Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Σάββατο, 27 Μαρτίου 2021

ΠΟΙΗΜΑ

 


Στους δρόμους περπατάμε αυτής της πόλης
και όλο μεθάμε
και βγαίνουμε να βρούμε σώματα να χαθούμε
από ό,τι πιο πολύ αγαπάμε
και όπου και την τελευταία θα χάσουμε πιθανότητα
να είμαστε επιούσιοι και εξ αποστάσεως ευτυχείς.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2021

τέσσερα ποιήματα του Παλαιστίνιου ποιητή Μουρίντ Μπαργούτι (1944-2021)

 τέσσερα ποιήματα του Παλαιστίνιου ποιητή

Μουρίντ Μπαργούτι (1944-2021)
* * *
Ερμηνείες
Ένας ποιητής κάθεται σε ένα καφέ, γράφοντας.
Η ηλικιωμένη κυρία
νομίζει ότι γράφει ένα γράμμα στη μητέρα του,
η νεαρή γυναίκα
νομίζει ότι γράφει ένα γράμμα στο κορίτσι του,
το παιδί
νομίζει ότι ζωγραφίζει,
ο επιχειρηματίας
νομίζει ότι λογαριάζει μια συμφωνία,
ο τουρίστας
νομίζει ότι γράφει μία καρτ ποστάλ,
ο υπάλληλος
νομίζει ότι μετράει τα χρέη του.
Ο μυστικός αστυνομικός
βαδίζει, αργά, κατά το μέρος του.
***
Το Mαξιλάρι
Το μαξιλάρι είπε:
στο τέλος της μακριάς μέρας
μόνο εγώ ξέρω
τη σύγχυση του άντρα με αυτοπεποίθηση,
την επιθυμία της καλόγριας,
το μικρό τρέμουλο στη βλεφαρίδα του τυράννου,
τη χυδαιότητα του ιεροκήρυκα,
τη λαχτάρα της ψυχής
για ένα ζεστό σώμα όπου ιπτάμενες σπίθες
γίνονται πυρακτωμένο κάρβουνο.
Μόνο εγώ ξέρω
το μεγαλείο των απαρατήρητων μικρών πραγμάτων·
μόνο εγώ ξέρω την αξιοπρέπεια του ηττημένου,
τη μοναξιά του νικητή
και την ηλίθια παγωμάρα που νιώθει κανείς
όταν μια ευχή έχει εκπληρωθεί.
***
Τα Tρία Kυπαρίσσια
Διάφανο κι εύθραυστο,
όπως ο ύπνος των ξυλοκόπων,
γαλήνιo, προμηνύοντας τα πράγματα που έρχονται,
το πρωινό ψιλόβροχο δεν κρύβει
αυτά τα τρία κυπαρίσσια στην πλαγιά.
Οι λεπτομέρειες τους αναιρούν την ομοιότητά τους,
η ακτινοβολία τους την επιβεβαιώνει.
Είπα:
Δεν θα τολμούσα να συνεχίσω να τα κοιτάζω,
υπάρχει μία ομορφιά που αφαιρεί την τόλμη μας,
είναι στιγμές που το θάρρος εξαφανίζεται.
Τα σύννεφα κυλώντας ψηλά από πάνω
αλλάζουν τη μορφή των κυπαρισσιών.
Τα πουλιά πετώντας γι’ άλλους ουρανούς
αλλάζουν το νόημα των κυπαρισσιών.
Η πλακόστρωτη γραμμή πίσω τους
σταθεροποιεί το πράσινο των κυπαρισσιών
και υπάρχουν δέντρα που ο μόνος τους καρπός είναι το πράσινο.
Χθες, στην ξαφνική χαρά μου,
είδα την αθανασία τους.
Σήμερα, στην ξαφνική μου θλίψη,
είδα το τσεκούρι.
***
Η Υπακοή Του Νερού
Πόσα βράδια τέχνης, προσεκτικής μελέτης,
δισταγμών και θυσίας,
με μικρό ή μεγάλο κόστος, χρειάζεστε για να εφεύρετε
το απλούστερο των εφευρημάτων;
Το μόνο που χρειάζεστε για να επινοήσετε έναν τύραννο είναι ένα
λύγισμα του γόνατου.
.
Όχι, δεν είναι ρινόκερος, ούτε είναι θαύμα,
μάλιστα μπορεί να μοιάζει με εσάς. Ή με εμένα.
Μην ξεγελιέστε. Αυτά δεν είναι τα θηριώδη νύχια του
είναι τελείως φυσιολογικά νύχια σαν τα δικά σας.
Ούτε αυτές είναι οπλές, όχι,
είναι τα νούμερο οκτώ, ενδεχομένως
νούμερο εννιά, παπούτσια του.
Είναι λιγότερο βαρύς από όσο λέτε. Όχι, όχι έναν τόνο,
μόνο το βάρος ενός συνηθισμένου άνδρα,
ας πούμε εβδομήντα ή ογδόντα κιλά.
Είναι αυτό το κέρατο του; Όχι
είναι η υπεροπτική μικρή, πλακουτσωτή μικρή του μύτη, και, ναι,
μπορεί να αρπάξει ένα κρύωμα όπως εσείς κι εγώ.
Μπορεί ακόμα και να αιμορραγήσει.
.
Όταν παίρνει τη θέση του δεν κατεβαίνει από τον ουρανό
μέσα σε ένα σύννεφο, όχι, σκαρφαλώνει στους ώμους μας, τους δικούς σας και δικούς μου
και κάθεται στο σαμάρι του χρόνου κρεμώντας τα πόδια του,
δύο πόδια όχι έξι, αν θέλετε να ελέγξετε.
Ο καθρέφτης του τον αγαπάει. Αυτός αγαπάει τον καθρέφτη του. Η αγάπη είναι αμοιβαία.
Λατρεύει το νόμο. Όποιο σπίτι καίει, όποιον σκοτώνει,
όποια σφαγή διατάζει, γίνεται σε πλήρη συμφωνία με το νόμο.
Μην προσβάλλετε τη νοημοσύνη σας
ελπίζοντας. Αφήστε αυτή τη φλόγα να τρεμοσβήσει, να πεθάνει, και ασύστολα να αναβοσβήσει πάλι
ενώ αυτός διευθύνει.
.
Παίρνει ακόμη και τους παροξυσμούς του για ένδειξη ισχύος.
Θα προτιμούσε να ήμασταν σαν το νερό,
να μας κοιτάζει να λιμνάζουμε στον πάτο της κούπας.
Πρέπει να σκύβουμε όταν μας χύνει,
Μην επιτρέποντας ούτε μια λέξη να ξεφύγει
κι όμως όταν φερθήκαμε σαν το νερό όπως ήθελε
σήκωσε τα χέρια του σε άφωνη έκκληση, έκπληκτος που πνιγόταν.



