέει ο τρόφιμος της άλαλης αγάπης,<br />καθώς η σκόνη χάνεται μη μπορώντας<br />να νικήσει τη διαφάνεια του αέρα.<br /> <br />ΠΕΡ' ΑΠ' ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ<br />Χτυπούσα τα χέρια μου στα γαλάζια κρύσταλλα τ’ ουρανού<br />σε κατάμαυρο μέλλον εξοντωμένος.<br />Ήτανε Σάββατο κι ο φτωχός Ιησούς<br />ο ξιπόλητος ερωμένος της αγωνίας<br />ο ξέχειλος απ’ τη σκια των λαών επιστάτης<br />περίμενε τα χαρωπά γραΐδια στο μισόφωτο.<br />Βγάζει ψαλμό σα να ποτίζει περιβόλια<br />ο τρεμουλιάρης ιερέας κι ο καθαρός<br />αέρας ο υπνοφόρος.<br />Ευρώπη, Ευρώπη δεν είσαι τίποτ’ άλλο,<br />είσαι μονάχα η συνέχεια του Βαραββά!<br /> <br />ΣΤΑ ΚΡΥΑ ΡΕΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ<br />Ο χρόνος είν’ ο σκελετός ο δίχως κόκαλα<br />στη σάρκα που δεν ξέρει ούτε καν θα μάθει<br />την τόση κι αδιάκοπη σωματικότητα:<br />τη βοερή ποιμαντική που λιώνει και τ’ αηδόνι<br />στην εύοσμην αγκάλη της αδειοσύνης<br />δίχως έχθρητα κι αγάπη κουρελιάζοντας τα διάτορα<br />ή χαμηλόφωνα και σιγαλέα εικοσιτετράωρα<br />κι ο χρόνος είν’ ακόμη θα ’λεγα<br />βρεγμένη θρυαλλίδα μεσ’ στην κόλαση<br />το σάπιο βλέμμα στην κοιλιά της τράπουλας<br />μαινόμενες κι ατάραχες οι αντιφάσεις.<br /> <br />Ο ΤΙΤΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟΣ<br />Το άρωμα τ’ αρχαίου θυμιάματος<br />μ’ εξάπτει σε τρεμάμενες από τέτοια ευωδιά<br />τεράστιες και νεκρώσιμες φωτοσκιάσεις<br />κι αδιάκοπα το αίμα μ’ ενοχλεί<br />μ’ αλλεπάληλα κουδουνίσματα στ’ αφτιά μου!<br />Συνέρχομαι τώρα και σαλπίζω στα πέρατα<br />τον κωφάλαλο κι αναίμαχτο νόμο της αλήθειας:<br />Εκείνος οπού μπορεί κ’ εφαρμόζει το χρόνο στην ύπαρξη<br />σαν το ευλύγιστο νερό που συμβιβάζεται πάντα<br />με τ’ αόμματα χώματα με τα χόρτα με τα λιθάρια<br />με καθ’ εμπόδιο στον κόσμο κι οπουδήποτε<br />καρυκεύοντας έτσι τη θλίψη μου<br />στα ψυχρά μάρμαρα της απουσίας –<br />έχει χωρέσει στ’ αλήθεια την αιωνιότητα κι όχι<br />τη θλιβερή κι απρόκοφτη φιλολογία της.<br />Αυτός είν’ εκείνος που γνωρίζει<br />πως η άγραφη ζωή δε θα πάψει να χτίζει<br />το θάνατο με καινούργια πάντα υλικά με νέα νήπια<br />για να ξύσει κάποτε τα ουράνια.<br />Είμαστε λοιπόν οι πολύχρωμες<br />καμπύλες ενός βεγγαλικού<br />με τρομερά σύντομη λιτάνευση στο χώρο<br />που νυχτώνει πιο πέρα κι απ’ τη νύχτα<br />τη γαιώδη και σπάταλη σε χιλιετηρίδες.<br /> <br />Η ΑΝΤΙΚΡΟΥΣΗ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ<br />Συχνά πηγαίνοντας με τα πόδια, κουβαλώντας μονάχα<br />το μισογεμισμένο σάκκο μου, στα τόσο δροσερά<br />κι απόμακρα λαγούμια<br />λίγο πιο κείθε απ’ τη φαντασία σ’ εκείνη τη δεύτερη<br />μεγάλη και καθάρια πραγματικότητα<br />που γιορτάζουν έρημοι σαν όλα τ’ απόκοσμα ζούδια<br />οι ουρανόπληχτοι με τ’ άδικο σκοτωμένο<br />σαν όρνιο στην άφωνη ρεματιά την απροσδόκητη –<br />χάνομαι σ’ αναρίθμητα μόρια ζωής που δεν τα βλέπω.<br />Κάθε φορά και πιο πολλές είν’ εκεί πέρα οι γιορτάδες<br />κάθε φορά και πιότερα σα ν’ ακούγονται τραγούδια.<br />Κρατώντας την εσθήτα της Παναγίας<br />ο Έσχατος τ’ Ουρανού με χιλιάδες έντομα έντομα στην όραση<br />μ’ αξεθύμαστα γιασεμιά στο νυμφώνα<br />μ’ άλλα θεάματα της αγάπης από μέσα<br />και μ’ άλλα γεγονότα σπιθοβολώντας<br />αγγίζει τους ραχιτικούς και θεραπεύει την αρθρίτιδα<br />μαλάζει τους πρησμένους αστραγάλους<br />αφήνει τρυφερά την αλήθεια πάνω σ’ όλες τις αρρώστιες<br />και κείνες χάνονται καθώς τα ευδιάλυτα νέφη.<br />Σιγά-σιγά ρυθμίζεται κι ο θάνατος<br />αρχίζει το νταούλι μεσ’ στα πανηγύρια<br />κι ολούθε πια σηκώνεται στο στήθος η ρωμιοσύνη<br />και μας αρωματίζει μ’ ανείπωτο μοσχολίβανο.<br />Καίγονται τότε τα φωτερά κοντάκια μεσ’ στους ύμνους<br />κι ανασαίνουμε πέλαγα σε μικρή κολυμβήθρα<br />κι αποσπούμε τα καρφιά της Σταυρώσεως.<br />Εκεί μια τέτοιαν ώρα σαν ωραιότατος<br />εγέρθηκε καπνός ο Γελάσιος και είπε:<br />«Το μέλλον είναι μάτι<br />το παρελθόν αφτί<br />για τον απλό χωριάτη<br />και για τον ποιητή!<br />Το μέλλον είναι κάτι,<br />μα όχι κάτι που νομίζουμε…»<br />Γεννιέσαι και μπαίνεις μεσ’ στο αίνιγμα<br />πεθαίνεις και τ’ αφήνεις ανέπαφο.<br />Τι άλλο να προσθέσω πια στη δύναμη του έαρος;<br />Πλήρης από έλλειψη νόηματος<br />υπερέχω.<br />Τιποτ’ άλλο δεν έχω να εκπροσωπήσω<br />τη χαρά μου μονάχα και μονάχα τη θλίψη μου<br />σ’ αυτό τον κόσμο που τον παγιδεύει θανάσιμα<br />όχι το σκοτάδι κ’ η μαυρίλα<br />μα το βαθύ χαντάκι της προοπτικής…<br />Ο χρόνος είχε μόλις ανατείλει.<br /> <br />ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΤΑΡΑΞΙΑΣ<br />Ο δασόβιος ερημίτης οδηγούσε μ’ αόρατη<br />λεπτή κλωστή τον ήχο μιας μέλισσας όταν ολόγυρα<br />παίζοντας το σουραύλι της η σαύρα<br />δυνάμωνε το πράσινο και η σκέψη<br />δρασκέλιζε την ακέραστη μόνωση<br />που δεν απείλησε ποτέ τα λουλούδια.<br />Τα τείχη του έαρος άραγε τ’ αρώματα<br />τ’ αρίφνητα μύρα διανοίγονται;<br />Στοχάσου λιγάκι δίχως ανταλλάγματα:<br />δίχως αλήθεια και ψέμα.<br />Στοχάσου πως όλα τα ζώπυρα<br />κοιμούνται σ’ εγρήγορση δίχως εκτόπισμα<br />στην άνθηση που ξεραίνει το βιος της ώστε να ξανάρθει.<br />Πάσα πνοή και πάσα νύχτα δε γνώρισε<br />μητέρα και μάμμη και προμάμμη –<br />την προέλευση τη θέλει το μυαλό μας και χανόμαστε<br />σ’ ανύπαρχτα βάθη και μεγέθη της απουσίας<br />όταν ακόμη κ’ η φωτιά τεμπελιάζει<br />μ’ όλα της τα τριξίματα<br />μ’ όλες τις φλόγες που βγάζει και τ’ αποκαΐδια.<br />Θα σπάσω σήμερα τις ανέστιες φόρμες<br />τη στέγη θα ρίξω και θ’ απλώσω περίλυπα<br />στην ασκέπαστην ενέργεια της αθανασίας<br />εκεί που λαλούσαν ανέκαθεν οι τυφλές<br />εικόνες των πλασμάτων την πολυμίλητη βουβαμάρα<br />την απόδειξη κείνου που δεν αποδείχνεται<br />την απάρνηση του θριάμβου της γλώσσας.<br />Ο παρείσαχτος νους οπού χάραξε τραύματα<br />και τα λέμε φαράγγια<br />οπού δίδαξε θαύματα και τα λέμε κρημνά της ανάγκης<br />ήτανε κάποτε κι αυτός ανίκητος απ’ τις νίκες του<br />τις μεγάλες κι ανθρώπινες τις υπερύμννητες<br />είχε κι αυτός ολάκερη στα πλήθια μόριά του την ειρήνη<br />στ’ αμπέλια των κεραυνών εκτοξεύοντας<br />τη λάμψη της αγάπης.<br />Η φρόνηση που ’χε κάψει τ’ άστρα κι αφανίστη χαράματα<br />τον πόνο τον ξεκούμπισε<br />τον έβαλε στη μαύρη αλυσίδα...<br />Τεράστιες ώρες αγκαλιάζονταν τότε συναμετάξυ τους<br />και πικράθηκεν ο χάρος ο χαραμοφάης<br />καθώς η Παναγ’ια κυλιότανε στα κιτρολέμονα<br />κ’ είχε δέσει το δαίμονα<br />στα θεόρατα γιασεμιά της χαρμολύπης.<br />Τα μονήρη πτηνά ξανανοίγονται σαν αντίφωνα<br />ξηλώνοντας τώρα και πάλι τους αγέρηδες<br />οπού βρίθουν από κύκλους και κρέμονται σύψυχα<br />πάνω στης αγαθότατης αβύσσου τα πικρά ειωθότα<br />στη λαμπρότερη λευτεριά της Κοιμωμένης<br />αγνοώντας τους ψεύτικους ήλιους από ρυζόχαρτο<br />τους ευάλωτους αριθμούς και τα είδωλα<br />λίγο πιο κάτω στην προκυμαία των άστρων –<br />ανοίγονται στ’ άγραφο κι αχειροκρότητα<br />στον αιώνα τον άπαντα κατορθώνουν την πλάση<br />τιτιβίζοντας ευαγγέλια στην πανέμνοστη<br />κίνηση του παλαίμαχου σκούληκα<br />στο αθόρυβο πέσιμο που κάνει το κουκούτσι<br />και το χώμα τρυφερά το σαβανώνει<br />για καινούργια λυγερή πραγματικότητα<br />νέα πρόσωπα φυλλωμάτων ανάγλυφα<br />ν’ απιθώσει και πάλι ο κότσυφας<br />τα γύφτικα λιγνοπόδαρα<br />να σκαλίσει και πάλιν η κότα την άσπιλη μαγάρα<br />τυλιγμένη μ’ εκείνη τη νευρικότητα<br />στα πολύχρωμα κουρελάκια του ήλιου<br />να σκαλίσει και πάλι τον ίσκιο μας<br />η απόμακρη τόσο κοντά μας!<br />Ποιος να ’ναι τώρα λοιπόν ο άμουσος, ο ακέραστος<br />που ’θελε στα καλά καθούμενα ξεφλουδίσει<br />την καινή διαθήκη τού πόντικα στα νεογνά του,<br />την κρασωμένη μουσική τού ποπολάρου συνθέτη<br />που ’χει σταλάξει σε μιαν ακρούλα της οδύνης μας,<br />την αμύθητη μαγγανεία της χήνας<br />όπως αγγίζει τα νοσσία και τ’ αγιάζει...<br />Ποιος είν’ εκείνος που δεν είδε τη θάλασσα<br />να οφείλει στο πνεύμα τη λάμψη;<br />Την αλήθεια τούτη ποιος να την παρακάμψει...<br />Βάλε μέ μου σου την οσιότητα και των τίγρεων ακόμη<br />που δεν την ξέρει κανένας απ’ τις κηλίδες και τα δόντια<br />βάλε μέ νου σου τη μεγάλη συναδέλφωση<br />που δίχως τα ξεδιάντροπα μικροσκόπια μας περιμένει:<br />παρέες-παρέες οι πεθαμένοι<br />στα λιγοφώτιστα κοιμητήρια<br />ταιριάζουν έρημοι μεσ’ στον άκρατο ζόφο που ξεθυμαίνει<br />στην αχερούσια νύχτα τη μαρμαροτράχηλη<br />δίχως έθιμα και σπίτια δίχως άλλην ιστορία<br />δείχνοντας μονάχα τη μαρτυρία<br />πως ο Χριστός μια μέρα περπάτησε κι αμέσως<br />φούντωσε το συχώριο στο βαθύ κι αχάλαστο σημάδι<br />π’ άφησεν η φτέρνα του τ’ αστέρια για ν’ αδράξει<br />με καταπράσινα κλαδιά τα χέρια των αγίων<br />και των αγγέλων τα φτερά χιλιάδες ροδοπέταλα...<br />Βάλε μέ νου σου την αθρυμμάτιστη σύναξη οπού ξεγράφει<br />και διαιώνιζε το διάλειμμα της αγάπης.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-5754291617893310454?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-88437122138669584962012-01-18T19:28:00.000-08:002012-01-18T19:28:17.227-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-S3_cgHHQsnE/TxeNyavt9aI/AAAAAAAADpY/hWIqIcEl-yo/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="181" width="278" src="http://4.bp.blogspot.com/-S3_cgHHQsnE/TxeNyavt9aI/AAAAAAAADpY/hWIqIcEl-yo/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" /></a></div><br /><br /><br />La Forza del Destino<br />Μαθηματική απόδειξη του Ezra Pound<br />In tempore senectutis ένας άνθρωπος<br />φουντωμένος απ’ τις λαλιές ερημωμένος<br />αντιλαλεί στα βρεφικά χαράματα – που ο ήλιος<br />άβγαλτος ωθεί τη διαύγεια<br />καταπάνω με ουράνια δύναμη –<br />πιασμένος απ’ την ερινύα ο γενειοφόρος πετεινός<br />αντιλαλεί: Mortalitas, τον πιο καθάριο ήχο.<br />Ένας άνθρωπος αληθειανός κι αντρειωμένος.<br />Όταν πηγαίνω στο ποτάμι τον βλέπω πάντα εκεί<br />κανείς ακόμη δεν τον έβγαλε απ’ το νερό –<br />με τα ρούχα του<br />τα παπούτσια του<br />το καπέλο του<br />τον βλέπω πάντα εκεί<br />πνιγμένο.<br /> <br />ΕΝΑ ΞΟΡΚΙ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΦΩΝΑΧΤΑ<br />Στο μίσος μετέχω μπαίνοντας οπουδήποτε –<br />στα πλοία στ’ αεροπλάνα στα καταστήματα.<br />Στο μίσος μετέχω μπαίνοντας πριν απ’ όλα<br />στα λεωφορεία.<br />Φεύγετε να φεύγουμε<br />φεύγετε ν’ αχρηστέψουμε τις πόλεις.<br /> <br />Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΡΑΛΗΓΟΥΣΑΣ<br />Μη γίνεσ’ ένα μ’ αυτά τα καθιστόζωα<br />που σοφάρουν εξουθενωμένα και δένονται<br />στ’ αυτοκίνητα.<br />Ν’ απαγορεύεις το μέλλον ολόκληρο<br />στον εαυτό σου μέσα και να βλέπεις ήρεμος<br />το δυστύχημα της υπάρξεως.<br /> <br />ΑΡΧΕΤΥΠΟΝ<br />Υπάρχω αθάνατα κ’ αιωρούμαι μονάχος<br />απάνω από έγχρωμες αβύσσους<br />μη μπορώντας να κρατηθώ απ’ το κόκκινο<br />ή να τσακίσω τα πλευρά μου στο μαύρο.<br />Θεσπέσια βροχή κι αξέχαστη<br />σε τόσα μυρωμένα γεγονότα!<br />Θα ’λεγα κιόλας την καταιγίδα, χωρίς έννοια<br />μεγάλη υπεροψία των στοιχείων.<br />Ο άδηλος κεραυνός αναμοχλεύει τους εύκολους τρόμους<br />βουλιάζει ο σκύλος και μέσα στους θάμνους<br />η νυφίτσα καρφιτσώθηκε τρέμοντας.<br />Πώς να την πεις την ωραιότητα του έαρος...<br />Την αφήνω στη φύση να ξαναγίνει.<br /> <br />Ο ΑΚΑΝΘΙΑΣ<br />Κάθομαι στην καρέκλα μου σαν το πουλί στο δέντρο.<br />Σε όλα μας τα μέλη αληθεύει ο θάνατος<br />κ’ εγώ ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω τ’ αυτοκίνητα.<br />Οι μέρες μας, αλήθεια, πεθαίνουν<br />ευλάβεια μη μπορώντας!<br />Ο καιρός επήρε τα πανιά μας και γιγάντεψε<br />στα πυκνότερα οξυγόνα ο Ίχνος<br />μ’ ένα χιλιόμετρο σπασμένο φως<br />κρατώντας τη φαρέτρα των δευτερολέπτων<br />ο γιος του κατάκοιτου Φαλακρού του βιδωμένου<br />και της ωραίας Νυοστής που μπεκρουλιάζει στα ηλιοστάσια –<br />όλη των άστρων η προχειρότητα.<br />Θα ’θελα να κρατήσω μια σκιά στα χέρια μου<br />θα ’θελα να ’χει γίνει το ποίημα κατάλευκα και τρυφερά λαγόνια.<br />Βλέπω χιλιάδες αντικείμενα κι ανάμεσά τους<br />ο προφήτης Mobil<br />εξουσιάζω τους δαίμονες και τους αγγέλους από ζελατίνη<br />χαίτες από αίμα ορθάνοιχτο χωρίς Ιωάννη<br />στα τέσσερα τα πέρατα μια πύρινη χοάνη<br />σκοτώνει την Ταχύτητα με σκούξιμο και χάφτει<br />τεράστιες καμπύλες από τίποτα.<br />Βλέπω τα τελευταία δέντρα του πλανήτη.<br />Κάποια στριμμένη μάγισσα υφαίνει τα μαλλιά της Ανδρομέδας<br />ένας κωφάλαλος αρμέγει στεγανόποδα κι ανθίζει<br />σε πολλά εκατομμύρια δόξας ο μονόφθαλμος Ένθα.<br />Η Βίβλος έκανε την απόκλιση, μακραίνει<br />το χαμόγελο της Ήρας<br />τ’ αρχαία ειδύλλια σείονται κ’ η αράχνη<br />στην άγραφη προφητεία πλαταίνει.<br />Χωρίς ανάγκη ολ’ αυτά δίχως αντίβαρο.<br />Τ’ αηδόνια τουρτουρίζουν αλάλητα<br />κ’ η δροσερή οπώρα πέφτει στο πετρέλαιο.<br />Έρχεται φλόγα και στήλη δυνάμεως<br />οι λάμψεις αλύπητες με τ’ όνομα Ωιμένα<br />ο χρόνος πέταξε τη σκάλα κ’ έχει λόξυγγα –<br />ο κάθιδρος κοντορεβιθούλης χαϊδεύοντας το Ωμέγα.<br />Κρούομαι από έρωτα, βουλιάζω μέσα στον τρόμο.<br />Η μύγα ντύθηκε σπίθες αναρίθμητες<br />ο σκαραβαίος χορεύει παγωνάτος<br />ένας ανάλγητος ουρανός αγνοήθηκε<br />κι ο ύπνος αρμολόγησε τα ψηφιά του<br />τυχάρπαστος.<br />Εκεί λοιπόν είδα να σφραγίζεται για πάντα<br />με κάτι κόκκινα λουκέτα κατακαίνουργα<br />ολόκληρο το νευρικό μου σύστημα<br />σε τρομερά κιβώτια σιγής και μια γουρούνα<br />καθότανε στην άκρη χύνοντας<br />τα πιο όμορφα δάκρυα στους απέραντους κόσμους.<br />Η νύχτα χειροτέρευε κι ακούστηκε<br />φωνή μεγάλη: Κρατηθείτε! –<br />Δεν έχει άσπρο νόημα ο πάγος κ’ η αγάπη<br />τα στήθια γίνηκαν αφτιά κι όμως ακόμη<br />τα μάτια βλέπαν έντρομα στη χάση των αστέρων.<br />Είδα και τάχτηκα να μαρτυρήσω.<br />Ζώνες ερυθρές του Ακανθία κι αθρόα φάσματα<br />νυσταλέα ερπετά η μοναχική Ορνίθη σπαρταρώντας<br />ακέφαλη.<br />Σ’ αυτή τη φοβερή διανυκτέρευση<br />ναρκώθηκαν όλες οι θεωρίες<br />και βγαίνει ετερόγναθος ο Υπεριώδης –<br />γαλανός ο φόνος και ο νόμος ακόρεστος.<br />Ολόγυρα οι άνθρωποι δίχως παρατάξεις<br />φώναζαν «όχι άλλο χαρτονόμισμα!»<br />ρίχνοντας κουβάδες ανθόνερο στη δημοκρατία<br />και ψάλλοντας αέρινα τροπάρια στ’ αεροδρόμια.<br />Σα να τους βλέπω πάλι, σα να μην πέρασαν, αλήθεια,<br />αιώνες τώρα κ’ αιώνες...<br />Άλλοι απ’αυτούς με λαμπερά ξυράφια κόβουν έρημοι<br />τους αναμμένους φαλλούς ουρλιάζοντας<br />άλλοι με γρήγορη βενζίνη καίνε τους βουβώνες<br />ανάμεσα σε δέσμες ελλείψεων που συστρέφονται<br />μοιράζοντας ρόμβους, άλλοι τόσοι, της ουράνιας σωτηρίας<br />και ξεφωνίζει η καιόμενη Φυλλίδα<br />στη σιωπή που χύνει ο Απέναντι του Ρίλκε.<br />Γκρεμός ειν’ οι καμπύλες της<br />κι ανίδεο τ’ αγέρι τις θωπεύει<br />καθώς ορθώνει στα ωχρά δευτερόλεπτα<br />τη δική του χαρά ο πτηνόσαυρος.<br />Τότε φωνάζει κάποιος «αποτύχαμε στο θάνατο»<br />και μια γριούλα με χουνί τον αποπαίρνει τραγουδώντας:<br />«Μια ιστορία εγκυμοσύνης είναι τ’ άνθος –<br />δεν το ξέρατε; Γιορτάζει σήμερα η κολοκύθα!»<br /> <br />ΤΑ ΟΡΕΙΝΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ<br />Ένα μεγάλο κύμα καφτερά τζιτζίκια<br />που σβήνει ξαφνικά ή ξεθυμαίνει<br />σαν πυρκαγιά στ’ αφτιά μου σαν κακούργημα<br />ένα μεγάλο κύμα καφτερά τζιτζίκια<br />φοδράρει το κενό των όντων.<br /> <br />Εδώ δεν έχω τις παλιές αναγγελίες.<br />Μου φαίνεται πως απόμεινε η πείνα μας<br />ως η πιο τρομερή πραγματικότητα.<br /> <br />Το Tao δεν επιτρέπει την ευτυχία.<br />Το Tao δεν επιτρέπει τη δυστυχία.<br />Ούτε θα επιτρέψει άλλωστε την αθανασία μας<br />καθώς ποτέ δεν επιτρέπει το θάνατό μας.<br /> <br />ΜΕ ΚΙΤΡΙΝΑ ΜΕΓΑΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ<br />Ο ποιητής κύριοι περισσεύει!<br />Μου το ’παν οι τσιγγάνες ένα βράδυ.<br />Μου το ’χε πει κ’ η μάνα μου παλιότερα:<br />«Πρόσεξε, πρόσεξε σ’ αυτό τον κόσμο που σ’ έφερα.<br />Στο λέω για το καλό σου, παιδάκι μου,<br />CINTURATO υπάρχει μόνο PIRELLI».<br />Μα εγώ δεν την άκουσα.