Κύλησε το φεγγάρι και απλώθηκε τρυφερά στους ουρανούς

 

Κύλησε το φεγγάρι και απλώθηκε τρυφερά στους ουρανούς
Θρυμματίζω τις πέτρες που γδερνουν την μνήμη
Ενώνω τα κρυστάλλινα κομμάτια, σχηματίζονται σκαλοπατια
Ανεβαίνω με βηματα διάφανα
Απλωνω τα χέρια και αγκαλιαζω ένα κομμάτι ουρανου
Νερά χρόνου ανασαινουν τα ταξιδια που ονειρεύονται
τα σύννεφα
Στο λευκό του ενεστώτα δέθηκε ο χρόνος
με κόκκινες κλωστες από τα σεντόνια των σύννεφων
Ή άμμος της αιωνιότητας ρέει στα δάχτυλα μας
όταν το φως αιωρείται στην αρχαία εικόνα
του κύκλου του φεγγαριού
Μέσα στις παλάμες μας ανασαινουν οι αλήθειες
που αναδύθηκαν
Μυστικός ο πόνος των γιασεμιων
Σε συναντω στο μοναχικό σπίτι στην άκρη
της θάλασσας, εκεί που κομματιαζονται
τα κοχύλια της απουσίας
Εκεί που τα ματια της νυχτας τυλίγουν την ωραιότητα
των αφθαρτων συναισθημάτων
Σ.Χ.

Πράξη τελεία Έρωτας
Εκδόσεις Ιωλκος

[Διψώ το σώμα σου]

Διψώ το σώμα σου
σαν άνυδρη έρημος
Φορώ κατάσαρκα
την αντανάκλαση της αγάπης
Σημαδεύεις την νύχτα
με αιμάτινα χρώματα
Ανατέλλεις στα μάτια μου
πόθος γυμνός
ατελεύτητων πορφυρών ωρών
Ενωση οδύνης και ηδονής
στις βαθιές θάλασσες του πόθου
Ντύνεσαι έρωτας
Παραδίνομαι στην αγκαλιά σου
Αγγίζω την θεική μορφή του
Σεπτης υφής τα λύτρα της γνώσης
Δώρα της ροδοδάκτυλης αυγής
πάνω στο σώμα μου...