GEORGES SCHEHADÉ Σ’ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ

 GEORGES SCHEHADÉ

Σ’ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ

Σ’ ένα βουνό

Όπου τα κοπάδια μιλάνε με την παγωνιά

Καταπώς το όρισε ο Θεός

Και όπου ο ήλιος είναι όπου είναι και οι ρίζες του

Υπάρχουνε σιτοβολώνες όλο γλύκα

Για όποιον άνθρωπο πορεύεται εν ειρήνη

Και ονειρεύομαι τη χώρα όπου ο φόβος

Είναι μόνο λιγοστός αέρας

Και όπου οι ύπνοι πέφτουν στα πηγάδια

Και εγώ ονειρεύομαι και είμαι εδώ

Απέναντι σ’ έναν τοίχο με μενεξέδες και τούτη τη γυναίκα

Που το βγαλμένο γόνατό της

Είναι πόνος απέραντος

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Όλες οι αντιδράσειςκ

ΦΩΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ ΑΝΑΛΟΓΑ

Άμα κοπεί το νήμα, ανάβουνε τα φώτα

και το έρεβος στα ροζ ιζήματα χρυσίζει

και κόβεται σε φέτες· τότε αντικαθίζει

το κρύσταλλο με τις φολίδες τον ειδότα

στον άσχετο, και ανακατεύουν συνειδότα

με τυχηρά – έτσι ορίζεται ό,τι προσπορίζει

τα κλάσματα στου λογισμού το μετερίζι,

καθώς γυρίζει στο παράλογο τα νώτα

η αστάθμητη πλεκτάνη των εννοημένων

και πιο παράλογα τα κάνει να καλπάζουν

σε σύννεφα ή σε αστροφεγγιές και να μπολιάζουν

με σημασίες τα άδυτα των συγκειμένων.

Μια δίνη ανείδωτη και θερινό ένα ρίγος

το σφρίγος δίνουν που ’ναι ή πόλεμος ή τρύγος.

(Με έναν πίνακα του Αντόνιο Γαρσία Πόνσε)

À TRAVERS

Δια μέσου κραδασμών εκρύθμων σε ροδάκων
πλεκτάνες και αφανών, πλην σημαινόντων κήπων
με ιριδισμούς και συναιρέσεις των αβάκων
σε συναισθησιών πεσσούς επί αντιτύπων
σελαγισμών στα αρμόνια φόντα των πινάκων,
χυμούν εξεικασμοί και των λοιπών ατύπων
φωνών σφιχτά μπαχάρια ανάμιχτα με βύνες
ευθύς ως αλυχτάν των γλυκασμών οι κρήνες.


Στον κύκλο της σπηλιάς το φυτεμένο δόρυ
ανθοφορεί και διαφορότητες χορεύει·
κορυδαλλοί είναι στο ένδον σκότος σου οι αειφόροι
ορίζοντες και λόγος γίνεται ό,τι διέβη
δια μέσου κραδασμών εκρύθμων, και όλοι οι χώροι
την άρπα αρπάζουν που τα ερέβη εκεί ημερεύει –
και ακούγεται ευκρινώς το δίκταμο της ύλης

https://alonakitispoiisis.blogspot.com/


σαν νά ’ν’ dictée στο πιάνο της στενής σου πύλης.

ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΡΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Μια μουσική είναι στον αντίχειρά σου
το κόκκινο άλλοθι και βλέπω κλώθει
κροτίδες κάλλους που έκπαγλο ευοδώθη
σαν τον αμνό όταν έγινε βορά σου.


Βορείως του οπτικού σου χυτηρίου
μια θράκα ανοίγεις καταιγίδων μόλις
πληκτρολογούνται οι άνεμοι της όλης


τριβής με φλογισμούς να βρεις θηρίου
φαντασιακά τινάγματα ελασμάτων


στους εκτροχιασμούς των φαντασμάτων.


https://alonakitispoiisis.blogspot.com/2019/03/blog-post_86.html

ΠΟΛΥΠΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΦΥΣΗ ΜΕ ΚΟΡΑΣΙ ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΓΥΡΩ

Καθρέφτες σε είδωλα κατόπτρων μέσα
παλινωδίες άδουν πονημάτων·
σε μια γυαλένιαν ατραπό νημάτων
ορχείται απρόστρεπτη βοστρύχων τρέσα.