μετάφραση από τα αγγλικά: Μαρία Θεοφιλάκου




Σάββατο, 20 Μαρτίου 2021

ΠΡΩΙΝΌ

 


Γύφτισσα ζωή
Με χιλιάδες κουδουνάκια στ’ ανεμισμένα παρδαλά φουστάνια σου
Μοσκοβολάς χωράφι και φιλί
Και σε περνούν στις χαίτες τους χαράματα στην πόλη
’Άλογα γοργά ζεμένα σε γλυκοτριζάτες σούστες.

Χείμαρρε από μήλα που αλογάριαστα κατρακυλάς
Στους παχνισμένους δρόμους
Ανάμεσα στα χρυσά κρόσσια της αυγής
Και στις ξυπόλητες πατούσες των παιδιών
Γερό το χέρι να ’ναι πάντα
Ζωή για να σ’ αδράχνει
Καθώς η χούφτα τ’ ανυπότακτο βυζί.




Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2021

Τα χέρια σου .

 

​Κοιτάζω λαίμαργα τα χέρια σου
με θαυμασμό και λατρεία,
έτσι όπως απλώνονται
πάνω στα δικά μου
γαλαξίες ενός δικού μου
σύμπαντος
Τα κοιτάζω...
σου απαντώ μονολεκτικά
από φόβο μη στερηθώ
την εικόνα τους και σβήσει
το καλοκαιρινό αεράκι του πάθους
που πνέει μέσα μου.
Κλείνω τα ματοτσίνορα...
προσπαθώ να ξεδιψάσω
τον έρωτα που καίει το κορμί μου,
στη σκέψη ενός αγγίγματός τους.
Συνεχίζω να σου μιλώ αδιάφορα...
αφήνω τη χροιά της φωνής μου
να γίνει μεταλλική σφραγίδα
στη μνήμη σου,
τιμωρός του μυαλού σου.
Και πάλι χάνομαι σε κείνα τα χέρια
που συνεχίζουν να τραβούν
την προσοχή των ματιών
και της σκέψης μου.
Οι αισθήσεις λικνίζονται
προκλητικά στο μυαλό μου.
.
.
ΜΑΡΙΑ ΓΚΟΥΤΖΑΜΑΝΗ
Ποιητική Συλλογή "Άδηλες Σκέψεις"
Β’ έκδοση, Πειραιάς 2021
Εκδόσεις Ενέλιξη


Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2021

ΕΡΩΣ ΕΡΩΤΑΣ (1979)



1
Κάτω απ' τις ρίζες
Των φλεβών σου
Θυμωμένος ο άγγελος
Αρπάζεται απ' τα σκοινιά
Και σε μαύρη αλήθεια
Γεννιέσαι
Εγκάθειρκτος
2
Όπως φουσκώνει το στήθος σου
Αρχίζει να καίγεται
Ή θάλασσα
Και πεινούν
Πόλεις και χωριά
Γιατί γυρίζεις αμέριμνα
Πλευρό
Στον ύπνο σου
4
Φύτρωναν μαχαίρια όλη νύχτα
Τα διαλαλούσαν μικροπωλητές
Πιο ψηλά έκαιγε τ' άστρο
Ο σκοτεινός οιωνοσκόπος
Χρησμοδοτούσε
«Ό χρόνος μαραίνεται
Έξω απ' τ' αγάλματα
Στο κρεβάτι θα σπείρετε
Αθέριστα στάχια»
17
Απ' τις μασχάλες με κρατούν
Στο ύψος σου
Ένοπλοι άγγελοι