<br /><br /><br />ΧΟΡΤΑΡΙΑΣΜΕΝΑ ΧΑΣΜΑΤΑ <br />Ο ΜΕΙΛΙΧΙΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΤΟΥ ΒΑΡΒΑΡΟΣΣΑ<br />Un Poete sauvage avec plomb dans l’ aile –<br />TRISTAN CORBIERE<br />Γέροντας πια και πρώην καπνιστής<br />μονάχος με τα γένια του στο άκαρπο το ύψος περπατώντας<br />από νέφη σε νέφη, το ανθρώπινο, τι δρόμος,<br />με μικρούτσικα βήματα κωμικά και ξεβίδωτα<br />στην αλύπητη μουσική τους ακούγοντας<br />τα φτηνά του τα ξύλινα συρτοπάπουτσα<br />ο Βαρβαρόσσας το συνήθιζε να λέει: Με συγχωρείτε,<br />τι να κάνω, οι αισθήσεις με πάνε στις αισθήσεις.<br />Έτσι μιλούσε, τιποτ’ άλλο δεν έλεγε,<br />γλείφοντας με λεπτή συγκίνηση τα χείλη.<br />Μαύρη μεγάλη τρύπα τον τυραννούσε<br />στο στήθος που ’χε τώρα παλιώσει<br />ξεχειλώνοντας οικτρά το κρέας!<br />Όλοι τον κλάιγαν αμίλητοι σαν ήμερο κι αξιοδάκρυτο<br />δράκο παρωχημένο<br />σαν από αιώνες, αλήθεια, ξαφνιασμένο<br />και μ’ ευλάβεια κούφια του χαρίζαν οι ψεύτες<br />ένα κάποιο συμβατικό προσκύνημα.<br />Εκείνος όμως είχε μια φριχτή σοβαρότητα<br />δεν έδινε σημασία στον ευχάριστο σεβασμό τους –<br />άλλωστε ποτέ δεν εξαρτήθηκε –<br />μα υποφέροντας βαθιά τον εαυτό του<br />τα οράματα που χτυπιούνται σαν κάποτε<br />τα φτερά του κόκορα που ’χε σφάξει τα κρασάτα<br />τίναζε ξάφνου κάποια στιγμή το κεφάλι του προς τ’ απάνω<br />και γινότανε κείνος ο παλιός κι ανελέητος τρόμος<br />ανοίγοντας το στόμα του στην κατερήμωση<br />σαν αποτρόπαιο τέρας της χειμωνιάτικης Προΐστοριας<br />κι αποσπούσε μ’ ένα κρακ τη μασέλα του<br />την έριχνε μέσα σ’ ένα ποτήρι νερό δίχως ευγένειας<br />δίχως κανένα σύμπλεγμα που τον έβλεπαν ολόγυρα<br />χτυπούσε τα παλαμάκια κ’ έμπαινε σιγηλή κι αθέατη<br />μια χανούμισσα δίκοπη στο βαθύ μετάξι θροΐζοντας –<br />τι θλιβερό το θέαμα η γρήγορη υπόκλιση ... –<br />και έσπρωχνε κοντά του την άσπρη καρέκλα.<br />Εκείνος τότε καθότανε (με προσπάθεια ολοφάνερη)<br />κάνοντας αλλόκοτα κινήματα<br />και στήλωνε τα μάτια του στη μασέλα.<br />Οι παριστάμενοι φεύγαν ένας-ένας με θεατρίνικους τεμενάδες<br />οι ώρες περνούσαν ολοένα, κατά την άσχημη<br />και θλιβερή συνήθεια: την πραγματικότητα.<br />Εκείνος όμως έμενε να κοιτάζει βοερά τη μασέλα<br />βουλιαγμένος<br />απέραντος<br />αναπόσπαστος...<br />Κάποτε, βέβαια, ο ύπνος που ξέρει τις αποσβέσεις<br />έδινε τέλος σ’ αυτή την κατάσταση<br />μα την άλλη μέρα τα ίδια πάλι: Με συγχωρείτε,<br />τι να κάνω, οι αισθήσεις με πάνε στις αισθήσεις.<br />Ένα ζωνάρι σύννεφο στη μέση του βουνού με συναρπάζει...<br />Τα λόγια τούτα του Βαρβαρόσσα<br />μισο-ηλίθια θα ’λεγα και πάντως απελπισμένα<br />μέρα τη μέρα περίτρεχαν τους δρόμους, τα σπίτια,<br />τους μπαξέδες<br />κ’ είχαν, αλήθεια, γίνει στην Πόλη κοινή κουβέντα κι αστείο<br />στο φούρναρη, στο μπακάλικο, στο ζαχαροπλαστείο,<br />των ηλιόλουστων χοτζάδων που χαίρονταν τη ματαιότητα<br />του γοερού ντελάλη του παμπόνηρου βεζίρη<br />των βαρκάρηδων του Βοσπόρου της Ωραίας του Πέραν<br />αλλ’ ακόμη και του ίδιου του μυτερού σουλτάνου<br />καθώς έλεγαν οι ιχθυέμποροι που κάθονταν εύοσμοι<br />στην πιο αριστοκρατική συνοικία.<br />Ο Βαρβαρόσσας όμως είχε το δράμα του...<br />Τιποτένιος απ’ το γήρασμα και γιομάτος από τεφρώδεις<br />τρόμους και παραισθήσεις ο άλλοτε τροπαιούχος του αίματος<br />κάθε τόσο κοντοζύγωνε στα πικρά παράθυρα<br />για να διώξει με τα χέρια του τις ολόσωμες οπτασίες<br />τα λουλούδια φτύνοντας τ’ ανοχύρωτα στον άκακο μεγάλο κήπο<br />και τ’ αηδόνια στους κλώνους αναθεματίζοντας<br />γοερά προς τα έξω γερμένος.<br />Μάλιστα λένε πως κάποτε φώναξε σ’ έναν υπηρέτη:<br />«Γερός αντίπαλος η ζωή, σαν το Κοράνι,<br />το στεφάνι της δόξας μου ’ρχεται μεγάλο».<br />Φράση για πέταμα.<br />Ωστόσο θαν την ένιωθε ο ναύαρχος.<br />Κι άλλοτε λένε λιποθύμησε μ’ αυτά τα λόγια φρενιάζοντας:<br />«Αχ να ’τρωγα το φως! να μην έβλεπα<br />τα σταυρωτά σίδερα στα ρολόγια...»<br />Με τέτοιες, αλήθεια, σκέψεις έρημες ωσάν τα σύκα<br />που χάσκουν έξω στη φύση τον Ιούλιο –<br />σακαράκα ο φτωχογέροντας ή μάλλον<br />ολάνοιχτη πόρτα και χειμώνας ο ίδιος<br />έμπαζε τις αθρόες αντιφάσεις<br />και ξύλιαζε ο σπαραγμός του – τι παράξενο,<br />σε πολύ τρυφερά δευτερόλεπτα.<br />Ο κόσμος δεν τη χωρούσε τέτοιαν απόγνωση<br />και κανένας θεός δεν έβγαζε σπινθήρα.<br />Η φύση τώρα του ’χε γίνει φανταστικότερη<br />τα φαιά πετρώματα η αγιότητα των θάμνων.<br />Αλαφιασμένος αποφάσιζε χαμάμ ο τρισάθλιος<br />δίχως ανάσταση μεσ’ στους ανάερους ατμούς τους ομιχλώδεις<br />κι ονειρευότανε στην άκαρπη γύμνια του τη φιλήδονη<br />τους γκρεμισμένους έρωτες τους τόσο πεθαμένους<br />την εύκολη στύση του λουτρού με σκλάβες ωσάν κάτασπρα λαγούτα<br />χαϊδεύοντας πότε-πότε τ’ αχαμνά του τ’ ανεξήγητα<br />που τα ’χε σακκουλιάσει απαίσια το γήρας.<br />Από κει μέσα έβγαιν’ όλος ανακούφιση<br />και λένε τα κιτάπια πως μια μέρα του έαρος<br />δυο-τρεις νεράιδες πάμφωτες τον έριξαν σε δέκα παραδείσους<br />όπως τους είδε φλογερά σε σμαλτωμένην άβυσσο<br />με στραβοκάνες νύχτες πλαγιασμένος ο Προφήτης<br />όταν η μια τα χείλη της ανάβοντας του κράζει:<br />«Χαϊρεντίν, η τρικυμία είναι τ’ άνθισμα της θάλασσας»<br />κι ο δύστυχος αποκοιμήθη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-8843712213866958496?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-16053601845843427502012-01-18T11:22:00.001-08:002012-01-18T11:22:21.462-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4tjgKkxSo30/Txcb5gcHQvI/AAAAAAAADo8/kI1ALKaCV0w/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="244" width="207" src="http://3.bp.blogspot.com/-4tjgKkxSo30/Txcb5gcHQvI/AAAAAAAADo8/kI1ALKaCV0w/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" /></a></div><br /><br /> <br />ΔΙΑΣΠΑΣΕΙΣ<br />Ο τρόπος που μπαινοβγαίνουμε στις εποχές<br />και η τεράστια πόα της μοίρας<br />είν’ ο χρόνος. Πλήθος οι σπίθες αδελφικές<br />από μια θράκα διφορούμενη κ’ οι αποστάσεις<br />αρτηρίες της αόρατης ακινησίας:<br />εδώ μέσα κυλιέται ο κόσμος<br />κρεμάμενος απ’ το κορμί<br />σαν ένα φύλλωμα χωρίς λόγο<br />κι αυτό είναι υπέρτατο.<br />Κανένας ποταμός ούτε κοίτη,<br />τα πράγματα: ήρεμα ψέματα,<br />ο ήλιος όταν ανατέλλει και βυθίζει<br />δυο δικές μου τελετές.<br />Κανένας ποταμός ούτε μια πράξη στο μέλλον<br />ούτε μια προσταγή.<br />Κι ο ουρανός εμπαίζει τη φωτιά, την κάνει χρώματα,<br />η θάλασσα δεν έχει στόμα<br />σκοτώνει την ποικιλία<br />ιδρύοντας την εικόνα του νερού μ’ αιωνιότητες<br />την πείρα που μας κάνει να γογγύζουμε<br />πότε μεγάλη διαρκής αναμέτρηση και πότε<br />το στήθος σφάζοντας εμβρόντητη σιγή:<br />εδώ μέσα υπάρχω κυρίαρχος δίχως λόγο<br />κι αυτό είναι υπέρτατο.<br />Μα η εξέλιξη με ρίχνει κάτω<br />πηγαίνει προς το άλλο πράσινο<br />με παίρνει σβάρνα<br />συνωστίζεται γύρω μου<br />κ’ εγώ βουλιάζω στην έρημο των αισθήσεων<br />ανυπολόγιστος.<br />Ένας καρπός, ωριμάζει και πέφτει,<br />δεν έχει πρόσωπο ούτε καθρέφτη.<br />Το διψαλέο δράμα: Η ζωή,<br />να είναι μέσα μας και έξω από μας!<br /> <br />ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΩΝ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΩΝ<br />Όταν αγγίζω<br />τη χειρότερη σιγή<br />που δεν μπορώ με τίποτα<br />να τη συνδέσω<br />καθώς απλώνει γύρω η αβεβαιότητα<br />σαν το νερό στο πάτωμα<br />τρέχοντας απ’ τη ραγισμένη στάμνα<br />σκέφτομαι πόσο αδικήσαμε<br />τους ήχους όλων των πρωτογόνων.<br />Όμως<br />είναι καλύτερη κ’ η πιο νωθρή σιγή<br />κ’ η πιο τυφλή μας γεύση<br />χαρούμενη σελέστα.<br />είναι πολύ προτιμότερο<br />το χάζεμα των λεωφορείων<br />η αγάπη των διαβάσεων<br />από πράσινο σε πράσινο –<br />μικρό μυθιστόρημα των βημάτων –<br />ανάμεσα σε ολόιδιες εξελίξεις<br />όπως ο ήλιος γίνεται<br />λαμπρή μεγάλη αδιαφορία<br />ή θα ’λεγα συναχωμένος κούρος,<br />είναι πολύ προτιμότερο<br />το χάζεμα των αυτοκινήτων<br />από κάθε<br />θλιβερή βλάστηση<br />στο αυτάρεσκο τοπίο της γλώσσας<br />μ’ ένα φρικώδη χείμαρρο συντακτικού<br />μ’ ένα αιματωμένο ξύρισμα<br />για ν’ αγοράζουμε μισοτιμής<br />το σεβασμό των άλλων<br />με τα «σαφώς»,<br />«εντέλει»<br />και «σαφέστατα»<br />των πάσης φύσεως δικηγόρων.<br />Αν δεν πεθαίνει κάτι – ειν’ η μοναξιά μας.<br /> <br />ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ<br />Κομμένος όπως το λουλούδι μεσ’ στο βάζο<br />θα ζούσε το απόλυτο κι ο άνθρωπος χωρίς να ζει.<br />Θα ’τανε χιόνι απάτητο<br />βροχή που πήρε άλλη απόφαση<br />και δε θα πέσει.<br />Θα ’τανε μια πασίλευκη<br />και ώριμη σιγή που ξεσκεπάζει<br />πως η γαλήνη ειν’ ο θεός λέξη προς λέξη<br />δίχως να περισσεύει τίποτα.<br />Έτσι μιλούσα βλέποντας<br />εξαίσια ρόδινες ορτανσίες άσπρες και γαλάζιες<br />ωσάν κομμώσεις θεαινών,<br />χρυσαφικές αλλόφρονες<br />μπετίνες και ελισαβέτες<br />με τα ωραία σκήπτρα τα αναρριχώμενα<br />μιλούσα βλέποντας<br />τα χιονόσφαιρα και τα μπαλέτα<br />τις ανοιγμένες ταϊτές τούς μπακαράδες<br />όταν ουρλιάζει τρυφερά στην ομορφιά της η κλοξίνια<br />και ξεθυμαίνουν από κίτρινα μικρά καμώματα<br />χαώδεις οι πρασινάδες<br />με τους ατλαντικούς απόκοσμες ασκληπιάδες<br />και τους φιλάδελφους στην ίδιαν αποκάλυψη<br />στον ίδιο φανερωτικό βωμό της Δήμητρας<br />όπως η μοβ εκείνη κληματίδα που μ’ εκπλήττει<br />μόνη της<br />ανασκευάζοντας τη νύχτα και τ’ αστέρια<br />η μοβ εκείνη του αέρα κρύπτη.<br />Βρισκόμαστε ποτέ πιο πάνω απ’ τ’ αστέρια;<br />Χαιρόμαστε ποτέ το φως απ’ τη μαυρίλα;<br />Ή μήπως είδαμε για ένα έστω δευτερόλεπτο<br />τη σιωπή σωστά καθισμένη;<br />Θρήνος που είναι τ’ άνθη στα δάχτυλά μας<br />κι άχραντο σκοτάδι!<br />Λαβωμένος απ’ το φεγγάρι με μάλαμα<br />βλέπω καλύτερα πόσο<br />φθονούμε την καθαρή θνητότητα<br />που ’χει βαθειά και τόσο ξάστερη<br />κομμένο το λουλούδι μεσ’ στο βάζο...<br />Νεάνιδες θροΐζουν ευγενικά<br />στην απεραντοσύνη του έρωτα<br />και τι γοργά χαράματα όταν φυσήξει ο χάρος!<br />Πολύχρωμοι<br />στην υψωμένη τους ερημία<br />θροΐζουν οι γλαδίολοι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-1605360184584342750?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-41537871688069182222012-01-18T07:42:00.001-08:002012-01-18T07:42:29.001-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-uzprDuz6cBU/TxboWVm3wCI/AAAAAAAADoo/fz8wwD3GjIM/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="181" width="278" src="http://1.bp.blogspot.com/-uzprDuz6cBU/TxboWVm3wCI/AAAAAAAADoo/fz8wwD3GjIM/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" /></a></div><br /><br /><br />NADA<br />Σ’ αυτά τα κακούργα χαράματα η νεκρίλα των πεύκων<br />ευαγγελίζεται τη νιόκοπη γαλήνη.<br />Τώρα το σκέφτομαι: η σιωπή των πάγων<br />αναγκάζει την αγιότητα να ’ναι άσπρη.<br /> <br />Το μαύρο μ’ έχει προσαρτήσει.<br />Μια κραυγή, δίχως λόγο, επεκτείνει την ύπαρξη<br />μια κραυγή στον αέρα μεγαλώνει το ύψος μου.<br />Στον αέρα κι ο γέρος ερυθρόδερμος<br />με τ’ άσπρα του μαλλιά σα γνέμα<br />κειμήλιο της σιγής ανεχτίμητο.<br /> <br />Η νύχτα η βία και η έμπνευση.<br />Την είδα την αποκαθήλωση του Γκουεβάρα<br />σε μια γούρνα της Βολιβίας.<br />Ολόγυρα στέκονταν οι λοχαγοί με το δάχτυλο<br />δείχναν απάνω στο κορμάκι του τις τρύπες.<br /> <br />ΝΕΑ ΕΙΣΟΔΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ<br />Χωρίς να ξέρω πια τίποτα για λαοθάλασσες<br />κι άλλες τέτοιες ιστορίες.<br />Βραδινά νερά νυφική συμπλήρωση<br />στα μετάξια του μεγάλου μετανάστη του αγέρα<br />καθώς το σύννεφο μονάζει στη λιγόλεπτη ζωή του<br />για να στρέφονται τ’ άνθη προς τον ήλιο<br />χωρίς αντάμειψη και συνέχεια.<br />Να μη σε κοροϊδέψει τ’ αδιάκοπο ταξίδι του αγέρα.<br />Τα δάκρυα σκορπίζουν ομορφιά – το ξέρουμε –<br />μα φέρνουν όμως και μύξα στους ανθρώπους.<br /> <br />Η ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΗΡΕΜΙΑΣ<br />Πρωί-πρωί ξαστερωμένος απ’ τον ύπνο<br />- μια δικαίωση.<br />Στην εκκλησούλα των χωραφιών ειν’ απόμακρες<br />όλες εκείνες οι καταστροφές και πιότερο<br />οι πολύχρωμες.<br />Καμιά διεκδίκηση, καμιά δυτική θεραπεία.<br />Σα να με προσκάλεσαν οι πεθαμένοι<br />στις απρόσωπες σημασίες των θάμνων.<br />Ο θάνατος δε νοικιάζεται – το ’μαθα –<br />κι ο έρωτας φέρνει ψόφο στις ερινύες.<br />Θυμάμαι τώρα το νόμο να τρέφεται σ’ άλλη έκταση<br />τα τελευταία μου βήματα, τρία-τέσσερα,<br />σκεπασμέν’ από πυκνούς αιώνες<br />κι ο ήλιος να ’ναι πάντα το κέντρο της αποτυχίας<br />που χύνει σ’ άλλους κόσμους τις πράξεις και τα όνειρα<br />στους ανθρώπινους οχετούς – έθνη και κράτη.<br /> <br />ΜΟΣΧΟΒΟΛΗΜΑ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ<br />Καπνίζοντας βαριά τσιγάρα, τέσσερα πακέτα,<br />μ’ αυτό τον άνεργο καπνό να μπαίνει<br />στ’ αδιάκοπα ουράνια<br />μεσ’ από μεγάλες χαραμάδες<br />έλεγα το λεπρό τραγούδι της αγάπης αγγίζοντας<br />τα νήπια φύλλα των δέντρων:<br />«Ο ποιητής τα μάταια τα μάτια του<br />σαν άτια του μπορεί και τα σκοτώνει.<br />Ο άγιος – αυτός μπορεί ναν τα διπλοσκοτώνει.<br />Γι’ αθάνατους Εκείνους έφτυνε το ρύζι του<br />για τους θνητούς το μάζωχνε στη φούχτα του<br />ο Siddhartha».<br /> <br />Για χρόνο μοναχά εκλιπαρούσα<br />(Δημήτριος Καπετανάκης: Emily Dickinson)<br />στον Ε.Χ.Γονατά, που μετάφρασε το στίχο<br />Σαν τους αθόρυβους αϊτούς που με ποικίλα χρώματα<br />σωριάζονται στ’ αποκριάτικα σκουπίδια<br />νεκροί που δεν τους πρόλαβε η λύσσα των δευτερολέπτων<br />εκείνη που σκαρώνει τη διάρκεια, τους μήνες και τα χρόνια,<br />η τρομερή φαγέδαινα η κουτσομύτα Πλάνη<br />που δίχως έναστρα φτερά δίχως μικρόβια<br />τρώει και τρώει την Ανυπαρξία –<br />πεθαίνουν έρημοι της γης οι κάτασπροι αγγέλοι.<br />Φτωχέ Καπετανάκη κι όμως όλβιε<br />στη φράση που ’γραφες αναπνέουμε ολοένα<br />παγιδευμένοι σε πιθανά γεράματα<br />μ’ ένα ερώτημα που πρέπει να χαράξω:<br />Πώς θα γλιτώσουμε απ’ το Σύμπαν;<br /> <br />ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΔΙΧΩΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ<br />Το στενόμακρο άλογο του χάροντα<br />χαίρεται ρόδινες κωμωδίες<br />αγγίζοντας τίποτα.<br />Το νερό τρεκλίζει ψιθυρίζοντας αρχαιότητες<br />ο ευγενής βρικόλακας η Άνοιξη<br />φανερώνεται και πάλι.<br />Καταρρέουν τα μύρα κι ο σμαράγδινος χόρτος<br />ανεβαίνει δροσερά στην ηδυπάθεια.<br />Μα εμείς ολ’ αυτά τα χαρίζουμε σ’ ένα κορνάρισμα.<br />Τα δέντρα τότε γίνονται πνιγηρές ειρωνείες.<br /> <br />Να βλέπεις έν’ αστραποβόλημα στην άμοιρη τη φύση<br />να βλέπεις και να λες: Ωραία χρώματα!<br />Να βλέπεις άλλοτε τον ήλιο και να λες:<br />υπέροχη αυτή η αθλιότητα! –<br />η θαλερή και μάχιμη κι αχτινοβόλα.<br />Μ’ αν είναι η ψυχή μας άπραχτη γιομάτη πράξη<br />το φως οπού δε χτίζεται παρέχει ολομόναχη.<br /> <br />ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΓΕΛΙΚΕΣ ΜΟΥ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ<br />38 hundred years after ΚΑΤΙ<br />Pound, ΑΣΜΑ XCIII<br />Το μεγαλύτερο ψέμα που ειπώθηκε ποτέ<br />είναι πως γράφουμε για τον εαυτό μας.<br />Α, να κ’ η μαμή της αλήθειας<br />το Σωκρατίδιο!<br /> <br />Μου φαίνεται πως ένα καλό ξύσιμο διαρκείας<br />λυτρώνει περισσότερο απ’ την ποίηση.<br /> <br />Πώς έγινε και το ’σκασε ο Αδάμ απ’ τη λάμψη του<br />κ’ έδειξε μια καινούργια γοητεία: το σκοτάδι –<br />βαραίνοντας απ’ το χρόνο σαν αόριστη κοιλιά...<br /> <br />Κοπέρνικος 9: Συναντούμε δυσχέρειες.<br />Δεν κάνουν έρωτα στην Αφροδίτη.<br /> <br />VENUS ΔΕΝ<br />ΑΡΗΣ ΔΕΝ<br />ΔΙΑΣ ΔΕΝ<br />Ω, ΜΗ ΔΕΝ<br />ΜΗΔΕΝ<br />ΟΛΟΝΕΝ<br />Βραζιλία – Αγγλία 1-0<br /> <br />Έξω-μέσα:<br />Ούτε-ούτε.<br /> <br />Τηλεόραση. «Φορέστε τα καλά σας.<br />Ο ρόλος της εκφωνήτριας είναι κυριακάτικος».<br /> <br />Πρέπει να θανατώσουμε τις κοσμοθεωρίες.<br />Είναι όλες μητρομανείς.<br /> <br />Η ΛΥΠΗ: Η ΠΥΛΗ<br /> <br />Όσες φορές κουβέντιασα με τους λεγόμενους ανθρώπους<br />αναγκάστηκα να σηκώσω τη φωνή μου<br />γιατί δεν ανέχτηκα να μου σπάσουν<br />τα υπέροχα κρύσταλλα της αιωνιότητας.