το Εικοστό Ποίημα

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.

Να γράψω για παράδειγμα: ” Η νύχτα είν’ αστερόεσσα,
και τρέμουνε, γαλάζια, τ’ αστέρια μακριά”.

Ο άνεμος της νύχτας γυρνάει στον ουρανό και τραγουδά.

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Την αγάπησα και φόρες κι εκείνη μ’ αγαπούσε.

Νύχτες όπως αυτή την είχα μες στα χέρια μου.
Τη φίλησα τόσες φορές κάτω από τον απέραντο ουρανό.

Μ’ αγάπησε, κάποιες φορές κι εγώ την αγαπούσα.
Πως να μην αγαπήσω τα μεγάλα μάτια της τα έντονα.

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Να σκεφτώ πως δεν την έχω. να νιώσω πως την έχω χάσει.

Ν΄ακούσω την τεράστια νύχτα, πιο τεράστια χωρίς αυτήν.
Κι ο στίχος πέφτει στην ψυχή όπως στη χλόη η δροσιά.

Τί πειράζει που η αγάπη μου δεν γινόταν να την κρατήσει.
η νύχτα είν’ αστερόεσσα κι αυτή δεν είναι πια μαζί μου.

Αυτό ειν’ όλο. Στο βάθος κάποιος τραγουδά. Στο βάθος.
Δεν το δέχεται η ψυχή μου ότι πια την έχει χάσει.

Σαν για να την πλησιάσει η ματιά μου την ψάχνει.
Η καρδιά μου την ψάχνει, και δεν είναι πια μαζί μου.

Ίδια η νύχτα που λευκαίνει τα ίδια δέντρα
Εμείς, εκείνοι από το παρελθον, δεν είμαστε πια ίδιοι.

Πια δεν την θέλω, είναι σίγουρο, μα πόσο την αγάπησα.
Γύρευε άνεμο η φωνή μου την ακοή της για ν’ αγγίξει.

Του άλλου. Θα ‘ναι του άλλου. Όπως πριν των φιλιών μου.
Η φωνή, το φωτεινό κορμί της. Τ’ απέραντα μάτια της.

Πια δεν την αγαπώ, είναι σίγουρο, μα ίσως να την αγαπώ.
Είναι τόσο μικρή η αγάπη, κι είναι μεγάλη η λησμιονιά.

Γιατί νύχτες όπως αυτή την είχα μες στα χέρια μου,
και δεν το δέχεται η ψυχή μου ότι πια την έχει χάσει.

Αν και αυτός θα’ ναι ο τελευταίος πόνος που μου δίνει,
κι αυτοί θα’ ναι οι τελευταίοι στίχοι που τις γράφω.

 

Farewell

Μέσ’ από το δικό σου βάθος, και γονατισμένο,
ένα παιδί, θλιμμένο όπως εγώ, μας βλέπει.

Απ’ τη ζωή αυτή που στις φλέβες του θα καίει
θα ‘πρεπε να δεθούνε οι ζωές μας.

Μέσα απ’ τα χέρια αυτά, παιδιά των χεριών σου,
θα ‘πρεπε να σκοτώσουν τα δικά μου χέρια.

Απ’ τα ανοιχτά του μάτια μες στη γη
θα δω δάκρυα στα δικά σου κάποια μέρα.

Εγώ δεν το θέλω, Αγαπημένη.

Για να μην τίποτα μας δένει
μη μας ενώνει τίποτα.

Ούτε η λέξη που αρωμάτισε το στόμα σου,
ούτε αυτό που δεν είπανε οι λέξεις.

Ούτε του έρωτα η γιορτή που εμείς δεν είχαμε,
ούτε οι λυγμοί σου δίπλα στο παράθυρο.

(Αγαπώ των ναυτικών τον έρωτα
που φιλάνε και παν.

Αφήνουν μονάχα μια υπόσχεση
και πια δε γυρνάν.

Σε κάθε λιμάνι κάποια τους προσμένει:
οι ναυτικοί φιλάνε και πάν.

Μια νύχτα πλαγιάζουνε με τη θανή τους
σε στρώμα της θαλάσσης τα νερά.)