Τους ξεγελώ
Παίζοντας με τα νερά σου
Υψώνεσαι πίσω απ' τα ψάρια
Πίσω απ' το κρεβάτι
Στο μαύρο χρόνο.
Δεν θέλω να ξαναφτάσω
Έρποντας
Στα πόδια σου
Θα σε φωνάξω και
Θα μείνεις.
21
Ανάλαφρη επέλαση των μελών σου
Πιο βαθιά πιο βαθιά
Τη γαλήνη μου διψώντας
Με το σαλίγκαρο τον εγκεφάλου σου
Να γυροφέρνει σε στασίδια εκκλησιάς
Και σε βυζαντινές τοιχογραφίες
Με τα υδρόβια σπλάχνα σου
Να ξεριζώνουν τους μύθους μου
Ενώ τη μήτρα των ιδεών σου
Τυφλωμένος ρουφώ
23
Αναστατώθηκα η πόλη
Απ’ τις συσπάσεις του σώματός σου
Και ψάχνει επειγόντως για ένα κρεβάτι
Έστω και σε προθάλαμο νοσοκομείου
Να σε στριμώξει
Ας είναι και μπροστά στους άλλους
Δεν ακούς τ’ ασθενοφόρα
Τις πυροσβεστικές αντλίες
Εσένα ψάχνουν κι ας μη το ξέρουν
Ν ’ αδειάσει πάνω σου
Η πόλη τα υγρά της
Ν ’ ανακουφιστεί
Κι ήρεμη να περάσει
Στο βραδινό της θάνατο
Κι, εσύ που κυκλοφορείς ανυποψίαστα
Μέσα της
Με το καθημερινό ρούχο
Τα διατεταγμένα αισθήματα
Πώς δεν ένοιωσες την πόλη
Που σ ’ έχει ερωτευτεί
Και τρέχει σαν τρελή
Πάνω κάτω
28
Εσύ το νερό της βρύσης
Το ποίημα κι η μετάφρασή του
Η γλώσσα και η πλήξη
Το τραίνο και το φίδι
Ο Πόε κι η Βιρτζίνια Γούλφ
Το γράμμα και το σπίτι
Η εύρεση κι η αναμονή
Ο Χριστός κι η Παναγία
Εσύ εμείς
Εσύ αυτός
Εσύ αυτή
Εσύ ο άλλος
Εσύ αυτοί κι εσείς
Εσύ λιπόθυμο μαντήλι
Δείπνος εορταστικός
Μαχαίρι στη θήκη του
Αλυσίδα στα χείλη μου
Θήκη στον αέρα
Τα χείλη μου στο χώμα
Φύλλωμα και
Εσύ εγώ
Εσύ εσύ
32
Όπως η πόλη κοιμάται
Το σώμα σου διαστέλλει τους χτύπους της
Πίσω απ’ τα κλειστά παράθυρα
Πυροβολούν τα δέντρα
Εγώ στο άλλο δωμάτιο
Ετοιμάζω ταξίδια με μαύρα -γάντια
Οι νεκροθάφτες παραμονεύουν
Τη φωνή σου
38
Με λοστούς στα πλευρά
Στη μήτρα σε καρφώνω
Του χρόνου
Έτσι κι αν όλα σε δείχνουν
Κανείς δεν σε βλέπει
Μένει ο υποψήφιος δικτάτορας μόνος
Μ ’ ένα κοντό σκοινί
Να μετρά το ύψος τ’ ουρανού
Το ίδιο όπως τα χέρια σου
Μπερδεύουν τις επιφάνειες
Των σωμάτων
Τα χέρια σου που κάποτε
Θα σ ’ αφανίσουν
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2021