<br /> <br />Άρωμα Όραμα – δεν έχω τίποτ’ άλλο.<br />Ξέχασα όμως: έχω και τσιγάρα.<br /> <br />Χίπις ΑΤΑΡΑΞΙΑ<br />» ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ<br /> » ΑΚΟΡΕΣΤΟ ΝΕΠΑΛ<br /> » LE CONTRAIRE DU MAL<br /> <br />Α, δεν μπορώ να περιγράψω πια<br />τα μάτια της επόμενης μπαλαρίνας...<br />Είμ’ ένας άτυχος τυμπανιστής που τέλειωσε ο πόλεμος.<br /> <br />Έγραψα ποίηση – μ’ άλλα λόγια<br />συνεργάστηκα με το μηδέν.<br /> <br />Άλλαξα φρίκη.<br /> <br />Τ’ αηδόνια οι εχθροί των συζητήσεων.<br />Όλος ο κόσμος τα θαυμάζει σκοτεινά. Το ξέρω.<br />Τ’ αηδόνια – η καταγωγή της θλίψεως.<br /> <br />Θεότητα: η στέρφα που μας γέννησε<br />η έμψυχη σκάλα.<br /> <br />Ο Μύθος: η ανάγωγη φύση της αλήθειας.<br /> <br />Παράλυτος.<br />Άλυτος.<br /> <br />Να, ένα ζουζούνι!<br /> <br />Μεγάλες απολαύσεις-αηδόνια σπαραγμοί!<br />Και εσύ φρικαλέο εικοσιτετράωρο<br />που τρομερά εικονίζεις τη ζωή μας<br />από ύπνο σε ύπνο.<br />Εγώ που λέγομαι αρνητής<br />εγώ που δε γελιέμαι πια μεσ’ στη χαράδρα της αφής<br />ήθελα μ’ ένα τόξο μυστικόπαθου πρίγκιπα<br />στα σκοτεινά υψίπεδα της Ασίας<br />να λαβώσω τη χτεσινή πορτογαλίδα.<br /> <br />Το πιο σπουδαίο στον κόσμο είναι το τίποτα.<br /> <br />Για όλα τα σπίτια για όλες τις ταράτσες<br />το νέο ΠΛΑΝΗΤΕΞ.<br />Απευθείας εκ του ηλιακού συστήματος.<br /> <br />HOMO SAPIENS–HOMO ΣΑΠΙΟΣ.<br />Κι ωστόσο λάμπει συνεχώς ο Γκουεβάρα<br />στα μυρωμένα επουράνια της Βολιβίας<br />ανώφελος και παράλογος – ανωφερής και μόνος –<br />χωρίς το ύψος να ψηλώσει περισσότερο<br />δίχως η μοίρα να μας δείξει τίποτ’ άλλο.<br />Τσε: Και;<br /> <br />Τα σύμφωνα σα να φυτρώνουν απ’ τη σπονδυλική μου στήλη<br />τα φωνήεντα μεσ’ απ’ το λαιμό κι ολοένα<br />στην πολύφωτη Αγορά με τις απαίσιες<br />μυρουδιές αιωρούνται<br />τα πορφυρώματα.<br /> <br />Μεγάλο αίσθημα η θάλασσα<br />τα όρη και η νύχτα.<br />Το ’παν αυτό οι μονοχίτωνες έρημοι<br />κι ο άνθρωπος των θαυμάτων<br />ο αφάνταστος Comte de Saint-Germain<br />der Wundermann (1710-1780)<br />ηλικίας 2000 ετών.<br />Η λογική λοιπόν είναι μια έμμονη ιδέα των ψυχιάτρων.<br />(Συνεχίζεται)<br /> <br />ΔΥΣΗΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ<br />Έρχεται πάλι τεφρώδης ο Τειρεσίας<br />με το δεξί του χέρι ανεμίζοντας υπεράνω<br />το σπαραγμένο στεφανοχάρτι του Οιδίποδα<br />με τ’ άλλο χέρι κρατώντας από χρυσή<br />αλυσίδα τα χρώματα.<br />Έρχεται τώρα στεφανωμένος με χαμομήλι<br />(κάποτε είχε ρίξει στο κεφάλι του ασβέστη).<br />Λένε πως πάει στην Ανακήρυξη του Νερού<br />μελετώντας ουράνια πράματα<br />και κάθε τόσο τρίβει<br />τα θλιβερά καλάμια τα μαστάρια του που κρέμονται<br />σ’ ολάκερη την αποτυχία του σώματος<br />γιατί το ξέρει: περισσότερο απ’ όλες τις αισθήσεις<br />η αφή λυτρώνει, η πιο άσημη.<br />Χαζεύω τυφλός – είπε ξάφνου και κάθισε<br />βάζοντας θεατρικά το ραβδί του στα γόνατα,<br />χαμένο από μέρες κι ανεύρετο.-<br />Έτσι χαζεύουν κ’ οι απέραντοι νεκροί<br />την πλάση στα ψυχιατρεία<br />κάθε αμνός που σφάχτηκε λαβαίνει πάλι το κορμί του<br />με αστραπές που μεγαλώνουν την ευλάβεια.<br />Η νύχτα πρήστηκε κι ο Τειρεσίας μυρίζει άσχημα<br />όσοι τον βλέπουν κάνουν πέρα πιάνοντας<br />τη μύτη τους με χαρτομάντιλα.<br />Μονάχα ο αγέρας περιβάλλει άνετα<br />το γηραλέο τούτο ψοφίμι<br />γεμάτο σκοτάδι και αγνή αποσύνθεση.<br />Ούτ’ ένας ήχος μέσ’ στο βάραθρο του στήθους!<br />Κι όμως χαιρόμαστε κανονικά<br />ποιμαίνουμε τις εβδομάδες<br />όσο κι αν η τέφρα δυναστεύει την όραση<br />χαρίζοντας το πλήγμα να λιγοστεύουμε.<br />Γι’ αυτό και οι καρποί σαν ταξιδιώτες παρατούν τα δέντρα<br />πέφτοντας έρημοι στην απέραντη τύχη.<br />Ο Τειρεσίας αναπνέει με τα βράγχια του απόλυτου<br />τον ξεκλειδώνει κάποτε ξαφνική ανατριχίλα<br />γυρίζοντας το αίμα<br />καθώς γυρίζει ο φτωχός<br />το παλιωμένο ρούχο και το ξανανιώνει.<br />Τίποτα δεν υπάρχει ανάμεσα<br />στη σφύρα του θανάτου και στον άκμονα<br />που ειν’ ο απόρρητος ήλιος.<br />Εκείνος που δεν άντεξε τ΄αστέρια<br />γνωρίζει τη λεπίδα του κενού και ουρλιάζει.<br /> <br />ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ<br />Στα έρημα χαράματα των κήπων αραιά<br />πέφτουν τα δάκρυα των άστρων.<br />Αναλάμπει ο αρχαίος υμέναιος<br />η ολκή του θανάτου.<br /> <br />Την ώρα που τραβιέμαι απ’ την κόλαση<br />τίποτα δεν κατορθώνω.<br /> <br />Συνήθισα να κλονίζομαι.<br />Στις πικρές θάλασσες το νερό υποφέρει.<br /> <br />Ξόδεψα μακρινούς περίπατους για να καταλάβω:<br />Η ζωή δεν έχει τόση ζωή μέσα της.<br />όλο το ζήτημα είναι, να δούμε μονάχα<br />πού βγάζει τις φλόγες.<br />Τότε προσεχτικά πλησιάζουμε<br />κρατώντας μια χαρτοσακκούλα<br />και τη γεμίζουμε.<br /> <br />Όταν παιδέψεις τώρα δα μια πεταλούδα δεν το βλέπεις<br />αλλ’ αργότερα κάπου θα πονέσει ο πολιτισμός.<br />Όταν τα δέντρα μεσ’ στους κήπους<br />πλέκουν το αεράκι του θέρους<br />ο άνθρωπος που διαιρεί με πληγώνει.<br /> <br />Στον ήλιο τώρα εξαφανίσου. Μέχρι πότε<br />θα παίζει ο σκοπός με τα εμπόδια;<br />Μέχρι πότε θα βλέπεις τη μύγα<br />να σεργιανίζει απάνω στη ζάχαρη;<br />Σε ονόμασα βήματα για ν’ αστράφτει<br />ανήλιαγος ο νόμος<br />που συχνά θυμίζει στην αφή<br />πως ο δρόμος δεν υπάρχει.<br /> <br />Σύμβολο και πραγματικότητα – η ίδια φτώχεια.<br />Στον ήλιο τώρα εξαφανίσου για φανέρωση.<br /> <br />Όταν δίχως ένα φιλί στο εικονοστάσι<br />φιλάς τη ζωή<br />κι αυτό φτάνει.<br /> <br />ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ<br />Η καρδία είναι κέντρο υπερφυσικόν. –<br />ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΝ κλπ.<br />(Νικοδήμου Αγιορείτου)<br />Σου είπα: Εξουθένωσε τον ήλιο Ποτάμιε<br />στην ίδια σου τη φτώχεια την πλουτοφόρα.<br />Σου είπα: Γίνε το χαμόκλαδο<br />της ερημιάς που μ’ έρωτα παράφορο<br />το σέρνει δώθε-κείθε ο αγέρας.<br />Κι ακόμη λάμψε στην εξέχουσα καθαρότητα<br />λατρεύοντας όχι βέβαια την απέραντη φύση<br />μα την ακόρεστη ματιά της<br />οπού θερμαίνει το εργαζόμενο δέντρο.<br />Σου είπα να μπεις εδώ μέσα δίχως αντάμειψη<br />σ’ αυτό το αχούρι<br />σ’ αυτή την Άρνηση<br />και σ’ αυτή τη θάλασσα<br />με τα ξύλινα ρούχα σου κολυμπώντας προς την αγάπη<br />που δε γίνεται να δεχτεί τ’ όνομά της.<br />Αν έτσι προχωρήσεις ασήμαντε<br />κόβοντας πού και πού κανέν’ ανθάκι<br />για να μυρίζεις ολοένα λησμονιά<br />και άδολην αιτιότητα<br />υπάρχει τρόπος τότε να γεράσεις βρεφικά<br />να ξεδιαλύνεις το μυστήριο<br />του κόκκινου ναι και του κάτασπρου όχι<br />του λύκου και του πρόβατου...<br />Λοιπόν όπως και να ’ναι<br />η μαύρη αιωνιότητα κάνει τη δουλειά της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-4153787168806918222?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-350650160892540682012-01-17T19:07:00.001-08:002012-01-18T07:40:01.841-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-WfDANzFYQk0/TxY3aFmwazI/AAAAAAAADoU/ju1LWgjcNU8/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="244" width="207" src="http://1.bp.blogspot.com/-WfDANzFYQk0/TxY3aFmwazI/AAAAAAAADoU/ju1LWgjcNU8/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" /></a></div><br /><br />ΟΡΥΚΤΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ<br />Ακούω ένα χτίσιμο στο στήθος. Με τρομάζει.<br />Τι ωραίο θα ’τανε<br />με μια ένεση<br />να κυκλοφορούσε στο αίμα μου<br />η επόμενη χιλιετία!<br />Τούτος ο κόσμος μοιάζει με σκάλα.<br />Κάθε σκαλί της<br />όταν τ’ ανεβείς<br />χαλιέται<br />πέφτει.<br />Στο τελευταίο σκαλί η σκάλα δεν υπάρχει.<br />Γεννιόμαστε και πρέπει να κουβαλήσουμε<br />βαρύ κιβώτιο<br />τις ασπάραχτες εικόνες των πραγμάτων.<br />Η Άνοιξη – μάλιστα! – είναι λύση.<br />Χωρίς τη γνώση της φωτιάς ωραιότερα καιγόμαστε.<br />Σωριάζεται πάταγος κι απομακρύνετ’ η βροντή<br />αργά σαν τίγρη κουρασμένη.<br />Τα νεύρα ερωτικά θριαμβεύουν.<br />Το δέντρο γίνεται σαφέστατο.<br />Σε χαμηλά κελάρια – τα ύψη μας<br />τα πιθάρια του μέλλοντος.<br />Ολοένα εξέχουμε στο χρόνο.<br />Ερειπωμένα κόκαλα π’ αντέχετε στο χάρο!<br /><br />ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ<br />Μη με διαβάζετε όταν δεν έχετε<br />παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων<br />ή έστω μνημόσυνα.<br />Όταν δεν έχετε<br />μεντέψει τη δύναμη<br />που κάνει την αγάπη<br />εφάμιλλη του θανάτου.<br />Όταν δεν αμολήσατε αϊτό την Καθαρή Δευτέρα<br />χωρίς να τον βασανίζετε<br />τραβώντας ολοένα το σπάγγο.<br />Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια<br />ο Νοστράδαμος.<br />Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια φορά<br />στην Αποκαθήλωση.<br />Όταν δεν ξέρετε κανέναν υπερσυντέλικο.<br />Αν δεν αγαπάτε τα ζώα<br />και μάλιστα τις νυφίτσες.<br />Αν δεν ακούτε τους κεραυνούς ευχάριστα<br />οπουδήποτε.<br />Όταν δεν ξέρετε πως ο ωραίος Modigliani<br />τρεις η ώρα τη νύχτα μεθυσμένος<br />χτυπούσε βίαια την πόρτα ενός φίλου του<br />γυρεύοντας τα ποιήματα του Βιγιόν<br />κι άρχισε να τα διαβάζει ώρες δυνατά<br />ενοχλώντας το σύμπαν.<br />Όταν λέτε τη φύση μητέρα μας και όχι θεία μας.<br />Όταν δεν πίνετε χαρούμενα το αθώο νεράκι.<br />Αν δεν καταλάβατε πως η Ανθούσα<br />είναι μάλλον η εποχή μας.<br />ΠΡΟΣΟΧΗ<br />ΧΡΩΜΑΤΑ.<br />Μη με διαβάζετε<br />όταν<br />έχετε<br />δίκιο.<br />Μη με διαβάζετε όταν<br />δεν ήρθατε σε ρήξη με το σώμα...<br />Ώρα να πηγαίνω<br />δεν έχω άλλο στήθος.<br /><br /><br />ΛΕΥΚΟΠΛΑΣΤΗΣ ΓΙΑ ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΤΙΝΟΜΙΕΣ <br />Η Φοβερά Προστασία<br />και αγαθόν και κακόν [έν εστιν]. οι γούν ιατροί, τέμνοντες, καίοντες, πάντη βασανίζοντες κακώς τους αρρωστούντας, επαιτέονται μηδέν άξιοι μισθόν λαμβάνειν παρά των αρρωστούντων, ταυτά εργαζόμενοι, τα αγαθά και τας νόσους.<br />ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ, 58<br />Χωρίς κανένα κάγκελο και δίχως απεραντοσύνη<br />χωρίς αιωνιότητα<br />δίχως τ’ αντίθετό της<br />αγέννητη και ξένη προς το θάνατο<br />λάμπει στα φυλλοκάρδια η ελευθερία.<br /><br />ΑΙΦΝΗΣ<br />Αυτό που λέμε όνειρο δεν ειν’ όνειρο<br />και η πλατειά πραγματικότητα δεν είναι πραγματική.<br />Κάπου γελιέμαι μα εκεί κιόλας υπάρχω απόλυτα,<br />σαν το σύννεφο π’ αλλάζει στα νωθρά δευτερόλεπτα<br />όντας μονάχα η ακάλεστη μεταμόρφωση.<br />Κανένα λιοντάρι δεν παραγνώρισε το θήραμα<br />και η πάπια δεν έπαψε να πιπιλίζει τη λάσπη.<br />το χταπόδι βγαίνει απ’ το ρηχό θαλάμι του με γαλαζόπετρα<br />στα ξέφωτα η τίγρη λησμονιέται ανεπίληπτα.<br />Νυχτώνει και σήμερα. Η αγωνία<br />λέει πάλι: θα βοσκήσω το μαύρο.<br /><br />Η ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ<br />Πεταλωμένη μάγισσα σε είδα πάλι<br />να δαγκώνεις τον αέρα<br />μ’ αυτή την πανοπλία των λουλουδιών<br />που σε φυλάσσει από κάθε σκληρότητα<br />τις νεκρές πεταλούδες να κεντούν την κοιλιά σου<br />μ’ εκείνο το μακρύ σύγνεφο στην ολάνοιχτη θλίψη<br />το ουράνιο κοντάρι σου!<br />Έχω μια τέτοια όρεξη για θάνατο<br />που μ’ αρέσει να ξαπλώνω στα ταβάνια<br />παίρνοντας χάπια υπνωτικά και βλέποντας<br />την κεφαλή της Μέδουσας από τεράστια<br />κύματα ύπνου χρωματιστού σε παραμόρφωση<br />την Ευρυδίκη με σεισμούς μειλίχιους<br />απ’ την ουρά του χρόνου να κρατιέται.<br />Πεταλωμένη μάγισσα σέρνεις ακόμη<br />το κορμί μου στη δίψα των γηραλέων γιασεμιών<br />αναπνέοντας την ποιότητα της ανυπαρξίας<br />αμάραντο άλογο από κρίνα κι από φρίκη!<br />Pax – ένας άγιος που στρέφεται γύρω στον άξονά του.<br />Pax – ένας άγγελος που χτυπούσε<br />το κεφάλι του με τα φτερά του.<br />Pax pax κοάξ<br />κοάξ pax εναλλάξ εγρήγορση και ύπνος.<br />Ένας πραγματικός κύριος δεν πιστεύει στις μηχανές!<br /><br />Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ<br />Έχουν αρχίσει να με κυκλώνουν επικίνδυνα οι ώρες.<br />Ακούω τα φυλλώματα σήμερα<br />γινήκαν ανήσυχα χορικά.<br />Πρέπει να ζήσω τις αντίστροφες δυνάμεις.<br />Ω καρδιά μου – τρομαχτικότερη σελήνη!<br /><br />ΑΝΕΜΟΓΛΕΝΤΙ<br />Τον ήλιο σπρώχνοντας απάνω<br />στ’ αδιέξοδα της γεωμετρίας<br />με τους ανθρώπους πάντα να με ξεζυγιάζουν<br />εγώ ο τελευταίος χαρταετός του λεκανοπεδίου μας<br />ευχάριστος, αλήθεια, σαν το θάνατο<br />μέσα στ’ ανθοπωλεία<br />δε μηχανεύτηκα το κύμα της ψυχής<br />αυτή την ποίηση που θέλει τ’ όνομά μου.<br /><br />ΜΙΑ ΔΟΞΑΣΙΑ Κ' Η ΖΩΗ ΟΛΑΚΕΡΗ ΝΟΜΙΖΩ<br />Το καλοκαίρι μένουν άναυδοι οι χείμαρροι<br />κι αυτό το πριονίδι του καιρού<br />με την παράξενη οσμή: τα δευτερόλεπτα<br />σιγά-σιγά σαπίζει.<br />Πότε κ’ εγώ θα ξεμεθύσω;<br />Η νύχτα του Καρκίνου μπερδεύει το περπάτημα<br />με περιπαίζει ασύστολα και χθες ακόμη<br />μελετούσα θλιβερά παραλληλόγραμμα<br />γυρεύοντας να νιώσω γεωμέτρης.<br />Ο Σκορπιός είχε πάχνη και βούλιαζε αφάνταστα.<br />Θυμήθηκα δίχως λόγο θαυμάσιες<br />παραλίες με πολύχρωμη κίνηση<br />κι απότομα τη Φυσική να μην υπάρχει<br />στα ηλιόλουστα φεγγάρια της Προϊστορίας<br />όταν οι πηδηχτοί νάνοι – ποιοι νάνοι; -<br />με τα ενέχυρα του θανάτου και τη μαχαιριά<br />κλοτσούσαν ουρλιάζοντας τον αέρα.<br />Ευτύχημα, είπα, που δεν έχουμε κανένα όφελος.<br />Ευτύχημα να μας σπρώχνει ολοένα ο χρόνος.<br />Άμφια της αυγής τρομαχτικά<br />χαράματα τυλιγμένα σε άνηθο<br />της ταραχής αχτιδοβόλο σμάλτο.<br />Δεν έχω τίποτα με τους νεκρούς ούτε με τ’ άστρα:<br />λαμποκοπούσαν ανέκαθεν, απ’ την αρχαιότητα.<br />Βλέπω μονάχα τον ασίγαστο γυρισμό της χλόης<br />τα τρομερά της ύλης παραληρήματα.<br />Ξημέρωσε πάλι και μεγάλωσε<br />το λαρύγγι του κόκορα.<br />Ο σκύλος άρχισε τα βήματα.<br />Επίσης άρχισαν τα πρώτα λεωφορεία.<br />Το χρόνο πάντα τον αισθάνομαι στην ωμοπλάτη.<br /><br />ΡΩΜΑΪΚΗ ΟΠΤΑΣΙΑ<br />εν τω τηρείν τον ένδον δαίμονα ανύβριστον και ασινή<br />ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ, Εις Εαυτόν, βιβλίο Β 17<br />Ωραιότερος απ’ τα ναυάγια των ήλιων<br />ο απλός αυτοκράτορας ενώ<br />τα μάτια του σχεδόν ερωτευμένα<br />και πρόθυμα στον άσχετο κίνδυνο μιας εκστρατείας<br />κερνούσαν έξω απ’ τη σκηνή του<br />τη μοίρα δίχως τάραχο και την αθώα σκέψη<br />να μην τον εύρει σε μικρότητα ο θάνατος<br />όπως οι άγγελοι διαγράφονταν παγεροί μεσ’ στον κόσμο<br />χωρίς άλλο ένδυμα, μονάχα την αυγή φορώντας<br />- εκείνη τη σοβαρότητα εκείνο το χρώμα!<br />μιλούσε με τα λίγα δάκρυα του κι όπως<br />ο ήλιος ανέβαινε στην καμπύλη<br />σιγά-σιγά τα στέρεψε.<br />Η Ρώμη γινότανε μέσα του σαν ένα σβωλαράκι<br />τα χρόνια μάζευαν οδυνηρά<br />καθώς τα στρείδια στο λεμόνι.<br />Ποτέ δεν τον ένιωσαν, αλήθεια,<br />οι λεγεωνάριοι που ’χαν συνηθίσει<br />τόσον καιρό στη σφαγή και στον πονόδοντο<br />με σκονισμένα μάτια<br />με σπασμένα νεύρα.<br />Αίφνης ένας παλιός αριστοκράτης απ’ του Βρούτου το σόι<br />μ’ άσπρο κουστούμι και μια κόκκινη βαλίτσα<br />τον πλησίασε ήρεμα και διαιρώντας<br />με το χέρι του σηκωμένο ψηλά<br />την αυγινή σελήνη που ξεθύμαινε<br />του είπε: «Πώς να γίνει, αγαπητέ μου, διχάζομαι και συ μου λες πως έχω το παρόν και μόνο.<br />Μα εκείνος ο γαλάζιος σκαντζόχοιρος<br />ο ουρανός όταν βρέχει<br />τα δέντρα που τρομάζουν ολόγυρα<br />η άκακη χλόη κι αποπάνω τα πτηνά<br />τούτο το βάρβαρο ρυάκι πλάι μας<br />τα ξίφη των αγγέλων<br />η μουγγαμάρα που σχηματίζει τη λάμψη –<br />κάθε λαχτάρισμα του υπαρκτού με αφυπνίζει<br />για το μισό που καταπίνει τ’ άλλο του μισό.<br />Δεν είμαι θάλασσα να λιώσω με νύχτα τη σελήνη<br />και να την κάνω κομμάτια στα νερά<br />με νεκρώσιμη γαλήνη περίγυρα<br />ή με κύματα γοερά<br />με θρήσκευμα τον πόνο...<br />Το έαρ είναι άλυτο.<br />Πώς να διδάξω τη φλόγα στη σταγόνα;<br />Η αγωνία υπερβαίνει τη ζωή,<br />γι’ αυτό και αχρηστεύει τις απολαύσεις.<br />Αχ, τι λάκκος από σκοτάδι που κάποτε<br />μ’ έναν κόκορα στο κεφάλι για να τρελάνω τη νύχτα<br />ούρλιασα ξαφνικά σα να μου φύτεψαν βόλι:<br />- Μια τριανταφυλλιά στο φεγγαρόφωτο!