Τον έρωτα αγαπώ που μοιράζεται
σε φιλιά, στρώμα και ψωμί.

Έρωτας που μπορεί να είναι αιώνιος
και μπορεί να κρατάει μια στιγμή.

Έρωτας που ζητάει να λευτερώνεται
για να μπορεί ξανά να ερωτευτεί.

Έρωτας θεοποιημένος που έρχεται.
Και θεοποιημένος θα ξαναχαθεί.

Πια δε θα χαίρονται τα μάτια μου στα μάτια σου,
πια δε θα γλυκαθεί ο πόνος μου μαζί σου.

Μα όπου και να πάω θα ‘χω τη ματιά σου
κι όπου βαδίζεις θα τον κουβαλάς τον πόνο μου.

Ήμουν δικός σου, δική μου εσύ. Θα είσαι αυτού που σ’ αγαπά,
αυτού που κόβει στο κηπάκι σου ό,τι εγώ έχω σπείρει.

Εγώ φεύγω. Είμαι θλιμμένος μα πάντα είμαι θλιμμένος.
Έρχομαι από τα χέρια σου. Δεν ξέρω για πού πάω.

…Απ’ την καρδία σου μου λέει αντίο ένα παιδί.
Κι εγώ του λέω αντίο. 

Μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης

Farewell

1
Μεσ'από το δικό σου βάθος, και γονατισμένο,
ένα παιδί, θλιμμένο όπως εγώ, μας βλέπει.

Απ'τη ζωή αυτή που στις φλέβες του θα καίει
θα 'πρεπε να δεθούνε οι ζωές μας.

Μέσα απ΄τα χέρια αυτά, παιδιά των χεριών σου,
θα 'πρεπε να σκοτώσουν τα δικά μου χέρια.

Απ' τα ανοιχτά του μάτια μες στη γη
θα δω δάκρυα στα δικά σου κάποια μέρα.


2

Εγώ δεν το θέλω, Αγαπημένη

Για να μην τίποτα μας δένει
μη μας ενώνει τίποτα.

Ούτε η λέξη που αρωμάτισε το στόμα σου,
ούτε αυτό που δεν είπανε οι λέξεις.

Ούτε του έρωτα η γιορτή που εμείς δεν είχαμε,
ούτε οι λυγμοί σου δίπλα στο παράθυρο.


3

( Αγαπώ των ναυτικών των έρωτα
που φιλάνε και παν.

Αφήνουν μονάχα μια υπόσχεση
και πια δε γυρνάν.

Σε κάθε λιμάνι κάποια τους προσμένει:
οι ναυτικοί φιλάνε και παν.

Μια νύχτα πλαγιάζουνε με τη θανή τους
σε στρώμα της θαλάσσης τα νερά)


4

Τον έρωτα αγαπώ που μοιράζεται
σε φιλιά, στρώμα, ψωμί.

Έρωτας που μπορεί να είναι αιώνιος
και μπορεί να κρατάει μια στιγμή.

Έρωτας που ζητάει να λευτερώνεται
για να μπορεί να ξαναερωτευτεί.

Έρωτας θεοποιημένιος που έρχεται.
Και θεοποιημένος θα ξαναχαθεί.


5

Πια δεν θα χαίρονται τα μάτια μου στα μάτια σου,
πια δεν θα γλυκαθεί ο πόνος μου μαζί σου.

Μα όπου και να πάω θα 'χω τη ματιά σου
κι όπου βαδίσεις θα τον κουβαλάς τον πόνο μου.

Ήμουν δικός σου, δική μου εσύ. Θα είσαι αυτού που σ' αγαπά,
αυτού που κόβει στο κηπάκι σου ό,τι εγώ έχω σπείρει.

Εγώ φεύγω. Είμαι θλιμμένος μα πάντα είμαι θλιμμένος.
Έρχομαι από τα χέρια σου. Δεν ξέρω για που πάω.

... Απ' την καρδιά σου μου λέει αντίο ένα παιδί.
Κι εγώ του λέω αντίο.


Crepusculario 1923