ανθρώπινος μόχθος

 

Ο ανθρώπινος μόχθος
δεν είναι αυτός ο ωραίος νέος άνδρας ο χαμογελαστός
όρθιος πάνω στο πόδι του από γύψο
ή από πέτρα
που δίνει χάρη στα παιδαριώδη τεχνάσματα της γλυπτικής
στην ανόητη ψευδαίσθηση
της χαράς του χορού και της αγαλλίασης
υπενθυμίζοντας με το άλλο πόδι στον αέρα
τη γλυκύτητα του γυρισμού στο σπίτι.
Όχι
ο ανθρώπινος μόχθος δεν φέρει ένα μικρό παιδί στον δεξή ώμο
άλλο ένα στο κεφάλι
κι ένα τρίτο στον ώμο τον αριστερό
με τα εργαλεία στον αορτήρα
και τη νεαρή γυναίκα ευτυχισμένη να κρέμεται απ’ το μπράτσο του.
Ο ανθρώπινος μόχθος φέρει έναν επίδεσμο στην κήλη
και τις ουλές από τις μάχες
που ‘χουν παραδοθεί απ' την εργατική τάξη
ενάντια σ’ έναν κόσμο παράλογο και δίχως νόμους
Ο ανθρώπινος μόχθος δεν έχει σπίτι αληθινό
οσφραίνεται τη μυρωδιά της εργασίας του
και τον χτυπάει στα πνευμόνια
ο μισθός του κοκαλιάρης
τα παιδιά του επίσης,
δουλεύει σαν τον νέγρο,
κι ο νέγρος σαν αυτόν.
Ο ανθρώπινος μόχθος δεν έχει τρόπους
ο ανθρώπινος μόχθος δεν έχει την ηλικία της λογικής
ο ανθρώπινος μόχθος έχει την ηλικία των στρατώνων
την ηλικία των φυλακών και των κατέργων
την ηλικία των εκκλησιών και των εργοστασίων
την ηλικία των κανονιών
κι αυτός που έχει φυτέψει παντού όλους τους αμπελώνες
κι έχει κουρδίσει όλα τα βιολιά
τρέφεται από όνειρα άσχημα
και μεθάει με το άσχημο κρασί της παραίτησης
και σαν ένας μεγάλος σκίουρος μεθυσμένος
χωρίς σταματημό γυρνάει σε κύκλους
μες σ’ ένα σύμπαν εχθρικό
σκονισμένο και με ταβάνι χαμηλό
και ολοένα σφυρηλατεί την αλυσίδα
την αλυσίδα τη φρικτή όπου όλα είναι αλυσοδεμένα
η μιζέρια η πρόσοδος η δουλειά η θανάτωση
η θλίψη η δυστυχία η αϋπνία και η ανία
η τρομακτική αλυσίδα του χρυσού
του άνθρακα του σιδήρου και του χάλυβα
του κλίνκερ και της σκόνης
η περασμένη γύρω από τον λαιμό
ενός κόσμου σακατεμένου
η άθλια αλυσίδα
όπου έρχονται να γαντζωθούν
τα θεία γούρια
τα ιερά κειμήλια
οι σταυροί της τιμής οι σταυροί οι αγκυλωτοί
τα φυλαχτά-σκιουροπίθηκοι
τα μετάλλια των παλιών υπηρετών
τα μπιχλιμπίδια της κακοτυχίας
η μεγαλοπρεπής αίθουσα του μουσείου
το μέγα πορτρέτο του έφιππου
το μέγα πορτρέτο του βαδίζοντος
το μέγα πορτρέτο προσώπου προφίλ στο ένα πόδι
το μέγα πορτρέτο επιχρυσωμένο
το μέγα πορτρέτο του μεγάλου μάντη
το μέγα πορτρέτο του μεγάλου αυτοκράτορα
το μέγα πορτρέτο του μεγάλου στοχαστή
του μεγάλου άλτη
του μεγάλου ηθικολόγου
του αξιοπρεπούς και θλιβερού φαρσέρ
το κεφάλι του μεγάλου ταραξία
το κεφάλι του επιθετικού ειρηνοποιού
το αστυνομικό κεφάλι του μεγάλου απελευθερωτή
το κεφάλι του Αδόλφου Χίτλερ
το κεφάλι του κυρίου Θιέρσου
το κεφάλι του δικτάτορα
το κεφάλι του δημίου
όποιας και να ‘ναι χώρας
όποιου και να ‘ναι χρώματος
το απεχθές κεφάλι
το δυστυχές κεφάλι
το κεφάλι για χαστούκια
το κεφάλι για σφαγή
το επικεφαλής του φόβου.
ο ποιητής Ζακ Πρεβέρ με τον Πικάσο να γέρνει στον ώμο του Δείτε λιγότερα
Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη εικόνα 1 άτομο και εξωτερικοί χώροι