<br />Τι φρίκη, την τρώνε τα δευτερόλεπτα! –<br />Πώς να κρατήσουμε απείραχτο το δαίμονα;<br />Μ’ αν δεν μπορούμε – τότε λέω πως αρκεί<br />για λίγη βλόγηση κ’ ίσως ίαση<br />κείνος ο σκύλος όνειρος, κείνος ο γκρίζος τύφος...<br />Χαίρε Καίσαρα!<br />Τα μάτια μου ειν’ ευρήματα του θανάτου».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-35065016089254068?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-67975739045931493782012-01-17T07:25:00.000-08:002012-01-17T07:25:17.919-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-y_uwTCR7kCU/TxWS02XXPTI/AAAAAAAADn4/4KEkJW-LTAc/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="181" width="278" src="http://2.bp.blogspot.com/-y_uwTCR7kCU/TxWS02XXPTI/AAAAAAAADn4/4KEkJW-LTAc/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" /></a></div><br /><br /><br />ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ<br />Της Μαίρης<br />Όσο κρατήσει η ζωή κρατεί κι ο θάνατος.<br />Ώρα να σκεφτώ τα μελλούμενα<br />σωριασμένα αιφνίδια στο χτες.<br />Η λάμψη όταν περάσει λάμπει περισσότερο<br />καθώς<br />η ακινησία φανερώνεται<br />στη διαίρεση των βημάτων.<br />Όντως το περπάτημα ολότελα το χρόνο καταστρέφει<br />όπως ολότελα τον ήχο παύουμε<br />ακουμπώντας τα χέρια<br />πάνω στα βοερά τύμπανα.<br />Πιότερο ζει η αστραπή<br />μετά το ανατρίχιασμά της<br />η απέραντη δυνατότητα των πουλιών<br />όταν μακραίνει ο θόρυβος ενός τυχαίου αεροπλάνου.<br />Φοβερή ασυνέχεια:<br />ο πλούτος μου είναι το στήθος μου.<br />Γι’ αυτό ποτέ δεν παζάρεψα το ηλιοβασίλεμα<br />και ταξιδεύω σίγουρος<br />όσο η μίνθη ταξιδεύει και το ασπροθύμαρο.<br />Συνηθισμένο πράμα η θυσία.<br />Και ιδού με χιλιάδες σπάγγους<br />δεμένος αιωρείται ο Ηράκλειτος<br />στην άχρωμη αποκριά της λογικής.<br />Πάνω σε τέσσερες ρόδες<br />έρχεται βαρετά με τις Σίβυλλες<br />χαιρετώντας δεξιά κι αριστερά τους σκύλους.<br />Ακολουθεί ο ξένος στα επαγγέλματα<br />με τα δάκρυα όλων των ειδών.<br />Έλαμπε το σούρουπο σαν τρυφερό μέταλλο<br />μια γκρίζα γάτα<br />μου φάνηκε τρομερά ντυμένη.<br />Ένα ζευγάρι φιλιότανε αμέριμνα.<br />κέρδιζε όλες τις στιγμές<br />τίποτα δεν παρατηρούσε.<br />Ο έρωτας είναι πάντα<br />μικρή-μεγάλη η δύναμη του Έχε Γεια<br />χρόνος ακατάσχετος.<br />Αυτός ερημώνει τα γηραλέα μεσάνυχτα<br />χρίει τις πεταλούδες με δικαιοσύνη.<br />Κι όταν υψώνεται ο κίτρινος καπνός απ’ τα ποιήματα<br />στον κουρελιασμένο χώρο που αναβοσβήνει<br />βλέπουμε χαρούμενες υποταγές<br />ο κόσμος τινάζει άξαφνα τη μανταρινιά της αστραπής<br />οι άγγελοι εξελίσσονται σε τριαντάφυλλα<br />και ξεκαρδίζεται ο κίνδυνος.<br />Έρχται τώρα να την<br />η Ανθούσα μόνη της –<br />η ερημιά την κατορθώνει.<br />Πολλά-πολλά ξεχύνονται<br />πλήθος πουλιά σαν φυλλώματα.<br />Είχε νυχτώσει ωστόσο.<br />Κάθε απόσταση φαινότανε μύθος.<br />Αναπάντεχα τότε<br />σηκώνοντας τα χέρια του ψηλά<br />ένας νέος με γενειάδα φωνάζει:<br />Αστέρια σμαραγδένιοι σκύλοι<br />που κομματιάζετε τη νύχτα<br />να η άγρια ζάχαρη. –<br />Σε πέντε λεπτά ήρθαν οι αντλίες<br />ο ήχος των σειρήνων έφερε μεγάλη σύγχυση<br />και η Ανθούσα έλιωσε φριχτά<br />στην επίθεση του νερού<br />με τις μάνικες.<br />Ο δρόμος βράχηκε ανελέητα<br />τρεχάλα διαλύθηκαν οι συγκεντρωμένοι<br />κ’ έσκουζαν ολούθε.<br />Μια νόστιμη κυρία ή δεσποινίδα<br />που έχασε στη βιάση τα γοβάκια της<br />έψαχνε μάταια μέσα στη φυγή.<br />Πανδαιμόνιο.<br />« - Τι έγινε; Τι συμβαίνει;»<br />Έτρεχα κ’ εγώ μ’ αλλεπάλληλες σκέψεις<br />ηλιωμένος απότομα.<br />Έστριψα σ’ ένα στενό<br />και συνεχίζοντας να τρέχω<br />προχώρησα στην ησυχία μου.<br />Με κόπο ματαιώνοντας τα δάκρυα<br />θυμήθηκα την περασμένη Άνοιξη.<br />Έβγαινα για καθαρό αέρα<br />πατώντας στους ίσκιους των περιπάτων<br />εκεί που λησμονήθηκε το ρόδο<br />και η γύμνια δεν ανταλλάχτηκε.<br />Μ’ άρεσε να περιπλανιέμαι βάζοντας<br />μέσα στο στόμα του φαφούτη νου<br />μεγάλη ερημιά για να χορταίνει.<br />Όλα μού είναι άχρηστα, σκέφτηκα, εκτός απ’ τη ζωή.<br />Πρόκοψε τόσο η συμφορά...<br />Γέμισα νυχτωμένη αγωνία<br />ένα δήθεν φως.<br />Μικρόβια τ’ αυτοκίνητα στους δρόμους –<br />χρωματισμένα.<br />Τεράστια χρονόμετρα μεγεθύνουν<br />σε σκοτεινούς θαλάμους τα δευτερόλεπτα<br />λιώνουν οι ώρες υπέροχα<br />στα χυτήρια του ερέβους.<br />Αυτός ο Κρόνιος Πολιτισμός! Ας τον αρωματίσουμε...<br />Ανάσταση: τα καλοπιάσματα του έαρος.<br />Ερωτευθείτε.<br /> <br />ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ<br />Ο χρόνος είναι γενικός.<br />Δεν μπορούμε να εντοπίζουμε τα οράματα.<br />Δεν μπορούμε να μοιράζουμε αστραπές<br />απ’ τα κλωστήρια τ’ ουρανού με δόσεις.<br />Ένα σκαθάρι το στοχαζόμαστε απέριττα<br />η πιο μεγάλη ώρα της ζωής υπάρχει σαν τις άλλες...<br />Δεν πάει μια βδομάδα που έβλεπα<br />δυο μουλάρια στην ύπαιθρο<br />να ξεραίνουν το θάνατο στη ράχη τους.<br />Ο χρόνος είναι κοροΐδευτικός.<br />Είναι αμέτοχος σαν τα περίπτερα στην κίνηση.<br /> <br />ΑΦΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΑΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ<br />Δεντρογαλιά που έβγαινε μαζί με τη σελήνη!<br />Όλος ο κόσμος άνοιγε τις διάφανες πράξεις<br />και φωτιζότανε το λιβάδι της φωνής<br />απ’ τ’ αναρίθμητα κεράκια των επιταφίων.<br />Όλος ο κόσμος πολλά ποτάμια διασταυρούμενα<br />σκύβοντας η νύχτα της πόλεως<br />ενώ στους ήχους έξυνε<br />τα μεγάλα του εγκαύματα ο διάβολος<br />και χιλιάδες έρημοι<br />κολλούσαν φλάουτα στο χλοΐσμένο στόμα.<br />Η Άνοιξη αμερόληπτη<br />με τόσα σπιθίσματα<br />κι ο ψάλτης πηλός ώς τα ύψη ανεξήγητος<br />δρακόντεια ώρα και η σκάλα ορατόριο.<br />Τι μεσολάβησε στο αέναο παρόν;<br />Υπάρχει πάντα ο χρόνος<br />και ιδού το σώμα του καλούμενου χρόνου<br />σύρεται στο πραιτώριο<br />με γάζες αντί για ποδήματα<br />με σχισμένο ρούχο<br />ποια βαγιόκλαδα τα γενετήσια χέρια του<br />με τον όμορφο ύπνο στις πλάτες του<br />γεωμετρικά ξένο στην ελπίδα<br />κι απ’ την ελπίδα μας έξω<br />προς τον άνεμο του ποιήματος.<br />Ο Αφράτος είναι κανονικός ολόσωμος χειμώνας<br />κρατώντας υδροχαρής το βερνίκι<br />έβαφε μ’ αυτό τα γλυκόλαλα χέρια του<br />έβαφε μαζί και τ’ ακριβά δαχτυλίδια<br />διώχνοντας άφθονα περιστέρια<br />σε κάθε βήμα που εμπνεότανε<br />πάνω στα παστρικά δώματα χρησορρήμονας<br />κι ακούγονταν η αρά να σφυρίζει<br />κ’ η μονόφθαλμη ακρίδα στη σκόνη.<br />Απ’ τις πηγές ο τρόμος έτρεχε ολούθε…<br />Δεν έχω δίψα, λέει ο Αφράτος, το ποτήρι ξέχειλο<br />στα χέρια μου τι να το κάνω; Ας έρθει κάποιος<br />να τ’ αδειάσει και να ’ναι ο εχθρός του ονείρου<br />όσο κι αν θα λυπήσει τη γυναίκα μου.<br />Έρχομαι απ’ τα ξένα, μη με δυσκολεύετε.<br />Και του φώναξαν: Είναι κι ο τάφος νεροχύτης.<br />Να, λέει πάλι εκείνος,<br />της μαγείας ο θαμώνας που σωριάστηκε στο βλέμμα.<br />Μην τον χρεώνετε!<br />Και του κράζουν: Όλα καλά γινωμένα<br />κι ο σταυρός για τον ένοχο.<br />το ασήμι στα ψάρια<br />και το κρύο στο χειμώνα.<br />η σφυρίχτρα του φύλακα<br />κ’ η σφραγίδα στην όρνιθα.-<br />Τότε είδα να σηκώνεται ο Λωτ<br />μηδαμόθεν αλώσιμος<br />ο χαμάλης της σιωπής<br />απ’ τον πιο γερασμένο του θάνατο<br />μ’ ένα σακκί αλάτι στους ώμους<br />κι ανάμεσα στο πλήθος αγχούσε<br />ν’ ανοίξει δρόμο σπρώχνοντας<br />για να φτάσει στο καμιόνι που βρισκότανε πέρα<br />και να γλιτώσει μακριά.<br />Μόνον ο θάνατος μπορεί τα κόκαλα να δείξει<br />μουρμούρισα χωρίς αιτία<br />μελετώντας τις άκρες των δαχτύλων<br />κι ανακαλύπτοντας αίφνης την πείνα μου<br />γιομάτος ελπίδες για καλό χορταρικό με φέτα<br />τράβηξα ήρεμα προς το σπίτι.<br /> <br />ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ<br />Je flambe dans le brasier a l’ ardeur adorable<br />APOLLINAIRE<br />Η γλώσσα είναι σε μένα. Εγώ δεν είμαι στη γλώσσα.<br />Και μπαίνει το αγέρι των λέξεων, αλήθεια,<br />ξαναθροΐζει με τα φύλλα της καρδιάς μου.<br />Έτσι και το χιόνι πέφτει μεσ’ στη φύση<br />για να λιώσει σαν τη μουσική στο στήθος.<br />Έτσι κι ο κόσμος μαζεύεται τριγύρω<br />εκεί που κάτι συμβαίνει.<br />Μα τι συμβαίνει;<br />Κάποιος τρώει το αντικείμενο και τον κοιτάζουν.<br />Αυτός είναι ο διακόπτης του νου<br />με τον ήλιο στα πόδια του<br />εκείνος που λαχτάρησε το άδειο μονοπάτι<br />και τον πάει στην πλατειά<br />πέτρα του λαμποδύναμου νερού.<br />Κι αν έχει δίψα μεγαλύτερη απ’ τα αισθήματα<br />μπορεί τα μάτια να γεμίσουν ερημιά σαν του νεκρού<br />μπορεί να δει τη φτερωτή Θεοτόκο.<br />Καθένας ξέρει κι άλλο δρόμο του θανάτου<br />και την υγεία των αγγέλων μοιράζει με τις χαραυγές.<br />Καθένας δείχνει την ορμή στο καλοκαίρι<br />και στο χειμώνα τον απέραντο σεβασμό<br />καθώς οι κεραυνοί ξεσχίζοντας<br />τις πλούσιες λάμψεις<br />την πρώτη-πρώτη ομορφιά<br />στα μάτια ξαναπαρασταίνουν.<br />Η γλώσσα είναι σε μένα.<br />Κάτι ανάλογο. Κάτι βαθιά ηττημένο.<br /> <br />ΑΓΧΩΔΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑ<br />Τ’ απόγευμα της Κυριακής<br />ανοίγω το ραδιόφωνο<br />σηκώνω το καπάκι της σιωπής.<br />Ποδόσφαιρο. Χρωματιστές φανέλες.<br />«Έχουμε φτάσει στο ένατο λεπτό<br />του πρώτου ημιχρόνου...»<br />Κατεβάζω το καπάκι.<br />Πόσο μπορούμε, αλήθεια, να κοιτάζουμε<br />στην ψυχή μας μέσα ολομόναχοι;<br />Απολαμβάνω για λίγο<br />συντριπτική γαλήνη<br />και ξανανοίγω.<br />«Την τελευταία στιγμή τρέχει ο Κλάφτης<br />και κατορθώνει να βοηθήσει την κατάσταση<br />προσπαθεί να προωθήσει το παιχνίδι<br />μαρκάρεται όμως απ’ τον Πονεμένο...» -<br />κλείνω.<br />Ησυχία με θεόκλειστα παράθυρα.<br />Ιδεώδης ηρεμία των δευτερολέπτων.<br />Ανοίγω.<br />Την άρνηση πνίγω.<br />«...ένα πλάγιο άουτ υπέρ της Ενώσεως.<br />Το εκτελεί γρήγορα ο Κλούβας...» -<br />αλλά ξανακλείνω ζαλισμένος.<br />Φοβερό καπάκι.<br />Πυκνότερη σιωπή.<br />Ανάβω ένα κεράκι<br />και χαίρομαι την εξουσία μου.<br />Ο θάνατος εργάζεται εδώ και εκεί.<br />Ξανανοίγω.<br />«Κοντρολάρει έξω απ’ τη μεγάλη περιοχή...»<br />Όλο το γήπεδο σείεται με καταρρακτώδη βροχή.<br />«...τη μπάλα τώρα έχει ο Γρηγορίδης<br />και ψάχνει μάταια να βρει συμπαίχτη του...»<br />Έτσι, στοχάζομαι, προβάλλει η ψυχή<br />στη ματαιότητα λάμπει.<br />Τώρα μπερδεύτηκα πια μεσ’ στις φωνές<br />ουρλιάζουν τα πάντα.<br />«...ο Πονεμένος σουτάρει από πολύ κοντά<br />ο Αρχειοφύλαξ αποκρούει...»<br />Ν’ ανοίξω το παράθυρο<br />το παράθυρο, το παράθυρο.<br />Αυτή η ζωή...Αυτή η δύναμη...<br />Να ’χει στην ίδια δυνατότητα<br />την ησυχία και το σάλο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-6797573904593149378?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-75262328729109610452012-01-16T08:51:00.001-08:002012-01-16T08:51:14.147-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-PGnZjog8JnA/TxRVeiV_uaI/AAAAAAAADm8/EfpQpez2nsU/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="244" width="207" src="http://4.bp.blogspot.com/-PGnZjog8JnA/TxRVeiV_uaI/AAAAAAAADm8/EfpQpez2nsU/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" /></a></div><br />ΟΙ ΒΡΑΧΟΙ ΤΗΣ ΥΔΡΑΣ<br />Στη θάλασσα της ζωής,<br />στη θάλασσα του θανάτου<br />η ψυχή μου, κουρασμένη<br />κι απ’ τα δυο, αναζητεί<br />το βουνό<br />απ’ όπου τα<br />νερά<br />έχουν τραβηχτεί.<br />ΓΙΑΠΩΝΕΖΙΚΟ<br />Ήμουνα ψηλά στα χαράματα όπως είναι<br />ψηλά στη σιγή ο αγέννητος αέρας.<br />Δεν μπορούσα να εξηγήσω κανέναν κόκορα<br />δεν είχα τη σκάλα να υπερβώ το στήθος<br />καθώς απ’ το μίσχο φανερώνεται μόνο του<br />και το πιο αβέβαιο άνθος<br />καθώς βγαίνει στη λευτεριά του ο ποντικός<br />προβάλλοντας άξαφνα στον πανικό απ’ την κρύπτη.<br />Οι μεγάλες ιδέες μου για το θάνατο<br />μοιάζαν, αλήθεια, με τα σχοινιά των πηγαδιών<br />όπως τεντώνονται απ’ τους γεμάτους κουβάδες<br />και διψασμένο τ’ άλογο ζυγώνει<br />χώνοντας το λαμπρό κεφάλι του<br />μέσα στου μπόλικου νερού την ηδονή<br />και με γοργό της δίψας ήχο την αποστραγγίζει.<br />Ο πόνος απλώνεται χαράματα στη φύση.<br />Το δέντρο θέλει πετεινά κι ο θάνατος<br />ήτανε ψηλά μια πείνα που ’χε γαλαζοβολήσει.<br />Το δέντρο βγάζει τους ανθούς. βγάζει θυσία στα κλαριά του<br />κι ο θάνατος ήτανε κοντά του<br />χαμηλά.<br />Ο πόνος ακατέβατος οι ώρες απλάδες αχράντων<br />ένιωθα τριαντάφυλλα και ξύλευα μέσα μου το σταυρό<br />μ’ ακράτητο φως την ίδια τη ζωή που την υψώνουν<br />οι βράχοι της Ύδρας<br />αυτά τα ξεροσφύρια του θεού, μα την αλήθεια.<br />Κι απότομα λησμόνησα τα τριγυριστά λαλήματα<br />το ούρλιασμα του ήλιου στην κοκκινίλα της αυγής<br />τα πάθη των ανθρώπων και των ζώων<br />όσο βαθιά τα νέμονταν οι τσακισμένοι ύπνοι.<br />Κι απότομα θυμήθηκα πως τα μερμήγκια είναι άλαλα<br />και δε γνωρίζω ποιος ο πόνος τους<br />η γοερότητα η δική τους.<br />Έτσι μου δόθηκε ξανά την ώρα κείνη<br />απ’ το πολύ-πολύ μικρό<br />αχειροποίητη η απεραντοσύνη.<br />Κι ως έχανα τις διαστάσεις ολότελα<br />βγαλμένος απ’ την αθώα προοπτική μου<br />στης ερημιάς αφέθηκα την κόψη.<br /> <br />ΒΑΘΜΟΣ ΨΥΧΗΣ<br />ΤΡΟΠΟΣ<br />Μ’ αρέσει εκείνος που βλέπει μια κατσαρίδα<br />και λέει όχι δεν θα τη σκοτώσω.<br />Χαίρεται τα τρεχάματά της ολόγυρα<br />και λέει ναι στο θάνατο πατώντας τη.<br /> <br />ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ<br />Η ανάσταση πάλλει.<br />Των ανθέων η δύναμη<br />κ’ η βαθειά τους κραιπάλη<br />είν’ αόρατη πάλι.<br />Ανασαίνω τα κάλλη<br />το μηδέν όταν θάλλει.<br /> <br />ΑΦΗΝΩ ΚΑΘΕ ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΣΤΑ ΦΥΛΛΑ<br />Η ΓΝΩΣΗ<br />Νερά τα κόκαλα μας<br />νερά τα βάσανα μας.<br /> <br /> <br />Η ΔΥΝΑΜΗ<br />Ο αθώος ο κύκλος<br />πώς μπορεί και υποφέρει<br />πιο λαμπρός από ζώο<br />που το γδύνει ξαφνικά η αστραπή<br />στο ακμαίο σκοτάδι!<br />Ο καημένος ο κύκλος πώς γλιτώνει<br />φεύγοντας τις ερινύες!<br />Όταν αυτές αγγίζουν την ουρά του<br />εκείνος κατεβαίνει στο κεφάλι του.<br />Κι όταν αγγίζουν το κεφάλι του<br />εκείνος ανεβαίνει στην ουρά του.<br />Ωραίο λαμποκόπημα οριστικών αγγέλων.<br /> <br />ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΑ<br />Ένας άνθρωπος ανάμεσα σε βλέμματα<br />σχισμένος από τριανταφυλλιές που τυραννούσε<br />και τα μαλλιά του ανάκατα με λάσπες<br />αίφνης πολύ ευγενικά<br />σε κάτι πενιχρά φυλλώματα ζυγώνοντας<br />πιάνει μια ωραία πεταλούδα.<br />Ω δευτερόλεπτα σκληρά κ’ εκείνος την κρατούσε!<br />Κάπου εκεί ταράχτηκα. μα την αφήνει ο μπόγιας<br />κοιτάζοντας με ηδονή το πέταγμά της.<br />Ώσπου χάθηκε καλά-καλά η πεταλούδα.<br />Κίτρινη νομίζω.<br /> <br />ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΟΝ<br />Ας μην αφήνουμε το μέλλον ανυπεράσπιστο:<br />εκεί θ’ αρχίσει των εργαλείων η ανάρρωση.<br />Χρειάζεται η πρόοδος: είναι κι αυτή μια νοσταλγία.<br />Τούτος ο Δρόμος ο Εντατικός<br />πότε απλώνεται στο άπειρο<br />πότε γίνεται μικρός<br />σαν κορδελίτσα...<br />Θυμάμαι την όραση να μη βλέπει καθόλου.<br />Χτες τη νύχτα πέντε κύκνοι με τα νυχτικά τους<br />έτρεχαν ταραγμένοι<br />στον ύπνο μου κ’ ένας πράσινος<br />κόκορας δακρυσμένος<br />άρχισε ξαφνικά να κουτσαίνει.<br />Το σύμπαν έμοιαζε καμωμένο<br />για να διασκεδάσω μαζί<br />με την αιωνιότητα μόνος.<br />Ο άνθρωπος αναπνέει – σκέφτηκα.<br />ο άνθρωπος ερωτεύεται!<br />Βρίζει την καρδιά του, ξύνεται!<br />Μετέωρα, μοναδικά γεγονότα.<br />Ένας γάιδαρος έχωνε τη μουσούδα του<br />σε στυγνή λάμψη και κατόπιν<br />άρπαξε μια πέτρα στο στόμα<br />σφίγγοντάς την ωσότου έσπασαν τα δόντια του.<br />Τριγύρω έπεφταν οι καρποί και σωριάζονταν<br />ακέφαλα τα σώματα τεράστιων σκύλων.<br />Ο θάνατος έκοβε στα δύο το νερό<br />και το ξανάκοβε<br />καθώς έλαμπε το σκαρφάλωμα στα όρη.<br />Άνθη από φλόγες<br />τα ’βλεπα να ποτίζονται.<br />Πόσους αιώνες θαυμαστούς<br />έχουμε σ’ ένα εικοσιτετράωρο;<br />Σταλαγματιές ακούγονταν στα δέντρα –<br />θα ’χε βρέξει.<br />Πώς έγινε της χελιδόνας<br />η μεταλλική στίλβη;<br />Κολαζόμουν από ευτυχία<br />στην οικουμένη του ύπνου.<br />Οι γάτες έστεκαν ορμητικές.<br />Έτρεχε ο ιδρώτας.