ALDA MERINI

 

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΝΥΧΤΑ

Οἱ ποιητὲς ἐργάζονται νύχτα

ὅταν δὲν τοὺς πιέζει ὁ χρόνος,

ὅταν κατασιγάζεται ἡ τύρβη τοῦ κόσμου

καὶ τὸ λυντσάρισμα ὅταν λήγει τῶν ὡρῶν.

Οἱ ποιητὲς δουλεύουν στὸ σκοτάδι

σὰν νυχτογέρακα ἢ σὰν ἀηδόνια

μὲ ἄσματα γλυκύτατα

κι ἐνῶ φοβοῦνται μὴν τυχὸν προσβάλλουν τὸν Θεό.

Οἱ ποιητές, ὡστόσο, μέσα στὴ σιωπή τους

θορυβοῦν, καὶ θορυβοῦν πολὺ περισσότερο

ἀπό ᾽ναν πάγχρυσο ἔναστρο θόλο.

Μετάφραση; Γιῶργος Κεντρωτής

«Στην υγειά σου, Aγάπη μου!»

*
Εγώ είμαι απλώς ένα κορίτσι

Είμαι τρελή για σένα, αγάπη μου
που πας και ξεσκαλίζεις
στα περασμένα μου
των λόγων μου τα σπασμένα εκείνα παιχνίδια.

Όλα στα χαρίζω
αν τα θες,
εγώ είμαι απλώς ένα κορίτσι
γεμάτο ποίηση
καισκεπασμένημε δάκρυα αλμυρά,
γυρεύω μόνο νʼ αποκοιμηθώ
στʼ ουρανού την έναστρη όχθη
και να γινώ αγέρι απαλό
με αγάπης τραγούδια για σένα.

Alda Merini, από τη συλλογή «Στην υγειά σου, Aγάπη μου!» /

μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου

[Κάποτε σου είπα]

Alda Merini, ΣΥ ΕΙ ΠΕΤΡΟΣ

Κάποτε σου είπα:
μη μου θυμώνεις, αγάπη μου,
που είμ’ εγώ αλλιώτικη.
Ίσως είμαι μια στήλη καπνού,
όμως το ξύλο που καίει από κάτω μου
είναι το χρυσαφένιο ξύλο των δασών,
κι εσύ δεν θέλησες να μ’ ακούσεις.
Κοιτούσες το πάλλευκο δέρμα μου
με τη δυσπιστία ενός ιερέα,
και ήθελες να μπήξεις το μαχαίρι
κι έτσι το θύμα σου είναι νεκρό
κάτω από το βάρος της μωρίας σου,
ω άκριτη αγάπη.
Κορόιδευα τη μέθη της μορφής
αφού ήξερα ότι ήμουν της παρηγόριας,
ωστόσο το πένθος μέσα μου πονούσε
με τη γλυκύτητα του γερακιού.
Πόσες φορές με βρήκαν και με φάγανε,
πόσες φορές έγινα βορά των ασεβών·
ακόμα κι εσύ γίνεσαι τώρα ασεβής,
ω κύημα εσύ του έρωτά μου.
Πού είναι η θρησκεία σου
για τον φτωχό σταυρό μου;

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Ευαγγελία Πολύμου

Alda Merini, «Χτες Βράδυ Ήταν Έρωτας» (Μετφρ.: Ευαγγελία Πολύμου)

`* ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το βιβλίο: Άλντα Μερίνι,

POIEIN.GR

Εζησα Σε Σπίτια Ποιητών

Έπειτα απομακρύνθηκα από τη γη

έζησα σε σπίτια ποιητών 

είχα τα κλειδιά απ’ όλες αυτές τις μεγάλες προσωπικότητες

που κάποτε έκλαιγαν επάνω στο γραφείο μου. 

Θα μπορούσα να σου πω τα ονόματά τους

θα μπορούσα να σου διηγηθώ τις ιστορίες τους

αλλά εσύ δεν ζήλεψες τα σώματά τους

μα τα ονόματά τους.

Με αυτά τα ονόματα αυτοί άνοιξαν το γυναικείο μου χρηματοκιβώτιο και με λήστεψαν, 

είναι αλήθεια,

απλώνοντας επάνω μου άπληστα χέρια:

όταν παρουσιάστηκα σε σένα

ήμουν τόσο αθώα, τόσο ανυπεράσπιστη

κι εσύ δεν αντιλήφθηκες καν

πως κανείς δεν με είχε διακορεύσει

. Το μυστήριο της γυναίκας είναι αυτό,

να περνάει πάνω από τα πεδία των μαχών

να βλέπει τον εαυτό της περικυκλωμένο από τόσους νεκρούς

που όμως αυτή δεν σκότωσε.

Είναι όλοι τους νεκροί επειδή ήθελαν ν’ αγγίξουν την ευτυχία

κι αυτό είναι ένα έγκλημα,είναι σαν να θέλεις ν’ ακουμπήσεις 

με το δάχτυλο την καρδιά του Θεού.

Ομως τώρα φεύγεις,

φεύγεις γιατί μ’ αγαπάς

και δεν θα ήθελα ποτέ να δω το κουφάρι σου πάνω σ’ ένα κρεβάτι

να με κατηγορεί για χρόνια. 

 [Μετάφραση : Ελσα Κορνέτη & Βασίλης Ρούβαλης]

 http://bibliotheque.gr/archives/36969