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2021

«Απουσία»

 


    Πάμπλο Νερούδα: «Βρήκαμε ο ένας τον άλλο διψασμένο και ήπιαμε...»

    Σε έχω μετά βίας αφήσει,
    είσαι μέσα μου, κρυσταλλένια,
    ή τρέμοντας,
    ή με ανησυχία, πληγωμένη από μένα,
    ή κυριευμένη από αγάπη, όπως όταν τα μάτια σου
    κλείνουν μπροστά στο δώρο της ζωής
    αυτό που και τώρα και πάντα σου δίνω.

    Αγάπη μου,
    βρήκαμε ο ένας τον άλλο
    διψασμένο και ήπιαμε
    όλο το νερό και το αίμα,
    βρήκαμε ο ένας τον άλλο
    πεινασμένο
    και με δάγκωσες και σε δάγκωσα
    σαν η φωτιά να δάγκωνε
    αφήνοντας πληγές επάνω μας.

    Μα περίμενέ με,
    φύλαξε για μένα τη γλυκύτητά σου,
    Θα σου δώσω ,ακόμη,
    ένα τριαντάφυλλο.

    Πάμπλο Νερούδα, 

    Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2021

    ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ

     JAKOB VAN HODDIS


    Άνεμος δυνατός τινάχτηκ’ επάνω.
    Του σιδερένιου ουρανού τις αιμάσσουσες ανοίγει πύλες.
    Τους πύργους χτυπάει, τους δέρνει.
    Απαλά, πεντακάθαρα ακούγεται πάνω απ’ την ορειχάλκινη άπλα της πόλης.
    Ήλιος πρωινός με αιθάλη. Τρένα περνούν με βρόντους απ’ τα φράγματα.
    Μες σε σύννεφα χρυσά οργώνουνε αγγέλων άροτρα.
    Άνεμος δυνατός επάνω από την κατάχλομη την πόλη.
    Ατμόπλοια και γερανοί ξυπνούν στο βρόμικο ποτάμι.
    Δύσθυμες χτυπάνε στη σαθρή Μητρόπολη οι καμπάνες.
    Πλήθος γυναίκες και κορίτσια στη δουλειά που πάνε βλέπεις.
    Στο φως το χλεμπονιάρικο. Που αγριεύει από τη νύχτα.
    Ανεμισμένες φούστες.
    Πόδια για τον έρωτα πλασμένα.
    Και τρέχουνε να παν στα μηχανήματα αγέλαστες, μοχθώντας.
    Για κοίτα εκεί στο φως το τρυφερό.
    Και πράσινο στα δέντρα τρυφερότερο.
    Γι’ άκου! Πιπίζουν τα σπουργίτια.
    Και έξω πέρα στις πιο άγριες εξοχές
    κορυδαλλοί όλο δώσ’ του κελαηδάνε.
    Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

    Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2021

    Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

     


    Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ - Όλα τα πολλά και μεγάλα.