<br /> <br />ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ<br />Κοιτάζοντας ένα δέντρο<br />δεν μπορούμε<br />να καταλήξουμε.<br />Κοιτάζοντας μια ρεματιά έναν άνθρωπο<br />ένα βενζινάδικο<br />δεν μπορούμε<br />να καταλήξουμε.<br /> <br />Καλάμι κούφιο που φιλεύεις τον αέρα<br />στα σωθικά σου κι ο αέρας σε διαβαίνει<br />μεγάλη τύχη δυο φορές ετούτη<br />μια να γεννηθούμε κι άλλη να πεθάνουμε.<br /> <br />Πρωί δεν αντικρίζεται ο ήλιος<br />όταν έχεις ξενυχτήσει.<br />Γενική κούραση, μαραμένες φοβίες<br />κι ο βραδινός πονοκέφαλος<br />από ώρες χρεωκοπημένος.<br /> <br />Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ<br />Στη Μαρία Blackstone<br /> <br />Ούτε τα στοιβαγμένα μαθηματικά<br />ούτε των κροκοδείλων η αλυσιδωτή λάμψη.<br />ούτε ο έρωτας του μέλλοντος<br />ούτε της ηλεκτρονικής<br />αφασίας η πλατειά δικαιοσύνη.<br />τίποτα δεν μπορεί να νικήσει<br />το μάγο της φυλής.<br />Με τα πολύχρωμα φτερά του<br />με μπογιατισμένο πρόσωπο.<br />με τους χαλκάδες στ’ αφτιά του<br />με το περόνι στη μύτη.<br />με την ηλίθια<br />και άναυση αυταρέσκεια<br />τις χοντρές<br />γαλάζιες ρυτίδες<br />είναι ο ποιητής.<br />όπως απλώνει τα χέρια στις επαφές<br />έτοιμος να το σκάσει απ’ το βλέμμα του.<br />καθώς στίβει τον άνεμο βρεφικά<br />ερεθίζοντας το δέρμα των τυμπάνων<br />κερνώντας τις ψυχικές καταστάσεις.<br /> <br />ΟΡΑΤΟΤΗΤΑ<br />Σηκώθηκε η νύχτα της ερήμου<br />τέτοια ώρα<br />πριν ακόμη βγάλω τα ρούχα μου για ύπνο.<br />Μυστηριώδης απόλαυση: λιτότητα του χρόνου<br />δίχως πόνο<br />ουδέ σκιά χαράς.<br />Το μυαλό μου ακμαίο φύλλωμα διασχίζεται.<br />Ο σκελετός καποιανού ερημίτη<br />προσπέρασε την εικόνα του<br />τη φεγγερή του σάρκα<br />ρίχνοντας χάμω το νευρικό σύστημα<br />και μίλησε.<br />Η άχνα της αναπνοής<br />έβγαινε μεσ’ απ’ τα ξεβιδωμένα δόντια.<br />Ιδού ο χαιρόμενος ανεπίληπτα.<br />Ιδού ο σκορπίος ο μελισταγής.<br />Η λάμψη απ’ τα κόκαλα έβγαινε αμνώδης.<br /> <br />ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΤΥΧΗ<br />Βαθιά μεσ’ στον περίπατο έφτυσα το ταξίδι.<br />Στα όρια εσχατικά της μουσικής<br />έμεινα σύξυλος απ’ τις εννέα.<br />Ο χρόνος άκαιρος<br />ή<br />βαθύτερα χρονικός.<br />ονειρώδης.<br />όπως ο πάτερ Jonathan Swift<br />αποτυχημένος Ηρώδης.<br />Γι’ αυτό και η τεράστια μόνωση<br />αρχαία φτέρη φούντωσε τριγύρω μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-7526232872910961045?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-63775872644736013892012-01-15T20:24:00.000-08:002012-01-15T20:24:15.127-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-nFmol18V1eU/TxOmaI7sgeI/AAAAAAAADmo/iWq9yk74TX0/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="181" width="278" src="http://2.bp.blogspot.com/-nFmol18V1eU/TxOmaI7sgeI/AAAAAAAADmo/iWq9yk74TX0/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" /></a></div><br /><br /><br />ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ<br />Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΗΦΑΙΣΤΟΣ<br />Μέσα στο σιδεράδικο-μεγάλη του η λάμψη,<br />κορυδαλλός που σφύριζε η φλόγα φτερουγώντας.<br />Κι ο σιδεράς μ’ έναν καημό πιο πάν’ απ’ την αγάπη<br />βγάνει φωνή φωτιστική<br />φούχτα πολλές αχτίδες:<br />Ετούτο είναι χάρισμα νά ’μαι στεφανωμένος<br />απ’ τις γοργές λαμπράδες μου, γοργότερες οι σπίθες,<br />και να ’μαι μαύρος κ’ έρημος ως άγριο σκοτάδι.<br /> <br />Η ΜΕΓΑΛΗ ΖΩΗ<br />Καθώς μια μέρα κοίταζα χωρίς φιλοδοξία<br />τα πράγματα και την ακούραστη σκιά τους<br />τρυφερά πολλαπλή στα μεγέθη<br />σαν ένα κύμα με σκέπασε<br />ουρλιάζοντας η σιγή:<br />Στις λέξεις υπάρχει πάντα ένα πείραμα!<br /> <br />Ο ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ<br />Τα χρυσά της αιωνιότητας σκεύη δεν τα βρήκα.<br />Όμως όχι:<br />δεν υπήρξα γραφειόσαυρος<br />αλλά<br />χαραυγή.<br /> <br />ΣΤΟΥΣ ΑΓΡΟΥΣ<br />Όταν έρχονται κείνες οι πρωινές ώρες<br />οπού νομίζεις κ’ έχουν απέραντη φρεσκάδα<br />στο θερινό παιχνίδι του θηλυκότερου<br />ήλιου και της νικήτριας σκιας<br />όλα μαζί τα πράγματα σου λένε: Χανόμαστε!<br />Ώρες, αλήθεια, για να νιώσεις μονάχος σου<br />το μεγαλείο της μύγας που ξαναρχίζει<br />τους πειναλέους κύκλους<br />αμέτρητους<br />ολότελα σα να λείπει ο κόπος<br />ή να νιώσεις τις φωνές των ανθρώπων από γύρω<br />σαν αβέβαιες ειδήσεις<br />ακαθόριστες<br />από κάποια βρύση λαλητική τρεχούμενες.<br />Πρωί-πρωί τα ξεφτίσματα του κόσμου.<br />Στέκω σε φοβερά δευτερόλεπτα.<br />Κι όταν ανθίσει ο αμνός ολούθε στο κορμί του<br />μαχαίρι φανερώνομαι.<br /> <br />ΟΤΙ ΑΝΕΒΗ ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΙΑ ΤΩΝ ΘΥΡΙΔΩΝ<br />(Ιερεμίας θ΄, 21)<br />Καίει τ’ αλώνι ώς το πέρα μεσημέρι<br />κι ο ήλιος είναι σπαθί ζεματισμένο.<br />Καίνε οι καβαλίνες απ’ τα ζώα στα χωράφια<br />και πιο πολύ στην άκρα σιωπή της<br />καίει η μέλισσα βαθιά στο άνθος.<br /> <br />Πατούμε στο χώμα σημαίνει<br />πατούμε πάνω στους νεκρούς<br />στην όχθη μας τη σταύρωση.<br /> <br />Δε λυγίζει τίποτα.<br />Κι ας είπα το στήθος ηλιογέννητο.<br />Δε λυγίζουν τα δέντρα κι ο αέρας αλύγιστος<br />ούτε βρύση να γίνω ούτε φλάουτο<br />το νερό δε λυγίζει και ο ήχος.<br />Κάθε μέρα ευθεία<br />κάθε νύχτα τεντωμένη<br />ο καημός ένα τόξο πανάρχαιο<br />κι ο θεός ακαμψία.<br /> <br />Με το μαύρο η πλατειά σου ανθοφορία<br />κόσμε που ντύθηκες αϊτός<br />τα φυλλώματα και τ’ άστρα.<br />Με το μαύρο η αίγα και το πρόβατο<br />η ρίζα με το μαύρο<br />καθώς ανοίγω τους καρπούς και χύνεται μελάνι.<br />Μ’ ένα πόδι τα οράματα.<br />Μέρα και νύχτα ο αέρας είν’ αθέατος.<br /> <br />Περιμένω τ’ αστέρια σε γαλάζια λεπτότητα.<br />Πώς θα ’θελα ν’ αχτιδοβολήσουν τ’ άντερά μου!<br />Η ερημιά που ξέρουμε δεν είναι του θανάτου.<br /> <br />Χαράματα και χάθηκαν τ’ αστέρια.<br />Στο δέντρο χύθηκαν αιφνίδια πουλιά<br />τη σιωπή του για να λαμποκόψουν.<br /> <br />Ενάρετος που είναι ο πορτοκαλιώνας.<br />Τα δέντρα χαίρονται μέσα τους απ’ τη ζωή της τσιμουδιάς.<br />Ελευθερία. στερέωμα της σιωπής.<br />Ομοιόμορφο νεκροταφείο των προβλημάτων.<br />Αναρρίχηση στο Αθώο Γεγονός.<br /> <br />Φωνή χαράς ανάερη ωσάν μεταξοχάρτι.<br />Κάποιος θα μηρυκάζει αόρατη χλόη<br />στ’ αγγελοχώραφα.<br />Γιατί τους φοβηθήκαμε τους μύθους;<br /> <br />Η νόηση μοιάζει με παγοθραυστικό.<br />Το αίσθημα με πολλές σημαίες.<br />Η θέληση – πάλι – φαίνεται<br />σαν κάποια εποχή του Είναι.<br />Μα η καρδιά δεν έχει τ’ όμοιο της.<br /> <br />Την ώρα που χρυσίζει η μελαγχολία<br />και μπαίνει ο θεός<br />στον κήπο του τον άνθρωπο<br />αλίμονο αν εξοκείλω στα μάτια μου.<br /> <br />ΠΟΙΗΜΑ ΣΤΟ ΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΟ<br />Χαρά της νύχτας ω φώτα ηχηρά<br />θαυμάσιο βράδυ<br />ο έγχρωμος θόρυβος της πόλεως<br />τη μοναξιά μου διαιρούσε πότε κίτρινη<br />πορτοκαλένια κυανή και τώρα κόκκινη<br />βάφοντας πράσινο το περπάτημα.<br />Είχε λευκά σημάδια η αγάπη.<br />Στοπ. Επιστροφή.<br />Είχε λευκά σημάδια του κόσμου η ταραχή.<br />Τα νέφη αόρατα.<br />Όχι.<br />Στις ερημιές του φεγγαριού μεσ’ στα κλήματα<br />μαρμαίρει ο άγγελος ενώ<br />γελιέται ο θάνατος και η νύχτα<br />διασκεδάζει με διάττοντες.<br />Όχι, όχι.<br />Ο χρόνος πλησιάζει τα οράματα<br />νυχοπατώντας.<br />Απληστία!<br />Έπρεπε να βυθίσω περισσότερο<br />τη θλίψη μέσα στην ψυχή μου.<br />Όχι.<br />Στολίζει την έκταση ο γρύλος.<br />Η νύχτα κατεβαίνει τη σκάλα του σκοταδιού<br />κάθεται στον έρωτα της Μαίρης.<br />Έρημες αναπνέουν στους κήπους οι προτομές.<br />Στοπ. Όλα σβήνονται.<br />Θέλω να βγω απ’ τις λέξεις<br />βαρέθηκα.<br />Ν’ ακούω καλύτερα στο απέναντι μπαλκόνι<br />τι λένε οι δυο μόνιμες γριές<br />που κάθονται με τις ώρες.<br /> <br />ΣΥΝΕΧΙΖΩ<br />...Αργότερα πέρασα στην έμμονη φαντασία<br />και είδα το χρωματιστό βασίλειο του τάφου μου.<br />Σε λίγο άναψε μεγάλη συζήτηση<br />γύρω απ’ την πραγματική σταύρωση.<br />Κι όπως η νύχτα γέμιζε τα μάτια μου<br />συγκεντρώνοντας με σφυρίγματα<br />την αγέλη των ερώτων<br />ένας άγνωστος και πράγματι απίθανος άνθρωπος<br />δίπλωσε μέσα σ’ ένα άσπρο σεντόνι τη βαρειά τίγρη<br />βουβή απ’ τον κόπο και τον ιδρώτα.<br />Οι γρύλοι ξεθύμαιναν άσκοπα<br />και τα νερά ταιριάζαν στο σκοτάδι.<br /> <br />ΕΦΤΑΧΡΩΜΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ<br />Άμα δειπνήσει ο ήλιος έρχεται ο στεναγμός<br />αναστημένος με λογχώδη αναβρύσματα.<br />Γενναιότερα τα δέντρα<br />και γι’ αυτό τα ζηλεύω.<br />Αλλ’ όμως ο ζόφος του λάκκου κάτω-κάτω<br />δεν είναι των ματιών.<br />Έχουμε, βέβαια, παρηγοριά τη διάθλαση.<br />Ωστόσο δεν τη γλεντούμε.<br />Χρειάζεται να ξηλώσουμε κάθε φαντασίωση.<br />Να πετάξουμε τα χωρίσματα.<br />Δράση παράξενη το καθαρό θέαμα των αντικειμένων...<br />Η άφωνη σαύρα<br />στις ηλιόλουστες πέτρες όταν αναπνέει<br />lacrymosa.<br />Ο αγέρωχος κόκορας<br />όταν πλήττει τα χαράματα.<br /> <br />ΣΤΗ ΡΟΔΙΝΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΚΑΦΚΑ<br />Σελήνη μεγαλούτσικη απόψε.<br />Γοερά ήσυχος αισθάνομαι<br />να θροΐζουν ελευθερίες.<br />Πολύφωτο της μοναξιάς το ελάφι<br />στα βελούδινα τριξίματα.<br />Ο θάνατος είναι φόβος<br />δεν είναι θάνατος.<br />Τα δέντρα συνοψίζονται σ’ ένα πλατύ ασήμισμα.<br />Λυπηρά γεγονότα –<br />η τεμπέλικη φύση...<br />Ο χρόνος έχει πια σκουληκιάσει<br />κάθε πρωί τα κοκόρια φτύνουν την ψίχα του.<br />Πάλι θα μας κεράσει τα αιωνόβια<br />δευτερόλεπτα σε όλες τις ποικιλίες<br />το δίκιο και το άδικο περιττά και τα δύο<br />την όρνιθα περιχυμένη απ’ τον ήλιο στην αυλή της.<br />Τα χάχανα των ουρανών ακούγονται ψηλά.<br />Στο χώμα η δεντρογαλιά σαν κερασόκλαδο.<br />Πόσες φορές αλλάζει η θάλασσα<br />ως θα καρπίσει λάμψη ο ορίζοντας τον όρθρο<br />και θα γιομίσει τέτοια χρώματα η δύση<br />καταπίνοντας τις ώρες...<br />Το ξέρω μαζί με τα φυτά:<br />κ’ ένα ζωύφι μαχαιρώνει.<br />κ’ η ωραία πεταλούδα στα καθίσματά της.<br />Όμως υπάρχει ο περίτρομος αθώος<br />καίγεται στην κρύα φλόγα των απελπισμών.<br />Αθόρυβα στρέφει τα πόμολα<br />τον ύπνο των άλλων ακούει.<br />και την αθρόα λάμψη βλέπει<br />την πλεγμένη γύρω του<br />να πέφτι λέπι-λέπι.<br />Δεν έχει όλο το δικαίωμα ο ήλιος –<br />αλίμονο.<br />Γάβγισμα των σκυλιών τη νύχτα...<br />Κι αν ακόμη<br />δεν ξέρεις που βρίσκεσαι<br />σου δίνει την αίσθηση του ανοιχτού χώρου.<br />Κάτσε να θυμηθούμε<br />πιες το καφεδάκι.<br />Ο τρομαγμένος τάρανδος<br />όσο τον κυνηγούν οι λύκοι<br />απέχει απ’ τη λύτρωση<br />μάρτυρες τα δέντρα.<br />Χαμένος κόπος ανύπαρκτος ακολουθεί<br />το χιόνι και η ευκολία του έαρος.<br />Εκείνος που σεβάστηκε πολύ τα πράγματα<br />θυμήθηκε χωρίς τη μνήμη<br />και βρήκε άδειο το νερό πίσω απ’ τα κυλίσματα.<br />Ήτανε πάντα κάποιος ολέθριος για τα λουλούδια.<br />Έβλεπε πάντα πως η θάλασσα είναι άρρωστη.<br />Πρωί-πρωί στο στήθος του ένας κίτρινος ποντικός<br />λαχάνιαζε φουσκώνοντας δώθε-κείθε το πουκάμισο του.<br />Το βράδυ-βράδυ έμπαινε στην κάμαρά του<br />η βρεφική του ηλικία ολομόναχη και του μιλούσε<br />με τη μεγάλη μάσκα του αγίου Αυγουστίνου<br />και το Βιβλίο των Μαγισσών αιωρούμενο<br />που κάποτε το ’γραψε μια νεκρή δακτυλογράφος.<br />Έτσι λοιπόν χαζεύοντας<br />αιώνες κ’ αιώνες τώρα<br />τον πόνο του στη διάρκεια των ωρών<br />όπως ακούμε το δελτίο ειδήσεων<br />ετοιμαζότανε για τη σφαγή του.<br />Παραμονή τυχαία βρέθηκε στο κουκλοθέατρο<br />και γέλασε με την καρδιά του όταν<br />πέφτοντας από λαμπρό σπαθί<br />το κεφαλάκι της πιο έξαλλης μαριονέτας<br />απόμεινε στον αέρα ορθή η κόκκινη σκούφια της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-6377587264473601389?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-39160202246450893872012-01-15T06:37:00.001-08:002012-01-15T06:37:44.130-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KE73koVmRu4/TxLksApDSAI/AAAAAAAADjM/B3Rfn0ZeCOo/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="244" width="207" src="http://4.bp.blogspot.com/-KE73koVmRu4/TxLksApDSAI/AAAAAAAADjM/B3Rfn0ZeCOo/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" /></a></div><br /><br /><br />ΠΕΝΘΗΜΑΤΑ <br />ΠΕΝΘΟΣ ΠΙΟ ΨΗΛΟ ΚΙ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ<br />Ο καιρός της μάνας μου όταν δεν υπήρχα<br />ο καιρός του επόμενου βλέμματος<br />ο άφαντος καιρός των φύλλων<br />της πλαϊνής πορτοκαλιάς<br />τι φρικτές ελευθερίες.<br />Θυμάμαι τις προάλλες καθόμουν<br />απέναντι στη θάλασσα<br />σ’ ένα βραχάκι.<br />Ένιωθα την τύχη.<br />Τίποτα δεν οδηγούσε τα φαινόμενα σε αρμονία.<br />Ούτε το μοβ εκείνο που περιστοίχιζε τον ορίζοντα<br />με τόσες ελκυστικές αποχρώσεις<br />καθώς ο ήλιος είχε κατσουφιάσει στη δύση<br />καθώς ο ήλιος ανίσχυρος<br />ακουμπούσε πάνω στά βουνά<br />και βύθιζε<br />λίγο-λίγο.<br />Ερευνούσα μέσα στον πόνο<br />αναλύοντας κάπως τις αισθήσεις.<br />Ο ήχος όμως του κύματος χωρίς πολλά<br />έσμιγε την πιο τρομερή αρχαιότητα<br />με την τελευταία στιγμή του<br />χαρίζοντας όλη την ευγένεια<br />της μεγάλης φτώχειας που είναι η φύση.<br />Ο ήχος του κύματος ολόιδιος όπως οι θόρυβοι<br />στις ευρύχωρες μυριστικές εκκλησίες<br />μεσ’ στην πλήρη σιγή<br />από κάποιο στασίδι που πέφτει<br />από κανένα βήχα έρημο στην άκρη.<br />Τι επιμένει στο χρόνο;<br />Η σοφία της βροχής – όχι.<br />Ούτε το τραγούδι της αντιλόπης<br />με τους όρκους του ήλιου στη ράχη της<br />όταν σπαράζεται ηδονικά<br />μέσα στου λιονταριού το ερωτικό στόμα.<br />Ίσως επιμένει η κατάσταση<br />όπου ο θάνατος γίνεται μοιρασιά<br />στα βραχυκυκλώματα των σπλάχνων.<br />Οι γητειές που μπαινοβγαίνουν στα σώματα.<br />Δεν ξέρω.<br />Με το καυλί της σιωπής ανατινάχτηκα.<br />Γαλήνη.<br /> <br />ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ ΥΠΝΟΣ<br />Χυμένη η καρδιά μου στο θαυμαστό ηλιοβασίλεμα.<br />Πόσες φορές συλλογιστήκαμε τη νηνεμία<br />του πάθους και του πόνου μέσα μας;<br />Ω σοβαρά και ιδεώδη χρώματα!<br />Πέρα στη δύση έχουν λιώσει τα βουνά<br />μόλις που διαγράφονται στον καμβά του αέρα<br />και μονάχα οι αιθέριες γραμμές τους βαυκαλίζονται<br />στο βεβαιότερο έρωτα της παρουσίας.<br />Ο πόνος απ’ τη μεριά του είναι ήσυχος<br />κι ατάραχο το πάθος<br />οι φιόγκοι της φωτιάς στα ξύλα του χειμώνα.<br /> <br />Η ΑΝΕΣΗ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ<br />Αδειάζουμε τα πάντα στην πανσέληνο.<br /> <br />Ο ΠΛΩΤΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΠΛΩΤΙΝΟΥ<br />Το Ένα ρέει. το Δύο απορρέει.<br />Κι ο πανάρχαιος Μόνος επιστρέφοντας<br />ανθίζει τρεις φορές –<br />όσο κι αν φωνάζετε! –<br />για να μοχθεί η Άνοιξη των Αριθμών<br />εξουσία μονήρης.<br />Και κάπου-κει σταβλίζει τους σαλούς η έκσταση<br />σε γοερές ακινησίες των αγγέλων<br />όταν, αλήθεια, νιώθουμε το ρήγος του θανάτου<br />καθώς<br />ανακλαδίζεται του κόσμου το ρυάκι<br />που μέσα του βρέχονται οι φυλλωσιές<br />και μέσα του<br />φωτογραφίζονται τυχαία τα πουλιά στο πέταγμά τους<br />όλα τα έντομα ψάλλοντας αιωνιότητα<br />στις ολοένα κατάφωτες αυθαιρεσίες.<br />Και βγαίνει κάποτε απ’ τις εύρωστες χλόες<br />η θολωτή ομιλία των πεθαμένων.<br />«Είχαμε κ’ εμείς έναν καιρό<br />την άπλωση στο σακκούλι του στήθους.<br />Τώρα χανόμαστε βαθιά σε γκρεμισμένα νιάτα:<br />στα ύψη που λικνίζεται ο τάφος<br />και μοιάζει η μεγάλη ωραιότητα<br />σαν πεταλούδα που ψυχομαχεί<br />στις μαρμαρυγές των άστρων»<br />θρόιζαν οι πεθαμένοι.<br />Και στα μικρά μου όρια συνάκουσα<br />εννέα πετεινούς<br />χαϊδεύοντας το κρύο μάρμαρο της αυγής.<br /> <br />Ο ΑΣΚΟΠΟΣ ΔΙΑΒΑΤΗΣ<br />Στα σπλάχνα του σκιρτούσε το αδιέξοδο.<br />Δεν ένιωθε τις αποστάσεις περπατώντας.<br />Και τραγουδούσε ολομόναχο το στόμα του.<br />Παράμ παμ παμ<br />παρίμ παμ πομ...<br />Ο θάνατος θέλει τα πουλιά και τα βαρίδια.<br />Παράμ παμ παμ<br />παρίμ παμ πομ...<br />Υπάρχει αύριο<br />υπάρχει και μεθαύριο.<br />Καινούριο φέρετρο η καινούρια μέρα.