Στα γόνατα τ’ αγγελικά της λάμψης
αναρριχάται μέλαινα αλκοόλη·
κρατά της κόρης η ματιά πιστόλι


και στο στερέωμα λαλούν εκλάμψεις
οι αλέκτορες μεστές εκ του πλησίον


κι εκ του συστάδην ρίμες ριπιδίων.

ΕΙΣ ΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΟΥ ΑΜΣΤΕΛΟΔΑΜΟΥ ΜΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΤΑ

Σαστίσαμε εις την νοτιοανατολικήν απόληξι
της ευρωπαϊκής ηπείρου, όταν μάθαμε τα νέα καμώματα
του δεινού εκείνου Γερουνίου Δάισελβλουμ,
ευρωγρουπίου Ηρακλέους και ευπαιδεύτου εργατικού,
που, καθώς διαβάζω,
ήβγε σε ΜΜΕ Αλαμανών τε και Τεδέσκων
και –επί λέξει–
τες χώρες του Νότου κατηγόρησε
ότι εξόδεψαν τα χρήματά τους
σε γυναίκες και ποτά
και έρχονται και ζητούν εκ των υστέρων
από τας χώρας του Βορρά
βοήθεια.
Όχι δεν θέλει να μας πει ο υπέροχος αυτός άνθρωπος
και συνάμα αισθητής
ότι οι χώρες του Νότου πάνε με γυναίκες
ούτε ότι μεθοκοπούν και μπεκρουλιάζουνε, όχι!
Ας μην είμεθα επί τέλους
εδώ κάτου
τόσον κολλημένοι ωσάν τα στρείδια
στο γράμμα το στενό του ρήματος.
Άλλο υπονοούσε ο άνθρωπος – κάτι μετρίως κρυπτικόν! Ότι
οι νότιοι άντρες είναι ακόλαστοι στην κλινοπάλη
και εμμανείς οινόφλυγες, και ότι
του Νότου αι γυναίκες τυγχάνουν εγκρατείς, οικονόμες,
το παράπαν νηφάλιες: νοικοκυροκόριτσα τουτέστιν!
Και ότι βεβαίως
το ακριβώς αντίθετον συμβαίνει εις τον Βορράν: εκεί ζουν
άνδρες χαλκέντεροι στην ηθική, που όχι μόνο δεν μεθάνε,
αλλά και ποτέ τα χείλη τους δεν έβρεξε αλκοόλ,
ενώ οι βόρειες κυρίες γίνονται, με το συμπάθιο κιόλας, τσούλες
(εκτός της κοινώς καλουμένης αιδοιοπροθήκης και)
όποτε κατηφορίζουνε στον Νότο
και πίνουν μια μπυρίτσα, ένα ουζάκι –
έστω και αν αυτός ο Νότος είναι
ένα χιλιόμετρο πιο κάτω από το Μάαστριχτ.
Τον πόνο του ήθελε να πει ο άνθρωπος – τον είπε.
Το ουσιώδες είναι που έσκασε εν Αμστελοδάμω…

Από την υπό διαμόρφωση ποιητική συλλογή μου με τίτλο «Πάει σύννεφο».

Η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΛΟΥΟΜΕΝΗ ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΟ ΡΥΑΚΙ

Η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΛΟΥΟΜΕΝΗ ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΟ ΡΥΑΚΙ


Δάχτυλα αβέβαια, όπως λέει και ο Ουνγκαρέττι,
αλλ’ έχουν φως διαυγές και μακρινό: σελήνης
μιά φόρμουλα επί γης, και ψαύει σε μιάς κρήνης
την ευκρασία την επανάληψη που ουκέτι


επισυνέβη. Bach – κυλάει επί έτη και έτη
και φεύγει, και είναι η fuga τέχνη μιάς σαγήνης
ρητορικής και λόγων άνευ. Όσα κι αν πίνεις
νερά απ’ το ricercare της, μιά νέτη-σκέτη


επιθυμία δίψας θ’ αναρρέει εντός σου.
Αυτή την επανάληψη στα δάχτυλά σου
απτή θα νιώσεις και θ’ αρμονιστεί ο ουρανός σου.


Η αφή τους όνειρα εκκρεμή έχει ταλαντώσει,
και για ταξίδια ευπροσδιόνυσα ετοιμάσου
με κελαρύσματα σε σι δίεση λα ντο σι.

http://alonakitispoiisis.blogspot.gr/