    .

    Θροΐζει η χλόη, τʼ αστέρια της γης διαμάντια σπασμένα

    και πάχνη πρόσεχε τα βήματά σου

    με θάμπος κομπιάζουν και λοξοδρομούν

    συχνά. ποια, καλή μου, η επόμενη σκέψη, θριαμβικές αψίδες

    μονοπάτια και θάμνοι ανώνυμοι, μην τάχα σαλέψουν οί αρμονίες

    η γαλήνη, η ευδία στους ουρανούς, η μοίρα η γαλανή

    που τυφλά θροΐζει.

    Μα νύχτωσε. Σβήνουν τα κάλλη της ημέρας τα ψεύδη τέλος.

    Ο ίσκιος με τον ίσκιο αναμετράται

    (αρουραίος μικρός στην αντίπερα όχθη λακίζει)

    σωσίες του σκοταδιού τα μαύρα ερέβη

    την επιστροφή νοσταλγούν τίς πρώτες περπατησιές

    εκεί πού γεννήθηκαν εκεί νʼ αποθάνουν. Στα φίλια κυπαρίσσια

    τα μαγικά της νύχτας σε μια πλαγιά του λόφου Προφήτης Ηλίας

    έστω λησμονημένοι έστω πηλός και σκόνη και πέτρα του τόπου

    κόκαλα πού πέρασαν τη λίμνη καθώς πρέπει τιμητικά

    με σεβασμό με ρούχα καθαρά

    όχι σαν αδέσποτα σκυλιά στο αμπέλι.

    (Δεν ξεύρω ψυχή μου τί θα μας σώσει) —

    αν έχεις πανσέληνο πληρώνεις.

    .

    (Χαιρετισμοί, 1995)

    Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2020

    ΤΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΙΟΥ ΣΟΥ Η ΘΥΜΗΣΗ

     

    (του Τσάο Τανγκ, της Δυναστείας των Τσιν)


    Πέφτει η δροσιά,
    πέφτει και βαραίνει κι άλλο το παλτό μου.
    Ο ύπνος χορεύει μακριά μου –
    περιφρονεί τις πόρτες που τού ανοίγουνε τα μάτια μου
    για όσο κρατάει ακόμα τούτ’ η νύχτα,
    αφού αύριο θα πρέπει να περάσει
    από ’ναν ερημότοπο με μπαμπουδοκάλαμα.
    Σταλιά νερό δεν έχω,
    του χαμογέλιου σου όμως η θύμηση
    μπορεί ν’ αλλάξει και την απελπισία και τη μοίρα.



    ALBERTO LAISECA
    Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
    Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, τηλέφωνο, κοντινό πλάνο και εσωτερικός χώρος

    Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2020

    ΦΩΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ ΑΝΑΛΟΓΑ



    Άμα κοπεί το νήμα, ανάβουνε τα φώτα
    και το έρεβος στα ροζ ιζήματα χρυσίζει
    και κόβεται σε φέτες· τότε αντικαθίζει
    το κρύσταλλο με τις φολίδες τον ειδότα
    στον άσχετο, και ανακατεύουν συνειδότα
    με τυχηρά – έτσι ορίζεται ό,τι προσπορίζει
    τα κλάσματα στου λογισμού το μετερίζι,
    καθώς γυρίζει στο παράλογο τα νώτα
    η αστάθμητη πλεκτάνη των εννοημένων
    και πιο παράλογα τα κάνει να καλπάζουν
    σε σύννεφα ή σε αστροφεγγιές και να μπολιάζουν
    με σημασίες τα άδυτα των συγκειμένων.
    Μια δίνη ανείδωτη και θερινό ένα ρίγος
    το σφρίγος δίνουν που ’ναι ή πόλεμος ή τρύγος.
    (Με έναν πίνακα του Αντόνιο Γαρσία Πόνσε)