<br /> <br />ΔΟΝΗΣΕΙΣ<br />Μακάριος εκείνος όταν<br />τον κατάκλυσε ο θάνατος<br />γκρεμίζοντας τη λαλιά του<br />σα να μπουκώθηκε με χιόνι<br />και μούδιασε η φτερούγα του κόσμου.<br />μακάριος ο ταραγμένος απ’ το αίνιγμα του δυόσμου.<br /> <br />Μακάριος ο Θεόφιλος που άγιασε με περικεφαλαία.<br />Μακάριος ο Διονύσιος κόμης Σολωμός<br />άγων φάος αγνόν απ’ το αλωνάκι, μακάριος,<br />όταν έπαυε να γράφει<br />κ’ έγραφε μέσα-μέσα στην ψυχή του<br />πίνοντας.<br /> <br />Γι’ αυτό η ποίηση βγαίνει με τα πρόβατα<br />θωπεύει τις αγιάτρευτες σκυλίτσες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-3916020224645089387?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-67505758732198625052012-01-14T20:24:00.001-08:002012-01-14T20:24:56.039-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oFtng19P0hs/TxJVD1M8tnI/AAAAAAAADeA/KB1DXG2M_Ys/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="181" width="278" src="http://4.bp.blogspot.com/-oFtng19P0hs/TxJVD1M8tnI/AAAAAAAADeA/KB1DXG2M_Ys/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" /></a></div><br /><br /><br />ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ<br /> <br />Έρχομαι υγιής απ’ την Άνοιξη μ’ ένα πεύκο στα στήθη<br />και διαλαλώ<br />πως ο χρόνος είν’ ο τάφος του νου μέσ’ στις ουράνιες οροφές<br />και λάμπει τ’ αδιέξοδο<br />με τις εννέα λάμπες του Πλωτίνου για τις εννέα διαύγειες<br />τις χρωματιστές<br />ο εργαζόμενος στους οισοφάγους<br />και λάμπει τ’ αδιέξοδο.<br />Η αγωνία ευωδιάζει στον ίασμο με τη φεγγαρόπετρα<br />κι ο μεγάλος ακούγεται Οδυρμός, ο δίδυμος του Κοπετός<br />κ’ η εποχή των θρήνων.<br />Ώρα χαράς η ώρα κατακέφαλη<br />καθώς είτε κοιμάμαι είτε βαδίζω στρέφοντας τ’ αστέρια σα βίδες<br />είτε ξυπνώ είτε γράφω ποιήματα<br />γύρω απ’ το κορμί μου είναι πάντα ο αόρατος ξυλουργός.<br /> <br />ΤΥΧΗ ΤΡΙΤΗ<br /> <br />Impenetrable comme les geants, moi, j’ ai vecu<br />sans cesse avec l’ envergure des yeux beante.<br /> <br />Isidore Ducasse, comte de Lautreamont<br />Τραγούδι Πέμπτο του Maldoror<br />-<br />αφόρητο πάθος το μυστήριο και βρόχος η βροχή<br />για κάθε βαρυχειμωνίτη<br />-<br />η θάλασσα υποκρίθηκε τον Αδάμ; όλα πεσμένα κι όλα στη νύχτα<br /> <br />της Μαίρης<br /> <br /> <br />ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΙ ΑΝΕΒΗΚΕ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ<br /> <br />νοών<br />ο ων<br /> <br />1<br />Μοίρες χιλιάδες μέσ’ στο ουράνιο σκοτάδι<br />δάκρυα<br />το αίμα κόκκινο<br />που χύνει ο λύκος της μαύρης ηλικίας<br />ιδέες μαινάδες μέσ’ στου νου το βράδυ<br />η ανθρώπινη λαλιά<br />τα συστήματα των φιλοσόφων όπως ανατολές με περιβόλια<br />φορβάδες της ομορφιάς οι γλώσσες<br />η αναγκαιότητα της μητέρας<br />τα ποιήματα δρόμος<br />και τα επτά στη ζήση αμαρτήματα<br />ο δυόσμος<br />το βλέμμα που πάει στ’ αστέρια<br />ένας θεός μεγάλος<br />ενδοκρινής<br />κι ο διάβολος με σιγή και διάρκεια οπλισμένος<br />απ’ τη θάλασσαν έρχονται.<br /> <br />2<br />Πολύς ο τρόμος<br />η χαρά γεννήτρα των άστρων<br />ευτυχίες απ’ τα κύματα...<br />Πολύς έρωτας και χιλιόγλωσσα δάση<br />φυτικές φυλές ολοσκότεινες<br />από ηφαίστεια ζωής απ’ τους πυθμένες<br />ένας παράξενος υπερπληθυσμός<br />θέλει το πάν κραυγάζει το Πάν<br />και τα πρώτα μυθόζωα τους αγκαθωτούς<br />όγκους αναπτύσσοντας<br />έξω στον ήλιο τυχαίον απ’ αιώνες<br />οι άγνωστες χλόες μόλις<br />τ’αρχικά δέντρα<br />και τα ερπετά<br />με πόδια σαν αργά κλαδιά του τρόμου<br />θα υψώσουν έχοντας τ’ όνομα χρόνος<br />μεγάλη μόνη ελευθερία<br />σε θεόν ανάμεσα και στο χώμα<br />τα πουλιά.<br /> <br />3<br />Σφάζω δευτερόλεπτα σ’ ένα υπόγειο μπαρ<br />είναι σαν ειρωνεία στο ποτήρι ο αφρός της μπίρας<br />και πίνω καπνίζοντας<br />αισθάνομαι τα χείλη φανταστικά στο φανταστικό πρόσωπό μου<br />βλέπω μια κατσαρίδα να μεγαλώνει, να μεγαλώνει<br />τρώει τις νύχτες τα χαρτάκια των λογαριασμών<br />ονειρεύομαι στον τάφο της χαράς υπερκειμένης<br />πρέπει να φτερουγίσει στα χέρια μας η ανατολή σαν κορασίδα<br />πέρ’ απ’ τα νέφελα που χαστουκίζει ο ουρανός<br />με γαλάζια κομμάτια τρομερού φωτός<br />να μην αντηχήσουμε τις δίκαιες ορμές οι διχαλόψυχοι<br />σαν αποφράδες μήτρες ω ζώα υπέρτερα<br />να χαιρετήσουμε τον κρεοφάγο ήλιο πετώντας.<br />Κουράζεται να υπάρχει στο στήθος η αιωνιότητα<br />κι ο κόσμος τραγουδά με τους κατακλυσμούς<br />μια ύαινα έχει τελειότητα<br />κερδισμένη σε χρονικά<br />διαστήματα κίτρινης εποποιίας μέσ’ στα κόκκινα.<br />Ω κραυγή της ψυχής απ’ τον κεραυνό κομμένη<br />σαν καρπός είσαι γρήγορος<br />που τον κοκκίνισε η μικρόκοσμη φλόγα.<br />Κ’ η κραυγή τον απόρρητο σπόρο δοξάζει.<br />Χαίρε ραββί<br />χώμα η φωνή μας<br />στην εικοστή εποχή του κενού.<br />Με βάγια στρώθηκε ο δρόμος για να περάσει το υδάτινο γαϊδούρι<br />που σ’ έφερε στη νύχτα των ηλεκτρονίων.<br />Ιδού λοιπόν ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα<br />κάθε πόλις ολημέρα δαγκώνει<br />με τα δόντια των μηχανών<br />είναι μάζες ποσότητες η φορά κ’ η ενέργεια<br />και το νερό που γίνεται κρασί στο γάμο της Κανά<br />ελαττώσεις αυξήσεις αριθμοί με ησυχία των ίσκιων<br />έχουν τα όνειρα ξεκλειδώσει με γοερά κλειδιά<br />περάσματα φρικτής ελευθερίας ο νέος υπερπληθυσμός.<br />Και τα πρώτα θηρία βρυχιούνται στα πλάτη<br />σφυρίζουν επίγειες εγκαταστάσεις<br />οι στιλπνοί λαβύρινθοι των συσκευών<br />οργάνων και μηχανημάτων<br />ευτυχίες απ’ τα ραδιοκύματα...<br />Ο Πυρηνικός Δαίδαλος ηχεί την πλούσια γλώσσα<br />ο Πυρηνικός Ίκαρος αγκαλιάζει την ακάλεστη πράξη<br />μ’ αποστάσεις από νεκρά εκατομμύρια<br />κ’ η χαρά μυήτρια των ανθρώπων<br />όπου<br />μεγάλη μόνη ελευθερία<br />σε θεόν ανάμεσα και στο χώμα<br />τα πουλιά.<br /> <br />4<br />Μοίρες χιλιάδες μεστό κι αξόδευτο σκοτάδι<br />ένας κρωγμός μετάλλων η νέα μουσική<br />σα δέντρο η αιθέρια ελπίδα θροΐζει<br />και το κλάμα των ανθρώπων έχει φως<br />απ’ την ανοιχτή τούτη Άνοιξη των βροχών<br />εκεί ψηλά φέρνει αναστάσεις η Πυρηνική Μητέρα<br />σε χειμώνα τραγουδήσαμε σε χειμώνα<br />ο Ιησούς έχει ανάγκη από σκάφανδρα κοσμοναυτών<br />οι μέρες της επιστημονικής χαράς τον προσφωνούν<br /> <br />ΧΑΙΡΕ<br />Ο<br />ΑΝΑΒΑΤΗΣ<br /> <br />ο Ιησούς ανεβαίνει στον ύμνο λησμονώντας το τέρας της βίας<br />αίμα πολύ στις δεξαμενές του φόνου<br />και θ’ απομείνει στο πανάρχαιο χώμα της Γης<br />η λήθη.<br />Να πληθύνουμε τ’ άνθη ώς τα δυσθεώρητα κρεμαστά<br />φαράγγια σαν τα λούζει ο Μόνος αλλόφρονα με δέσμες ήλιων<br />εμείς της δουλείας ανωφερείς<br />εμείς οι πρώτοι του ορατού Γαλαξία<br />των αιμάτων αιχμάλωτοι<br />και των οράσεων ιδρυτές<br />οι ναυπηγοί του θείου τράγου.<br /> <br />5<br />Μέσ’ στα δάση της ελπίδας φυσά ο παράφορος άνεμος<br />ώς το ανέλπιστον ωμέγα της ταραχής<br />μέσ’ στα δάση του νου κυλιέται το άλογο της υπερηφάνειας<br />αγγίζουμε τ’ αστέρια.<br />Κι όμως<br />ποτέ δε θ’ αντικρίσουμε τον Πατέρα.<br />Είν’ αυτός που βγήκε απ’ τα κλήματα<br />με τη συμφορά στο μέτωπο και σφαγμένη αγάπη.<br /> <br />6<br />Ψηλά στην καθάρια νύχτα τραγουδά το άσπρο ποτάμι<br />ψηλά στη νύχτα είν’ ο δρόμος της Παναγίας και πάει στα όνειρα<br />είναι ο Γαλαξίας η λιπαρά οδός των ελλήνων<br />και πάει στη θάλασσα της Κρίσεως<br />και πάνε τόσες ψυχές<br />κουβαλώντας η κάθε μια τις δικές της πράξεις<br />άσπρο ελεγείο που καθρεφτίζεται στην ήσυχη ροή του Ιορδάνη<br />και μ’ ένα όνειρο σαν από αετό<br />ψηλά το γήινο ποτάμι έχει την κοίτη.<br /> <br />7<br />Κόκκινο σύννεφο μικρό σαν έρημο ψαροκόκαλο<br />πάρε, πάρε μακριά το φθινόπωρο.<br />Σκοτάδι που βγάζει ο αιματωμένος Ιησούς...<br /> <br />8<br />Ο ήλιος είναι διχασμός και πόλεμος, είναι κ’ εχθρός των άστρων<br />είναι σα γέροντας με τη φωτιά γενειάδα χωρίς άνεμο<br />και στον ουράνιο αγρό πηγάδι για τις φλόγες<br />έρωτας στην ανατολή κι αγάπη προς τη δύση<br />το αίμα που τον απειλεί χάνεται στο σκοτάδι.<br />Σπαραγμένη μέρα σαν τον Πενθέα σαν τα σφάγια<br />τι να τον κάνουμε τον ήλιο μέσ’ στο αίμα<br />και τα χαράματα γιατί μονάχος να τ’ αποστηθίσω;<br />Φτωχά και τρίφτωχα μάτια<br />γυρεύω τον Πατέρα πέρ’ απ’ το φωστήρα<br />και δεν έχει μάτια κανένας<br />ούτε τα δέντρα που ’ναι πιο σοφά κι απορεμένα<br />φωνάζω στις γάτες ο Πόνος φωνάζω στα σκυλιά<br />μήπως εκείνα βλέπουν τίποτα<br />κι όλα τα ζώα που σύντυχα βαθιά τα ρώτησα μήπως εκείνα<br />κι όταν ένα ελάτι βουνίσιο αγριεύει στο ψήλος θα τυφλώνεται<br />και πάλι ο ήλιος περιγελαστής αόμματος με το μπαστούνι μαύρο<br />ή τραπεζίτης του πυρός μιλώντας τη γλώσσα μας<br />ο φωτοδότης και κάτοχος του χρυσίου.<br /> <br />9<br />Κόκκινο σύννεφο μικρό σαν έρημο ψαροκόκαλο<br />στη δειλινή αιθρία ωραίων κι ωραίων ημερών απ’ το φθινόπωρο<br />της ψυχής είν’ ο ήλιος πρασινόχαρτο στάχυ<br />βγαίνει απ’ τα σκελετώματα στη σκάλα<br />που οι γύροι της αρδεύουν έρημοι το στερέωμα.<br />Τη ζωή τη στολίζει ο χρόνος<br />οι πράξεις αδειασμένες είναι στο κύλισμά του<br />κι ολομόναχο βλέπω το παιδί<br />που λάμπει πέρ’ από κάθε Γαλαξία.<br /> <br />10<br />Τα μυστήρια πο ’χει το θέρος ουράνιο<br />μέσ’ στην ψυχή πώς καίνε φέρνοντας άλλη σελήνη<br />κι άλλα χέρια στο κορμί μου για να υψώσω ελπίδα<br />με τη νωθρότητα των αγγέλων ερωτευμένος<br />Ιούλιε Ιούλιε<br />μέσ’ στη ζωή πώς βρέθηκα για ν’ ανταμώσω πάλι τις επιθυμίες<br />ο ενιαίος Αδάμ όταν τεμαχίζεται σε τέτοια οικουμένη<br />σε τέτοιον αριθμό αδιάκοπα<br />μέσ’ στην ορμή πώς είδα το πέσιμο φλεγόμενος<br />κι αδύναμος ν’ απαρνηθώ<br />τις πήλινες φωνές με τα λουλούδια κι αδύναμος<br />νά ’μπω στη χαρούμενη σπηλιά μαύρα μεσάνυχτα πενθικός<br />ρίχνοντας το σταφύλι που κρατώ στα δάχτυλά μου<br />για ν’ αντικρίσω μόνος τη λεμονιά τη νύφη<br />σ’ όλη την ασπάραχτη Άνοιξη, σ’ όλη την Άρτεμη που σύρει ψηλά<br />θηράματα τις εποχές κρατώντας στα κρινόχερα βροχές<br />και πάει στους χρυσωτούς αρχαγγέλους.<br />Δεν έχω μάτια είμαι ο διαιώνιος τυφλός<br />κι ακούω της απιστίας το λελέκι με τραγούδια στο κεφάλι του<br />τη μαθηματική λαλιά του κόκορα πρωί στην Παλαιστίνη<br />με την Τριάδα δεμένη και γύρω της οι ρωμαϊκές φλόγες<br />η νύχτα με διεκδικεί ολοένα<br />κούφια η νύχτα δε φεύγει κούφια η ματιά<br />ενώ στο δρόμο είν’ ο ήλιος, έρχεται, κι άμυνα δεν υπάρχει<br />στα σωθικά ραγδαίος Αδάμ ο τ’ όνομα πο ’χει Αντικριζόμενος<br />ο λέγοντας Όχι και γίνεται Ναι κι ο Ανάποδος<br />όπως κραυγάζουν ευτυχισμένοι στρατιώτες μέσ’ στο σίδερο<br />στήθη κεφάλια κι όνειρα μέσ’ στο σίδερο: «Τη νύχτα τούτη,<br />μα την αλήθεια, είχαμε καλό κυνήγι».<br />Να ο λόγος που φώναξα στη μαύρη συννεφιά.<br />σαν Ιουδαία είναι ο ουρανός απόψε.<br /> <br />11<br />Αιχμές ονείρων εσείς άνεμοι του μέλλοντος<br />ό,τι σαρώνετε δεν είναι όλη η μοίρα<br />τα λίγα πουλιά στις πλατείες των χειροκροτημάτων<br />ό,τι σαρώνετε δεν είναι όλη η μνήμη<br />μέσ’ στα φθινόπωρα που νοσταλγήσαμε την ευτυχία<br />εκείνα τα φθινόπωρα που έμπαιναν από μελαγχολικό αέρα<br />στην κρυερή δρόσο του Σεπτεμβρίου...<br />Δεν έχω τι να κάνω κι είμαι νέος<br />γεια σας δέντρα π’ ορφανεύετε δίχως φύλλα και θρο<br />ας κοιμηθούμε νωρίς<br />δεν ωφελεί ούτε ένας κινηματογράφος<br />αιχμές ονείρων εσείς άνεμοι του μέλλοντος.<br /> <br />12<br />Φως εκ φωτός υμνώ και δοξάζω<br />την κακία στα τάρταρα τη ρίχνω<br />και τ’ αστέρια μονάχος τα δείχνω<br />πριν ο κόκορας της προδοσίας λαλήσει<br />πριν η ψυχή στη σκάλα με τον άγγελον ορθοποδήσει<br />και τον τράγο για την ώρα διχάζω.<br /> <br />13<br />Στην καταιγίδα φωνάζουν οι κεραυνοί τόσον άλαλοι<br />μ’ ένα ηλεκτρικό κλαδί ο καθένας στη διάπλατη λάμψη<br />στις πτυχώσεις τεσσάρων ανέμων διαιρουμένων<br />στο μεγάλο ριπίδιο.<br />Φως εκ φωτός τα ρούχα των αγγέλων<br />άσπιλος παραλογισμός ο ουρανός<br />ένα κονσέρτο του Vivaldi με παρηγορεί<br />μα η ομορφιά τη νύχτα χαμηλώνει τα σημάδια της<br />πολλές φορές είμαι σκοτεινός απ’ το φως της<br />τ’ αστέρια είναι πάντα κλειδωμένα λοιπόν.<br /> <br />14<br />Ω ανθρώπινη φύση κι αγάπη<br />που μυροβόλησε απ’ τον αφάγωτο Σπαραγμένο<br />για λίγη ζέστη στα κόκαλα ο θνητός αναγαλλιάζει<br />λαλεί το στήθος η ελπίδα το φουσκώνει στα πελάγη<br />με κρουνοφόρους υετούς ώς τη μεγάλη περιπέτεια.<br />Σα γάμος είν’ ο θάνατος και σαν την πεταλούδα<br />γυρίζω τις πράξεις απ’ τον ήλιο γοερά<br />και πλουτίζω το κίτρινο<br />ξηλώνω τις πράξεις απ’ τις ώρες<br />και τις βαφτίζω σ’ όλα τα δευτερόλεπτα<br />που τα ’χει δικά της η άγρια πίστη.<br />Γιατί έχτισα το ναό μου σε τρεις γοητείες<br />έρωτας πόνος αθανασία.<br /> <br />15<br />Δροσερό κι άσπρο μέλλον<br />εδώ στην Ελλάδα χαιρόμαστε τις εποχές με τον γαλάζιο Δία<br />βλέπω, βλέπω, ποια τύχη να βλέπω<br />γυναίκες με τα μάτια δροσίζουν το χορτάρι<br />όλο κανέλα και μοσχοκάρφια πώς ευωδιάζουν οι όμορφες<br />νύφες αραιές είναι τα ρόδινα νέφη των Νοεμβρίων<br />εξαϋλώσεις ποταμών πεδιάδων εμβρύων<br />ο βοτανισμός του ορίζοντα και τα ονειρόδεντρα<br />που ’χει πλύνει για πάντα ο θαλάσσιος όμβρος<br />κ’ η Μαριάμ η γοργόνα σταματώντας αργυρά πλοία<br />με προφυρογέννητους κι ο λαμπρός φούρναρης ο θεός<br />απλώνοντας τη χερούκλα για να βλασταίνει το γέλιο.<br />Ένας χλωρός αέρας σπρώχνει το θάνατο στην ποντικότρυπα<br />ένας αέρας διώχνει με σφυριγμούς τη δυστυχία<br />στο μεγάλο τετράγωνο της πείνας<br />απ’ την Ευρώπη κι απ’ την Αφρική<br />κι απ’ την Ασία κι απ’ την Αμερική αέρας αέρας<br />είναι ο ανθοφόρος Βάκχος με το κοντάρι τ’ Άι Γιώργη<br />και τεντωμένες οι σημαίες απ’ το μεγαλείο που φυσά<br />στους καιρούς με χειμώνα της Εξουσίας.<br />Ανεβαίνει πτηνό σαν πίδακας κρατώντας του Χριστού βραχιόνι<br />χλοερό μέλλον ο κόσμος ακράτητος<br />ο κόσμος ηλιακός<br />απ’ το φεγγάρι φτερούγισαν οι ασημένιες χιλιετηρίδες<br />απ’ το σκοτάδι γκρεμίζεται η χαμηλή οδύνη<br />στα φλογοβάραθρα της λησμονιάς μέσ’ στο σκοτάδι πάντα.<br />Ο χρόνος φουντώνει τα Έθνη τις Επιστήμες τις λεύκες<br />Τέχνη και Δικαιοσύνη μεγάλες κερήθρες της ψυχής<br />Ιδανικά Μητέρες Οράσεις Ύμνοι<br />κι ο ήλιος όχι πια ένας σκύλος<br />μονάχα φως ατάραχο<br />που ωριμάζει με περιστροφές το θείο φρούτο.<br />Και τη νύχτα να. ο Γαλαξίας<br />όλο ρέει στην άγρια φυλλωσιά των ουρανών<br />ο κόσμος αλλάζει και χορεύουν οι δρόμοι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-6750575873219862505?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-88777634545597869172012-01-13T18:33:00.001-08:002012-01-13T18:34:28.309-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ce5o6XeEW_o/TxDprN5pQ2I/AAAAAAAADc0/0df8cP5aAPA/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="244" width="207" src="http://4.bp.blogspot.com/-ce5o6XeEW_o/TxDprN5pQ2I/AAAAAAAADc0/0df8cP5aAPA/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560111111111111111111.bmp" /></a></div><br /><br /><br /><br />ΕΝΑΤΟ ΠΟΙΗΜΑ<br />Μουσική που ορμάς απάνω στο θηρίο της αγάπης<br />με γαλάζιο κόπο και τον ατίμητο Μάιο<br />νίκησε πάλι τους κεραυνούς<br />αντίκρυ στ’ όνομα της νύχτας<br />όπου η λάμψη γίνεται σκληρή ελεημοσύνη<br />τις κουρούνες που φτερουγάνε μαύρα πετάγματα στους τάφους.<br />Εκεί παγώνει βαθιά σε κάθε λάκκο κ’ ένα θηκάρι<br />με την ψυχή ξιφουλκημένη σε τρεις λάμψεις<br />και τη μεγάλη βυσσινιά σαν αερόστατο.<br />Δέντρο καλό πως πέταξες αρίζωτο στα ύψη<br />σα δείπνος των πράσινων φύλλων<br />όμορφο δέντρο που κάρπισες αληθινά παγώνια.<br /><br />ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΑΡΑ ΣΤΗ ΘΛΙΨΗ<br />Φύλλωμα σαν από διαμάντι χείμαρρος από γυναίκες<br />να λένε την έρημη δροσιά σε χλοερά λιοντάρια<br />τι όμορφο που ήτανε τ’ όνειρο στα θρύψαλα του Απριλίου<br />νύχτα κ’ η μοναξιά μου στην αιθάλη.<br />Τώρα δεν έχω τη Μαρία με τους αθώους υετούς στο στήθος της<br />ούτε θα λάμψει πάλιν η πρώτη νεότητα στον ύπνο της φωνής.<br />Θεέ μου να ’παιρνα το ραβδί και λαμπερός ν’ ανηφορίσω<br />να θυμηθώ πώς είναι το σκοτάδι για να γεννηθεί το φως<br />με λέαινες ενάντιες των άστρων.<br />Όχι λοιπόν η χαραυγή που βλέπουμε, όχι το γαλανό μας κράτος<br />αλλά βαθιά τα σήμαντρα βοερών Παραδείσων<br />όπου μονάχη τέρπεται η αηδών και τέρπει τους αποθαμένους.<br />Όχι λοιπόν ο έρωτας που καίει τα σωθικά και φέρνε ομορφιά στις ώρες.<br />Εδώ περιμένω την αδάμαστην ορμή<br />π’ αλλάζει σε φέγγος ένα σώμα.<br /><br /><br />Η ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ ΜΑΣ<br />Όταν ξεραθεί το χαμομήλι στον καλύτερο ήλιο της χρονιάς<br />έρχονται βράδια να γυρέψει από δαύτο κι ο φτωχός κι ο πλούσιος<br />κι όπως κυλάει ζεστό μέσα μας και βάλσαμο<br />κ’ ευωδιάζουν τα σπλάχνα κι αρμονίζονται<br />φέρνοντας κάποιο αίσθημα φαγωμένης πεταλούδας με τα χνούδια της<br />ένα τίποτα ένα χορτάρι φέρνοντας όλη την ειρήνη<br />έτσι κι ο Ιησούς ένα τίποτα, μονάχα φτυσμένος<br />μονάχα η μέσα φλόγα που λιώνει την αφή<br />κι ο Θεός γυμνοπόδης έν’ αρνί στον αέρα<br />ψηλά στο δέντρο της βυσσινιάς το καιόμενο πέρα στη δύση.<br />Α τι φριχτό που είναι το νερό ένα τίποτα κι ο αόρατος<br />μας έτυχε καθώς το μαχαίρι στο λαιμό του κόκορα.<br /><br />Η ΑΝΩ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ<br />Αποτρόπαιο φίδι της Γνώσεως αλλήθωρο φίδι<br />θα σφυρίζεις πάντα στην ανηφόρα μας<br />έχοντας ολόγυρα την Άνοιξη με σχίνα και θυμάρι<br />τα δέντρα και τον ήλιο σαν το φρέσκο αίμα.<br />Εμείς ανεβαίνουμε στην ουράνια πόλη<br />δίχως εναέριο σιδερόδρομο δίχως άλλο βάρος απ’ το σώμα<br />ωραίοι στον κόπο λαμπρότατοι στον ιδρώτα μας ωραίοι<br />ανεβαίνει μαζί μας κι ο πεχλιβάνης<br />κι ο άλλος ο γενετήσιος δούλος που μάζευε πεταλούδες<br />κ’ η Μανταλένα που σκότωνε μύγες απάνω στο στήθος του<br />κ’ η Μάρθα η κουτή με την κιθάρα.<br />Δεν έχω λόγο να σας γνωρίσω μ’ όλα αυτά τα πρόσωπα<br />εμείς ανεβαίνουμε<br />κάθε ώρα που περνά μας τρομάζει σαν εκκωφαντική<br />εκπυρσοκρότηση<br />ανεβαίνει κ’ ένας γελοίος<br />χαιρετώντας τα πουλιά τι ωραία<br />ο Λικνίτης με σταφύλια νηπιακός και τα κληματόφυλλα<br />ο βαρύτονος ο Ριγολέτος με την κόρη του<br />κι ο Δούκας της Μάντοβας καίγεται<br />ανεβαίνουμε, ανεβαίνουμε σαν περιουσίες<br />κι ο ψυχοπαθής που έλεγε μ’ εχεμύθεια<br />πως είχε μέσα στα σπλάχνα του τον Προμηθέα<br />τι ήσυχος ανεβαίνει μασώντας βλαστό απ’ αγκάθι<br />έχουμε παρέα και το δράκο που έκανε, λέει, κοντά χίλιους φόνους<br />ο καλοκαιρινός ψεύτης λέγοντας ο ύπνος μου είναι κινηματογράφος<br />έκοβε, λέει, την καρωτίδα κάθε Ελένης κ’ έπινε το αίμα<br />σε λιγνοπόδαρα ποτήρια στολισμένα με υακίνθους.<br />Κοντά χίλια όνειρα κι όνειρα ίδια<br />ο ψεύτης ετούτος με βάζει σε σκέψεις<br />ποια ν’ ανεβαίνουμε η αξία<br />πώς μπήκε στην προσκύνηση των πουλιών<br />έτσι με τόσο άνοστο πνεύμα χαλώντας το Ιδεατό Ποίημα...<br /><br />ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ, ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ<br />Ζωή των ελλήνων όλη η Άνοιξη προδομένη<br />κι όλα κάτω απ’ τον ήλιο εμετός απ’ τον ήλιο<br />κι ο αρχαίος γιατρός ο ποιητής<br />άναυδος ωσάν έντομο στις πόλεις.<br />Να θυμηθώ, να θυμηθώ<br />απάνω απ’ τις πόλεις γυναίκες σε μαυροφορία<br />χαροκαμένοι σαλτιμπάγκοι τα κοκόρια μέσ’ στη συμφορά<br />γαλάζια τσίρκα σε μιαν έκταση που γέμει τόση ψευτολάμψη<br />με σκυλοκρεμμύδες και χρυσόξυλα<br />ο μοβανθός απ’ το θυμάρι πάει χάθηκε στην ανοιχτή μνήμη<br />στους διωγμούς τους ολοάσπρους<br />τα γουρουνάκια της χαράς μαζί μ’ αλόγατα<br />να βγαίνουν απ’ τα όνειρα στις βυσσινιές του Κάτω Κόσμου<br />απάνω απ’ τις πόλεις η ελπίδα κανονιά και σαν αστροπελέκι<br />για την ολόκληρη χαρά στο βάθος τα μελλούμενα<br />με οικογένειες χορτάτες λάδι στα πιθάρια<br />υγεία εύκολη ευλογημένος θερισμός τρύγος αναίμαχτος<br />μα όχι εξουσία ούτε βίας αποχείμωνο<br />και στο δρόμο<br />μια γυναίκα σα να εκτοξεύεται στο δρόμο<br />με τα μαλλιά της αρτεσιανά.<br /><br />Ο ΣΟΛΩΜΟΣ ΣΤ’ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ<br />Πώς πέφτουμε στη νύχτα κι από τι πόθους...<br />Με κοφτερή μοναξιά στολισμένος άρχισα να κοιμάμαι<br />λευκός ιδρωμένος μέσα στην αγελάδα του ύπνου<br />κλεισμένος ολούθε απ’ τον όνειρο που κυματίζει στα βάθη<br />κι ολοένα κερδίζει την ύλη πέρα της.<br />Ένα ξημέρωμα καθάριζε τα μάτια μου<br />στους ουρανούς ανοίγαν όλα τα παράθυρα κι ο Διονύσιος<br />μαυροντυμένος μ’ άσπρα χειρόκτια κρατούσε το σκουληκάκι<br />στην παλάμη που έμοιαζε με στουπέτσι βαμμένη<br />πλάι του σ’ ωραία παραλία<br />έπεφταν οι κολυμβητές να πιάσουν το σταυρό τα Θεοφάνεια<br />και μακριά πώς ακούγονταν αθώα τουφέκια<br />ο βρόντος της αγάπης η χαρά της συμφοράς<br />μ’ όλα τ’ άνθη σε γαλάζια δευτερόλεπτα μ’ όλες τις αχτίδες<br />την αγαπημένη του πεταλούδα στον ιερό γλιτωμό της<br />και δράκοντες ευωδιάς ανέβαιναν από κίτρινες σκάλες<br />ώς τα κοράσια που δε χάρηκαν τον έρωτα.<br />Γύρω ήτανε δάσος χιλιοπράσινο<br />με τα πουλιά σαν αναρίθμητους καρπούς απάνω στα δέντρα<br />με τα πουλιά σε μεθυσμένη σύναξη για πάντα κ’ ένας σκύλος<br />αργά πηγαίνοντας ούρησε στο κορμί της κοντινής αμυγδαλιάς<br />με σηκωμένο πόδι κι ανάμεσα<br />ο γόος έσφαζε τη φωνή που τινάχτηκε από τρεις λέξεις<br />οι απαίσιες χιλιετηρίδες<br /><br /><br />ΤΥΧΗ ΔΕΥΤΕΡΗ<br /><br />Αηδονολάλιε στήθος μου πριν το σπαθί σε σχίσει<br />Σολωμός<br /><br />Dieu et notre desespoir nous soutiennent<br />Κάλβος: Au General Lafayette<br /><br />ΜΕΤΕΩΡΟΣ Ή ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΣΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ<br />Μ’ αγιασμένο στήθος την καρδιά να πάλλει<br />καθώς ο ήλιος ανέρχεται σε παρθένα φυλλώματα<br />και διαγράφει κύκλους η ανία του φωτισμένου<br />σα γεράκι στον αέρα που μισεί<br />πήρα το δρόμο με τα φύλλα τα ιερά θύμησην έχοντας την αγάπη.<br />Δεν ήτανε δρόμος<br />ούτε θέλησα τη μητρική αλληλογραφία των ωρών<br />ακόμη δεν προσπέρασε κανείς τον ίσκιο του<br />δεν έφτασε στο ξέφωτο κρατώντας το δίκαιο ζυγό της αναπνοής.<br />Το ένα ζούδι περισσεύει αντίκρυ στο άλλο<br />συγχέεται στα δέντρα ο Αστερισμός<br />οι φυτικές ηγεμονίες μάχονται με καταληψία<br />υγρές λεγεώνες πλημμύρισαν τη μορφή σου Κύριε.<br />Χτύπησα δυνατά τους φλοιούς ανοίγοντας τις φλέβες<br />ώσπου δε βρήκα πουθενά τα τρόπαια.<br />Κι όμως ήρθε φωνή τις ρίζες αντηχώντας<br />εμένα τον ίδιον αντηχούσεν η φυλακή του καρπού<br />με καθρέφτες από χυμούς και καλή πρασινάδα<br />μια ηχώ βγαλμένη απ’ τα στήθη<br />και τα ζώα έβλεπαν ολόκληρη τη φωνή σταματημένα.<br />Λέγοντας ο κόσμος είν’ η κατηγόρια του ίσκιου για τον ίσκιο<br />έγραψα τ’ όνομα: Ιησούς<br />έγραψα: Έλληνας<br />άγγιζα τ’ όνομα κ’ ήτανε μονάχα φύλλα...<br /><br />Πόσοι άγγελοι φτερουγισμένοι και πόσο νερό στη δίψα<br />είδα τους φρέσκους αετούς<br />είδα τον Υιό να καίγεται σε δροσερές φλόγες<br />κ’ η κάθε πράξη μου σαν χαραυγή<br />στους κοπετούς να διαλύεται η εναστροσύνη.<br /><br />Βλέπω τα ζώα κ’ αισθάνομαι τις θείες ομοιώσεις<br />αξόδευτη νοσταλγία ο λιγοστός<br />θόρυβος απ’ τη σαύρα που χάνεται στη βλάστηση<br />μ’ ένα χρωματιστό πουλί αφιέρωμα στο δέντρο<br />κι απάνω κελάηδημα της μοναξιάς εξουσιάζοντας το θαύμα.<br />Δάσος απόρθητο κι ο θάνατος η τάξη του δάσους<br />αγγίζω τη νωπή βάψη στους κορμούς<br />των δέντρων απ’ τον ήλιο γκρεμισμένο<br />κ’ ένα ελάφι πλησιάζω ταξιδεύοντας τα χέρια μου.<br />Θύμηση που είναι το φεγγάρι σαν το υφαίνουν αραιά νέφη<br />νύχτες αλλού ψηλότερες απ’ τ’ αστέρια μου<br />νύχτες αλλού μεγάλες όσο κι πόνος.<br />Ένας μετέωρος άγγελος στο μαύρο του κενού με σταγόνες ονείρων<br />οπού λάμπουν ερήμωση στο μέτωπό του<br />θα κρατήσει τ’ ωφέλιμο δρεπάνι πριν η φωτιά της αγάπης<br />φορώντας το τελευταίο προσωπείον ο χρόνος τον αποτεφρώσει.<br />Και θα κόψει τις ατραγούδητες φυλλωσιές<br />που θεριεύουν, αλήθεια, με τους αγέρηδες<br />για ν’ ανέβω στο κρύο πο ’χει ο Θαλερός απάνω απ’ τους χειμώνες.<br /><br />Έντυσα τη χελώνα και λαμπερά τη βλέπω στολισμένη<br />πέρα στους Ιούνιους των προγόνων<br />θέρισα τους γαλανούς συλλογισμούς<br />όταν η νύχτα γεμάτη παράθυρα<br />και την ατμώδη μιλιά των δέντρων όταν<br />η μαύρη νύχτα μ’ έζωνε από θάλασσα χρυσών ανέμων<br />εγώ φώναξα κλεισμένος αστερόφυλλα: Θυσία<br />και δεν έφερε καρπό η φωνή μου<br />δεν έφερε δρόμους.<br />Χελώνα στον κήπο της αγάπης άγια μου χελώνα<br />τραγούδησε, τραγούδησε<br />γιατί δεν έχει απόσταση ώς του Χριστού το σώμα<br />όμορφη νύφη παχουλή των ουρανίων.<br /><br />Στη λήθη που ’χε ρημάξει το άδειο<br />δεν έζησα τη δικαιοσύνη της ύαινας<br />υπήκοη στο δεσμό της με τ’ αστέρια ενώ<br />στάζοντας η τρομαγμένη εφηβική<br />νύχτα των φυλλωμάτων<br />ο φυτικός πλούτος παραφρονούσε μέσ’ στον άσκοπο χρόνο.<br />Έφτασα ώς τα έγκατα οπού ξεχνιέται απ’ τα δόντια η λεία<br />το σύγκορμο τραγούδι γυρεύοντας<br />ό,τι κι ο μυκηθμός του νερού σ’ αφανέρωτους ήχους μάς κρύβει.<br />Αχ πώς αγγίζοντας ένα καλώδιο της βροχής<br />να μεταδώσεις ηλεκτρισμό των επιθυμιών ώς τα ουράνια...<br />Τώρα κλειδώθηκαν οι ταπεινοί για πάντα<br />δίχως ελπίδα με τα ρούχα ποτισμένα χιόνι.<br />Σήκωσε κύμα το αίμα των ανθρώπων<br />τώρα που βασιλεύει νύχτα κίτρινη στον κόσμο<br />και κρατούν αστραπές τα χέρια.<br />Όμως την ουσία του δέντρου με ποθούμενον ήλιο πώς έχω πεινάσει<br />περνώντας ανάμεσ’ από ζαχαρωμένους ελέφαντες<br />όπως φυτεύουν σε αργά βήματα τα πόδια τους<br />τρέμω τη λεοπάρδαλη<br />και χαράζω σε φύλλα την ορατή καταγωγή μου<br />σαν κουτό τραγούδι νιώθω την Άνοιξη στα πιο πικρά δευτερόλεπτα<br />κι όταν το δάκρυ λυγά στην άκρη του ματιού<br />και μέσα του σπιθίζει τ’ όνειρο μόνος που είμαι...<br />Κι απ’ το φως η δική μου φυλλωσιά κρεουργημένη.<br />Σκόνη των αστεριών οπού μας έπλασες με τη φωνή στη γλώσσα<br />φανερώνοντας όγκο φλούδα τροχιά στον πλανήτη μας<br />και πύρινα σπλάχνα για ονειρομαχίες<br />διαιώνια σκόνη που έχτισες ναούς η μόνη<br />γιορτάζει το ειδύλλιο στα δέντρα με τους σπίνους<br />κ’ έχει τ’ άγριο δάσος χαρωπά ώρες-ώρες προβλήματα.<br />Τι δοξασμένο πράσινο τι απουσία...<br />Ο αγγελόφωνος όρθρος μέσ’ στο πήλινο κορμί<br />καθώς ασπρίζει η νύχτα<br />κ’ υμνολογιέται μόνο του το μύχιο φεγγάρι με τ’ αηδόνια<br />λέει στον ουρανό για τόσους πόνους τόσες θλίψεις<br />όπως αλλόκοτος στην πάχνη και στις ηλιοχαραμάδες<br />από βόρειες ζέστες υψωμένε ώς τ’ άστρα<br />με θάρρος βλέπεις εμπροστά και λες: Ο άγριος δρόμος ονομάζεται σιγή.<br />Χλωρίδα δύσκολη και πανίδα τυφλή στα χρόνια τ’ αρίφνητα<br />να είμαστε, να είμαστε χωρίς εξήγηση<br />και μέσ’ στο φως η μύγα η μακροπόδα να υφαίνεται<br />σε βρόμικα σε σκονισμένα φύλλα<br />καθώς απ’ τις νυχτόχαρες ανθήσεις πέφτει στους γρύλους τ’ όνειρο.<br />Να είμαστε. κι άλλη χαρά δεν έχει, γλυκέ μου έλληνα.<br /><br />Θάνατος έρωτας ελευθερία η κλίμαξ<br />αδελφική φορά των βαθμίδων απάνω<br />αδελφική προς τον Άδη<br />ο δρόμος είναι μονάχα ένας<br />αρχαίος των ελλήνων.<br />Απ’ το θάνατο βγαίνουν ωραία μυστήρια<br />και του άνθους το μέγεθος<br />η φιλία των όντων υψωμένη στον ήλιο<br />για να λάμπει μόνη της<br />η ομορφιά των κρίνων.<br /><br />Εδώ σιγή ώς τα πλάτη επαινώντας το θείον όστρακο.<br />Η αμαρτία εξουσιάζει και τους σπόρους εξουσιάζει τ’ αστέρια<br />κι ανάμεσα σε δυο βροχές μαθαίνω το δέντρο. βγάζει φως<br />άλλ’ όχι το φτηνό φως στα ξύλα των δημόσιων λαμπτήρων<br />άψητο φως θυμίζοντας την Πολιτική το Κράτος και τον εύκολο τρόμο.<br />Τι αρμονία που έχει το φίδι<br />νιώθω την άγνωστη λαλιά περνώντας απ’ τα γελαστά μάτια του<br />περνώντας από ένα κύμα σπίθες ολόιδιες στα φανερεία της ψυχής<br />όπου η λάμψη βασιλεύει μόνη και τ’ όνειρο βραχύ<br />δίχως τον ήλιο και δίχως φεγγαράδα χωρίς ευωδιασμένο στερέωμα<br />κ’ έχει χαθεί το παράφορο πράσινο γύρω μου σα να ’χει σβήσει<br />της γης η μοίρα στη χύτρα μιας φτερωτής<br />μάγισσας που ’ναι ντυμένη στ’ άσπρα με λεμονανθούς<br />στο στόμα μοσχοκάρφι<br />κι αντί για ζώνη πορφυρή<br />αίμα προβάτου την τυλίγει ως ανίκητη<br />στα χέρια της κρατά σκυλοθυμάρι.<br />Με ποιαν αύρα έρχετ’ ο έρωτας απ’ το φίδι κ’ ευωδιάζει το Απόλυτο<br />ήχος δεν ακούγεται λουλουδιών, δεν έχει περιστέρια<br />βαθύ και μονάχο τ’ απρόκοφτο ζουζούνι στη λευκότητα<br />κι όχι εδώ στα μαχόμενα φύλλα να ζήσουν<br />ενάντια στα ζώα ενάντια στ’ ανθώπινα χέρια<br />σε τι ξαστεριά καίγεται ο πίδακας του Αίματος κ’ η φωνή<br />που ακούω. στο σκουλήκι νά ’μπεις για ν’ αλλάξει ο ήλιος<br />τρέξε στον ιδρώτα της μεγάλης ταραχής.<br />Το φίδι αστράφτει δυο φορές<br />από νοσταλγία τετραπέρατη για τον αετό, πώς ανεβάζει<br />τους χυμούς η κούραση της γης κ’ έχουμε τ’ άνθη πώς αναρίθμητα<br />τόση μουσική μέσ’ στην ορφάνια των δροσοσταλίδων<br />άσπρες ειδήσεις τραγούδησα κι ας μην ανατρέφω χαμηλή ελπίδα<br />πώς φτάνει στους νεκρούς πώς φτάνει στους καρπούς<br />η κρυαδερή του τάφου δυνατότητα το χώμα που είναι αταξίδευτο<br />κι ο θάνατος ο ταξιδιάρης μια γαλάζια διαδοχή<br />σαν όταν δρασκελά το ένα πόδι εμπρός απ’ τ’ άλλο.<br />Τι βλέπεις ακόμη στην πρασινισμένη στέρνα και χάνεις<br />ώρες με τα βατράχια να επιμένουν στο μυστήριο που ’χει κουκούλα του<br />ο στερνός Κωμικός ο κοκαλιάρης από όλη την ακούρευτη γαλήνη<br />ο κεντημένος στην πλευρά στα πόδια και στα χέρια<br />σηκώνοντας τον τάφο ψηλά στη θεϊκή καταιγίδα<br />με νήπια στην αγκαλιά στην κόμη όλο σπουργίτια<br />ο μέσα δρόμος της εικόνας του μύρμηγκα<br />δίστομη ευτυχία ξημέρωμα στους αόρατους αυλούς...<br />Όμως κινούνται κωμικά<br />χυδαίοι πίθηκοι βρομίζοντας τα δέντρα<br />μακρόχειρες αρπαχτικοί.<br />Πώς είναι το κακό σαν το λειρί του κόκορα<br />τι σάλπιγγα που είναι το κακό...<br />Συνάντησα τους σκύμνους να λούζονται στο γέρο-ήλιο<br />πιο πέρα θά ’βρω και τ’ αρνί σφαγμένο, έλεγα,<br />την εκκλησιά τη ρείπωσαν οι κρεοφάγοι<br />με τις βαρειές από σιδερόξυλο πόρτες<br />άχρηστο θα ’ναι σαν ηλιοβασίλεμα<br />τ’ αρνί στην έρημη φωνή του άχρηστο κι άχρηστο<br />μα θα το πάρω στα στήθη και θα τρέχω, θα τρέχω<br />απορώντας αντίκρυ στον ουρανό. πώς θα χαθούν εδώ και τα οστά<br />μέσ’ στη θερμή σφαίρα...<br />Όμως τον κάτω φόβον όποιος έχει στα δύστυχα φρένα<br />χύνεται δίχως κίνδυνο βαθύ προς το ρυθμό της νύχτας<br />ανοίγοντας τα χρόνια σαν όμορφα λουτρά<br />δεν έχει τέλος ο πόλεμος κι ο Ιησούς δεν έχει τέλος<br />γιατί να βλέπω και να ’μαι το σκοτάδι;<br />Μητέρα ερημιά και συντροφιά των άστρων<br />εσύ πέρ’ απ’ την Άνοιξη και τα μηδαμινά χελιδόνια<br />σε πόθησα τόσα χρόνια και τόσα ηλίθια εικοσιτετράωρα<br />ο αντίμαχος είμαι στα πράγματα κι αυτά τι ξένα στη ρίζα μου<br />σε πόθησα μητέρα ερημιά καθώς ο ατυχής κροκόδειλος<br />άθλια στο κλουβί φυλακισμένος βράδυ σ’ ένα λούνα παρκ<br />είχαν επιδέσμους βάλει στα πληγιασμένα του πόδια...<br />Πού είναι η τόση πατρίδα<br />το βασίλειο του αίματος – από λήθαργο τραγουδούσε ο κροκόδειλος –<br />το βροχερό βασίλειο στα τροπικά παραμύθια του Όντος.<br />Κι ολοένα τραγουδούσε: Ξεχασμένος είμαι στη φλόγα<br />έρχονται τα παιδιά και με βλέπουν αιματωμένο<br />απ’ τη μια πρωτεύουσα στην άλλη με δέρμα ξεραμένο.<br />Κι ολοένα τραγουδούσε: Φέρνω φόβο, φέρνω φόβο<br />μη δεν είναι όμως εργασία και το αίμα<br />μη δεν είναι όντως εργασία κ’ η αγάπη;<br />Ολοένα τραγουδούσε το θηρίο κ’ εγώ του πετούσα λέξεις<br />τις λέξεις ανασταίνω, είπα, τα σύννεφα γεμίζω με βροχή<br />τώρα δεν αντικρίζω πέρ’ απ’ τα λιγοστά μου μάτια<br />δεν ακούω τη θεσπέσιαν αυγή<br />πάλι γυρίζει ο τροχός του Υιού με τις ορμές<br />απ’ τη σκληρότητα πηγαίνω στη σκληρότητα.<br />Μπορεί να σώζει ένα μοναστήρι π’ αναπνέει τις μέρες και δεν τις μετρά<br />ή με θανάτους ωσάν τα σταφύλια πατώντας τις επιθυμίες<br />οι μοναχοί την ουράνια χαίρονται μέθη.<br />Μπορεί και να σώζει το μνημονικό μου<br />στους λειμώνες πίσω της ηλίκίας.<br />Τα πρώτα μου χρόνια σε πόση ευτυχία...<br />Βαθειά η ανάμνηση στα χείλη με τη γεύση της Μεγάλης Παρασκευής<br />χαλβάς κ’ ελιές δώρα της νεφέλης<br />το αθώο μαρούλι του καλού ζώου μέσα μας<br />μεγάλη συννεφιά της μέρας η σεμνοχρωμία.<br />Μπορεί να σώζει πάλι μονάχα ο ασκητής<br />όταν το στήθος καθαρίζει με φωτιές στην αιχμηρή αιθρία.<br />Σιγή ώς τα πλάτη...<br />Θυμήσου πως ο Διόνυσος ήτανε αγρότης αξύριγος<br />με δαίμονες βλαστικούς ολόγυρά του και λαμπρά τ’ αμπέλια<br />κι ο άλλος οίστρος ο σταχυοβότρυς ο γιος της Μόνικας<br />ο Αυγουστίνος ιερός όσο και το χορτάρι μέσ’ στον ήλιο<br />κι άλλοι, κι άλλοι πόσοι αυτάδελφοι του Κατσικοπόδαρου<br />Ευφραίμ ο θρηνητικός με τα μάτια δίχως ρίζα πουθενά<br />σπαράζοντας άγρια δευτερόλεπτα<br />έχει ξεχάσει τα χέρια του<br />Αλέξαντρος των Ακοιμήτων είδε το θάνατο<br />και πρόσταξε τη χαραυγή μια μέρα να μην έρθει<br />τη νύχτα διπλασιάζοντας<br />Συμεών ο Στυλίτης κεραυνώνει ερπετά και τ’ αδειάζει σε λάμψεις<br />με τη δροσιά του σπαραγμού με χίλια χρόνια γάμου.<br />Θυμήσου ένα βράχο θαλάσσιο<br />σαν ιατρική παράσταση εγκεφάλου<br />σαν προσευχή της ύλης αυλακωμένος ο βράχος<br />έλεγες ακόμη σωτηρία τον έρωτα κ’ η πλάση<br />βαθιά κόκκινη σε πλημμυρούσε.<br /><br />Χάθηκε η παρθένα η όμορφη.<br />Την έβλεπα να περπατεί στα γαλανά της δέντρα.<br />Σαν ίσκιος προικισμένος άστρα και ποιος κορυδαλλός ο λαιμός της<br />έσυρε δυόσμους μέσα στο νερό<br />μοσχοβολούσε ο ήχος απ’ τα χέρια της<br />κι ο ήλιος, βασιλεύοντας, Θεία Ευχαριστία.<br />Πώς λάμπει στη λησμονιά η όμορφη<br />και τ’ άνθη διασταυρώνουν την κίνησή της!<br />Ο ήλιος αύριο πάλι θά ’βγει ο αθώος πλούτος<br />όλη η αίγλη της γεωμετρίας είναι ο κύκλος, είπα<br />μια μέρα, κ’ εκείνη αμίλητη σαν αναστεναγμένη<br />στα γόνατα κατάκοπη έφερε το κεφάλι<br />όμοια καθώς να ’κλεινε ο ουρανός την πύλη<br />με τον ακράτητο καρπό ανάμεσα στα χείλη<br />και τα ξανθά μαλλιά της κύματα<br />στους ώμους γοερά θρηνούσαν.<br />Ώχρανε γύρω η ζωή κι απ’ τον καιρό των ζώων Άδης<br />εβγήκε σκοτεινός. Έτσι γλυκειά και μόνη<br />των αγγέλων η όμορφη<br />την ευωδιά στον κόσμο είχε αυξήσει.<br /><br />Βρέχει πολύ και μπερδεύει σε κυκεώνα τα φυλλώματα<br />ορμή και μάτια το φόνο ταγίζουν<br />η πείνα βασίλισσα κι ο βίος ολούθε κλοπή<br />συμφέροντα των ανέμων.<br />Όμως έχω ζεστά αεροπλάνα εκεί που ζητωκραυγάζει<br />ένας χρωματιστός αθώος τη χαραυγή με κελαηδήματα<br />και την αθρόα μετανάστευση των ταράνδων...<br />Τι έμεινε πλην απ’ τ’ αστέρια;<br /><br />Πολλά χιλιόμετρα νύχτας κι αλίμονο σαν ανοίξει η τρύπα μαυρίλας. Όλα τα ζώα κι όλα τα ζούδια κρύβονται για το γλιτωμό. Θ’ αντικρίσω τον ήλιο; Βρέθηκα εδώ μ’ ένα χειρόγραφο, το χειρόγραφο της αιχμαλωσίας. Άρχισε κιόλας να σπάζει ο κορακάτος ουρανός. Είδες και πως γκρεμίζεται ο άγγελος στα στήθη.<br /><br />Μπήκα στο θαλάμι της καταιγίδας μη γνωρίζοντας πια<br />και δέντρα και ζωή<br />μονάχα κρότους φοβερούς ακούγοντας<br />και το Ουαί στην ιερή σύγχυση της μοίρας<br />οι στριφτές κραυγές απ’ τ’ αγρίμια πώς κομματιάζουν τη νύχτα<br />κ’ η νύχτα μ’ έρωτα θέλει το θεό<br />για να χυθεί στη γκρέμιση το θελημά του και να λάμψει<br />γαλήνιο το λευκό μεγάλο φως πέρα<br />ψηλά και πέρ’ απ’ τον πλόκαμο της αστραπής που έχασε τις ρίζες<br />και πέφτει τρόμος ουράνιος στο χώμα.<br />Βλέπω Κύριε φτερωτό κριάρι την οργή σου<br />δεν έχει όρια τ’ αστροπελέκι<br />σε βλέπει κάθε λιοντάρι σε βλέπει κι ο λιγνός μύρμηκας<br />κ’ η φεγγαρική αηδόνα στα βατόμουρα της συμφοράς.<br />Τόσο μακριά σωζότανε το φεγγερό ελάφι<br />και τα βασανιστήρια έμεναν ακόμη στα μάτια του<br />ίχνη ονείρου και ρυθμός της ολοένα τύχης.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-8877763454559786917?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-38709365313298743832012-01-13T07:26:00.001-08:002012-01-13T07:26:23.057-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-DgCeMkU4BcQ/TxBNGP8FPnI/AAAAAAAADcQ/3QY7RZOL2A4/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="181" width="278" src="http://4.bp.blogspot.com/-DgCeMkU4BcQ/TxBNGP8FPnI/AAAAAAAADcQ/3QY7RZOL2A4/s320/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" /></a></div><br /><br /><br />Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ<br />Ο καθένας στη νύχτα του<br />παίζοντας με τα κίτρα της σελήνης μονάχος<br />ο καθένας στη φωνή του κι ο καθένας αλείφοντας<br />με κατράμι τα δέντρα της Λευκής.<br />Εγώ έρχομαι και σας βλέπω με τρεις φορές σπλάχνα<br />κι αν προστάξω τη φλόγα θα σπείρει πυρκαγιές<br />αφού έχει τ’ όνομα Ηλιόλουστη ψηλά στο πρώτο στερέωμα<br />και πιο ψηλά στο δεύτερο στερέωμα τη λεν Εσφαγμένη.<br />Σας περιμένω στην άλλη άκρη της σήραγγας μ’ ακράτητα γέλια<br />κρατώντας τον άσσο που έλειψε απ’ τα χαρτιά σας<br />κι αν έχω τα δάχτυλα μαύρα και δυο λεκέδες κόκκινους αντί για μάτια<br />είμαι ολόκληρος η πολυτέλεια του αίματος<br />είμαι το γλυκό περίστροφο της πληγής<br />κι ο πυροβολισμός του Αρχάγγελου από χρυσές πεταλούδες<br />με δώδεκα φωτοστεφάνους γύρω μου και τη θηλιά του Ισκαριώτη<br />γιατί θα είμαι πάντα ο Αριθμός κι ο Αριθμός κρυώνει<br />στα δικά του τα κλίματα και στ’ άλλα του κλήματα<br />στη δική του βροχή και στη δική του Ελλάδα ψηλά<br />στο δικό του αλάνθαστο καλοκαίρι.<br />Φωτιά μεγάλη μη με τραγουδάς<br />αρπάζω το ύψος με το ’να χέρι και τ’ αλλάζω<br />ποιμένες κι αστέρια δοξάζουν τ’ αμάραντο στήθος μου<br />φωτιά μεγάλη μη με τραγουδάς.<br /> <br /> <br />ΥΛΟΤΟΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ<br />ΩΣ ΛΥΠΟΥΜΕΝΟΙ ΑΕΙ ΔΕ ΧΑΙΡΟΝΤΕΣ<br />Βλέπω την έρμη θάλασσα και λείπουν οι μνηστήρες<br />ασάλευτη καθώς ο διαυγής Διόνυσος ή το Μεγάλο Διανόημα.<br />Είναι νύχτα και λείπουν οι αγέρηδες<br />πώς εφύγαν ουράνιοι και χώθηκαν στη γη<br />σαν τα ζούδια ταπεινωμένοι.<br />Θα ’λεγα βλέπω το πρωί της εκστάσεως ή μεσημέρι από σελήνη<br />κ’ η τρεχαντήρα με πανιά σαν αγιασμός στα μάτια.<br /> <br />ΜΕΣ’ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ<br />Βγαίνω πέρ’ απ’ τα μεσάνυχτα κοιτάζω τη σελήνη<br />με τ’ αλώνι γύρω της άνθος ανεξήγητο<br />ένας κύκλος<br />ο γαλάζιος και πράσινος τα μεγάλα πέταλα του άνθους<br />ύστερα ο μικρότερος κύκλος κοκκινωπός<br />ομιχλώδες άσπρο λερωμένο ταξιδεύει μέσα το φεγγάρι<br />σαν έμβρυο στα υγρά των αγγέλων.<br />Είναι τραγούδι τ’ αλώνι της σελήνης<br />ο στεναγμός που φτερουγά στο στήθος μου<br />και<br />μαραίνει την πρασινάδα.<br /> <br />ΓΡΥΛΟΣ<br />Σαν Κυριακή πώς έλαμψα μέσ’ στο σκοτάδι<br />κια το φεγγάρι στα νερά<br />δεν ήταν όνειρο μα ήτανε το ορυχείο της βραδιάς<br />όταν σπιθίζει ο άσπρος Άγνωστος απ’ τους κήπους των άστρων<br />ο δίχως δευτερόλεπτα δίχως τη φύση.<br /> <br />ΟΝΕΙΡΟΣ<br />Είναι χιλιάδες άλογα κι ανεβαίνουν απ’ τα σπλάχνα μου<br />σ’ ένα στήθος υπερώο που χλιμιντρίζει<br />εξέχοντας όλο αχτίδες, αχτίδες στους γκρεμούς<br />όταν ο νους ομιχλώδης απ’ αόρατην οροφή τρίζει<br />κάθε φορά κ’ ένα δοκάρι θραύεται στην Ειμαρμένη.<br /> <br />ΒΛΑΣΤΟΙ ΚΑΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΑ<br />Τι προπαγάνδα κάνουν τα πουλιά κάθε πρωί<br />πριν έβγει ο ήλιος πριν ξυπνήσουν τα κορίτσια<br />πώς ανατρέχει ο ουρανός στη δόξα<br />κείνη που έλαμψε καιρούς και μέρες πίσω απ’ το χρόνο<br />με τη θυσία του Αβραάμ ολόασπρη στα κρεμαστά μαλλιά του<br />τον άγγελο του Ιακώβ όρθιο στην ονειροσκάλα<br />και το μεγάλο κόκκινο αλληλούια στην κεφαλή<br />του κόκορα που έπεσε απ’ τ’ άραχλα τ’ αστέρια.<br /> <br />Ο ΛΙΓΟΣΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ<br />Ήρθα πάλι στο σφαγείο και με τα δυο μου τα χέρια<br />κρατώντας τις περισσότερες πορτοκαλάδες<br />ο κόκορας ονειρώδης μου έλεγε «θα πεθάνω»<br />μα η ζωή λειτουργούσε στα φτερά του σαν πάντα.<br />Έδειξα τα χέρια μου πάλι φυτρωμένα κ’ εκείνος έλεγε «θα πεθάνω»<br />πικρό φλάουτο μέσα σε τόση δροσιά<br />σε τέτοιον Αύγουστο που είχαν τ’ αστέρια<br />μήνα της Παναγίας όλο τάματα και καράβια<br />ώσπου το αίμα χύθηκε απ’ τους λαιμούς<br />κι ο κόκορας άρχισε να χορεύει.<br /> <br />ΜΟΝΟΣ<br />Απ’ τ’ αστέρια έλαμψα ελευθερωτής της φλόγας<br />οπού δεν έχτισε κανείς για να υπάρχει σαν άπειρο άνθος<br />στα μαύρα νερά στην ατελείωτη νιότη<br />που ’χει ο γέροντας δυόσμος όσο κι αν τον κόψεις.<br />Κι απ’ τ’ αστέρια δεν έλαμψα ελευθερωτής της φλόγας.<br />Άρα το θαύμα είναι ξένο σε μένα<br />κι ας είμαι ο φίλος της βαθειάς-βαθειάς μέλισσας<br />που βλέπω στη γρήγορη σκοτοδίνη.<br /> <br />ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ ΑΠ’ ΕΞΩ<br />Ήτανε δειλινό κι ο ήλιος έμοιαζε στις γήινες περιφορές<br />αλήτης χρυσαφένιος<br />η αρμονία έπεφτεν όπως<br />η σαλευόμενη φλόγα να κυματίζει το ουράνιο σιτάρι.<br />Τότε φάνηκε ο ταραχώδης άγγελος<br />δοξάζοντας τα επινεφρίδια σε λευκές λάμψεις<br />και με φωνή σπαραχτική<br />τη θύμηση των ευτυχιών ανεβάζει ώς τ’ αηδόνια: - Πρώτος<br />ή Έβδομος Οίκος τ΄ουρανού στερεύει τα λαλήματα<br />όταν ο άνθρωπος ωσάν το καλάι πάνω στη φλόγα<br />λιγότερο θνητός ολοένα παλεύει ν’ απομείνει<br />και να ’ρθει εδώ στο μεγάλο χάραμα.<br />Χάθηκε η αγάπη κι ο γαλάζιος πετεινός<br />ανοίγει τα φτερά του μέσ’ στην πλήξη.<br />Σαλεύει μια ωραία προσευχή στους κίτρινους μύλους στον αέρα<br />έρωτες δυνατοί με σαρώνουν είπε ο άγγελος<br />αυτός που υμνήθηκε είν’ ο Υδροχόος και δείχνει τα γόνατα<br />είν’ ο Ζυγός και δείχνει την κοιλιά της μητέρας.<br />Έβλεπα μόνος του ήλιου τη θανάτωση<br />το βράδυ μαύρο ερχότανε και μαύρο μεγαλώνει<br />σήμερα πάει το πρωί πάει το μεσημέρι<br />έβλεπα μόνος τα αίματα και το κεφάλι του<br />κομμένο στο δίσκο της ασημένιας παλλακής.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-3870936531329874383?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-44314203696640656882012-01-13T07:25:00.001-08:002012-01-13T07:25:53.776-08:00Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ<br />Ο καθένας στη νύχτα του<br />παίζοντας με τα κίτρα της σελήνης μονάχος<br />ο καθένας στη φωνή του κι ο καθένας αλείφοντας<br />με κατράμι τα δέντρα της Λευκής.<br />Εγώ έρχομαι και σας βλέπω με τρεις φορές σπλάχνα<br />κι αν προστάξω τη φλόγα θα σπείρει πυρκαγιές<br />αφού έχει τ’ όνομα Ηλιόλουστη ψηλά στο πρώτο στερέωμα<br />και πιο ψηλά στο δεύτερο στερέωμα τη λεν Εσφαγμένη.<br />Σας περιμένω στην άλλη άκρη της σήραγγας μ’ ακράτητα γέλια<br />κρατώντας τον άσσο που έλειψε απ’ τα χαρτιά σας<br />κι αν έχω τα δάχτυλα μαύρα και δυο λεκέδες κόκκινους αντί για μάτια<br />είμαι ολόκληρος η πολυτέλεια του αίματος<br />είμαι το γλυκό περίστροφο της πληγής<br />κι ο πυροβολισμός του Αρχάγγελου από χρυσές πεταλούδες<br />με δώδεκα φωτοστεφάνους γύρω μου και τη θηλιά του Ισκαριώτη<br />γιατί θα είμαι πάντα ο Αριθμός κι ο Αριθμός κρυώνει<br />στα δικά του τα κλίματα και στ’ άλλα του κλήματα<br />στη δική του βροχή και στη δική του Ελλάδα ψηλά<br />στο δικό του αλάνθαστο καλοκαίρι.<br />Φωτιά μεγάλη μη με τραγουδάς<br />αρπάζω το ύψος με το ’να χέρι και τ’ αλλάζω<br />ποιμένες κι αστέρια δοξάζουν τ’ αμάραντο στήθος μου<br />φωτιά μεγάλη μη με τραγουδάς.<br /> <br /> <br />ΥΛΟΤΟΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ<br />ΩΣ ΛΥΠΟΥΜΕΝΟΙ ΑΕΙ ΔΕ ΧΑΙΡΟΝΤΕΣ<br />Βλέπω την έρμη θάλασσα και λείπουν οι μνηστήρες<br />ασάλευτη καθώς ο διαυγής Διόνυσος ή το Μεγάλο Διανόημα.<br />Είναι νύχτα και λείπουν οι αγέρηδες<br />πώς εφύγαν ουράνιοι και χώθηκαν στη γη<br />σαν τα ζούδια ταπεινωμένοι.<br />Θα ’λεγα βλέπω το πρωί της εκστάσεως ή μεσημέρι από σελήνη<br />κ’ η τρεχαντήρα με πανιά σαν αγιασμός στα μάτια.<br /> <br />ΜΕΣ’ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ<br />Βγαίνω πέρ’ απ’ τα μεσάνυχτα κοιτάζω τη σελήνη<br />με τ’ αλώνι γύρω της άνθος ανεξήγητο<br />ένας κύκλος<br />ο γαλάζιος και πράσινος τα μεγάλα πέταλα του άνθους<br />ύστερα ο μικρότερος κύκλος κοκκινωπός<br />ομιχλώδες άσπρο λερωμένο ταξιδεύει μέσα το φεγγάρι<br />σαν έμβρυο στα υγρά των αγγέλων.<br />Είναι τραγούδι τ’ αλώνι της σελήνης<br />ο στεναγμός που φτερουγά στο στήθος μου<br />και<br />μαραίνει την πρασινάδα.<br /> <br />ΓΡΥΛΟΣ<br />Σαν Κυριακή πώς έλαμψα μέσ’ στο σκοτάδι<br />κια το φεγγάρι στα νερά<br />δεν ήταν όνειρο μα ήτανε το ορυχείο της βραδιάς<br />όταν σπιθίζει ο άσπρος Άγνωστος απ’ τους κήπους των άστρων<br />ο δίχως δευτερόλεπτα δίχως τη φύση.<br /> <br />ΟΝΕΙΡΟΣ<br />Είναι χιλιάδες άλογα κι ανεβαίνουν απ’ τα σπλάχνα μου<br />σ’ ένα στήθος υπερώο που χλιμιντρίζει<br />εξέχοντας όλο αχτίδες, αχτίδες στους γκρεμούς<br />όταν ο νους ομιχλώδης απ’ αόρατην οροφή τρίζει<br />κάθε φορά κ’ ένα δοκάρι θραύεται στην Ειμαρμένη.<br /> <br />ΒΛΑΣΤΟΙ ΚΑΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΑ<br />Τι προπαγάνδα κάνουν τα πουλιά κάθε πρωί<br />πριν έβγει ο ήλιος πριν ξυπνήσουν τα κορίτσια<br />πώς ανατρέχει ο ουρανός στη δόξα<br />κείνη που έλαμψε καιρούς και μέρες πίσω απ’ το χρόνο<br />με τη θυσία του Αβραάμ ολόασπρη στα κρεμαστά μαλλιά του<br />τον άγγελο του Ιακώβ όρθιο στην ονειροσκάλα<br />και το μεγάλο κόκκινο αλληλούια στην κεφαλή<br />του κόκορα που έπεσε απ’ τ’ άραχλα τ’ αστέρια.<br /> <br />Ο ΛΙΓΟΣΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ<br />Ήρθα πάλι στο σφαγείο και με τα δυο μου τα χέρια<br />κρατώντας τις περισσότερες πορτοκαλάδες<br />ο κόκορας ονειρώδης μου έλεγε «θα πεθάνω»<br />μα η ζωή λειτουργούσε στα φτερά του σαν πάντα.<br />Έδειξα τα χέρια μου πάλι φυτρωμένα κ’ εκείνος έλεγε «θα πεθάνω»<br />πικρό φλάουτο μέσα σε τόση δροσιά<br />σε τέτοιον Αύγουστο που είχαν τ’ αστέρια<br />μήνα της Παναγίας όλο τάματα και καράβια<br />ώσπου το αίμα χύθηκε απ’ τους λαιμούς<br />κι ο κόκορας άρχισε να χορεύει.<br /> <br />ΜΟΝΟΣ<br />Απ’ τ’ αστέρια έλαμψα ελευθερωτής της φλόγας<br />οπού δεν έχτισε κανείς για να υπάρχει σαν άπειρο άνθος<br />στα μαύρα νερά στην ατελείωτη νιότη<br />που ’χει ο γέροντας δυόσμος όσο κι αν τον κόψεις.<br />Κι απ’ τ’ αστέρια δεν έλαμψα ελευθερωτής της φλόγας.<br />Άρα το θαύμα είναι ξένο σε μένα<br />κι ας είμαι ο φίλος της βαθειάς-βαθειάς μέλισσας<br />που βλέπω στη γρήγορη σκοτοδίνη.<br /> <br />ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ ΑΠ’ ΕΞΩ<br />Ήτανε δειλινό κι ο ήλιος έμοιαζε στις γήινες περιφορές<br />αλήτης χρυσαφένιος<br />η αρμονία έπεφτεν όπως<br />η σαλευόμενη φλόγα να κυματίζει το ουράνιο σιτάρι.<br />Τότε φάνηκε ο ταραχώδης άγγελος<br />δοξάζοντας τα επινεφρίδια σε λευκές λάμψεις<br />και με φωνή σπαραχτική<br />τη θύμηση των ευτυχιών ανεβάζει ώς τ’ αηδόνια: - Πρώτος<br />ή Έβδομος Οίκος τ΄ουρανού στερεύει τα λαλήματα<br />όταν ο άνθρωπος ωσάν το καλάι πάνω στη φλόγα<br />λιγότερο θνητός ολοένα παλεύει ν’ απομείνει<br />και να ’ρθει εδώ στο μεγάλο χάραμα.<br />Χάθηκε η αγάπη κι ο γαλάζιος πετεινός<br />ανοίγει τα φτερά του μέσ’ στην πλήξη.<br />Σαλεύει μια ωραία προσευχή στους κίτρινους μύλους στον αέρα<br />έρωτες δυνατοί με σαρώνουν είπε ο άγγελος<br />αυτός που υμνήθηκε είν’ ο Υδροχόος και δείχνει τα γόνατα<br />είν’ ο Ζυγός και δείχνει την κοιλιά της μητέρας.<br />Έβλεπα μόνος του ήλιου τη θανάτωση<br />το βράδυ μαύρο ερχότανε και μαύρο μεγαλώνει<br />σήμερα πάει το πρωί πάει το μεσημέρι<br />έβλεπα μόνος τα αίματα και το κεφάλι του<br />κομμένο στο δίσκο της ασημένιας παλλακής.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4554539145733007242-4431420369664065688?l=poihshkaipoihtes.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣhttp://www.blogger.com/profile/08819223904342009684noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4554539145733007242.post-25588583564834145882012-01-12T07:28:00.000-08:002012-01-12T07:28:55.556-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-GrZDMAsfukw/Tw78MKNcUeI/AAAAAAAADbc/9CSlqH6k-7k/s1600/%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%2560%256011111111111111111111.jpg" imageanchor