Παλιό τραγούδι

Ακόμη και ο πιο ανώδυνος χωρισμός κρύβει θλίψη μέσα του.
Ό,τι είδαμε και ήμασταν χάθηκε,
έπεσε απ’ τα μάτια μας κι έσβησε
στοιβάζοντας άλλο ένα φθινόπωρο στα στήθη μας.
Ακόμη και ο πιο ανώδυνος χωρισμός κρύβει θλίψη μέσα του
αλλά όταν οι εραστές πάρουν τον δρόμο τους
η καρδιά φλέγεται χωρίς να λειώνει, ξεριζωμένη αλλά όχι χωρίς ρίζες
πολύ βαριά για να την κρατήσεις.
Ακόμη κι αν μοιραστήκαμε τη σκιά ενός δέντρου στον δρόμο,
εκείνες οι ζωές μας πέταξαν σαν σκιές•
ή αν νιώσαμε ευτυχισμένοι κοιτάζοντας ένα ηλιοβασίλεμα
ο ήλιος μας έδυσε μαζί μ’ εκείνη την ευτυχία
σε θάλασσα σκοτεινή.
Το δειλινό τυλίγει τα πάντα, ο άνεμος δεν ανασαίνει πια•.
αλλά, πέρα από το φως που χαμηλώνει,
όταν θα έχουν διαγράψει τον κύκλο του δικού τους ουρανού,
τα μάτια μας θ’ ανοίξουν πάλι κάτω από τα βλέφαρα της ομίχλης:
το αεράκι φυσά ακόμη μες στο δάσος,
η σκιά κρύβεται ακόμη στο φύλλωμα,
και στο ηλιοβασίλεμα που δεν τελειώνει
θα χωρίσουμε για μια αιωνιότητα έρωτα.

Orphica

Πες μου πώς να σε πολεμήσω.
- Κρατώ το κεφάλι σου. Η νύχτα ανατέλλει απ’ το χορτάρι

Πες μου πώς να σε πολεμήσω.
- Εισέρχομαι σε άλλη επικράτεια. Δεν έχω στόμα.

Πες μου πώς να σε πολεμήσω.
- Κολυμπάω γύρω απ’ την καρδιά μου σαν καρχαρίας.

Τώρα σε διακρίνω. Δεν υπάρχεις.
- Πες μου πώς να σε πολεμήσω.

Κρατώ το κεφάλι σου. Η νύχτα ανατέλλει απ’ το χορτάρι
- Πες μου πώς να σε πολεμήσω.

Έχω στόμα. Τοποθετώ κινέζικα ξυλαράκια στο πρόσωπό σου.
- Πες μου πώς να σε πολεμήσω.

Αναπαύομαι στην καρδιά σου σαν γάτα. Μακριά από το νερό
- Πες μου πώς να σε πολεμήσω.

Τώρα σε διακρίνω. Πεινάω.

Ιδού

Ιδού η μαρτυρία μου:
σχεδόν πενήντα, πατέρας ενός εξάχρονου αγοριού (δεν το βλέπετε αυτό),
φτιάχνοντας με λέξεις ποιήματα,
αγαπητός, μισητός (δεν το βλέπετε αυτό),
ένα είδος άγριου πλάσματος, ιδού:
τραύματα ψυχής, εξέγερση,
χείλη πολύ ευαίσθητα, όλο μάτια
(όπως βλέπετε) και στην πραγματικότητα
ό,τι προδίδει ο καθρέφτης
δεν είναι βαθύτερο απ’ ότι δεν προδίδει,
ό,τι καθρεφτίζει ο καθρέφτης
δεν είναι παρά δισδιάστατη κάρτα- Ύπαρξης
που πλαισιώνει την όψη του Καταζητούμενου.
Πορτραίτο που κοιτάζει τη στιγμή μέσα από τα πλήθη της ψυχής•
και η ψυχή;
Τι μπορώ να σου φανερώσω γι’ αυτήν
που δεν το γνωρίζεις ήδη;
Ιδού το στάχυ που φύτρωσε από το τίποτα,
ιδού το δρεπάνι που το θέρισε από το Ένα.

El Amor Brujo

Πώς να το πω; Είσαι πολύ κοντά για να το αντέξω,
είσαι καρπός που σκάει στην καρδιά,
είσαι τ’ όνομα που το βουβό στόμα φέρει
όπως θάλασσα στην παλάμη της γης.
αγγίζω, και φθονώ το χέρι που αγγίζει•
αγγίζοντας, ποθώ ν’ αγγίξω.
Τρόμος αυτής της ακίνητης στιγμής:
είσαι εδώ μέσα εδώ μέσα εδώ.
Εδώ η ψυχή-φωτιά καίγεται.
Η καρδιά άφθαρτη.

Ένα ποτήρι μπύρα

Το τέλειο έγκλημα δεν έχει κίνητρο, είπε,
το τέλειο έγκλημα χρειάζεται μόνο ένα τέλειο αντικείμενο
όπως συνέβη στο Άουσβιτς.
Όχι τα κρεματόρια, ασφαλώς, αλλά όπως συνέβη
αργότερα, μετά το πέρας της δουλειάς.
Και σώπασε
παρατηρώντας τον αφρό της μπύρας
και πίνοντας μια γουλιά.
Το τέλειο έγκλημα είναι η αγάπη, είπε.
Το τέλειο έγκλημα δεν χρειάζεται τίποτα τέλει
παρά μόνο να προσφέρεις
ό,τι περισσότερο μπορείς.
Ακόμη και η ανάμνηση να σφίγγεις τον λαιμό
είναι αιώνια. Ακόμη και τα ουρλιαχτά που τράνταζαν το χέρι μου,
ακόμη και το κάτουρο που έπεφτε σαν ευλογία στην κρύα σάρκα
ακόμη και το τακούνι της μπότας αφυπνίζει μιαν άλλη αιωνιότητα
ακόμη και η σιωπή,
είπε,
παρατηρώντας τον αφρό.
Αλήθεια, μία καθώς πρέπει arbeit macht frei
αλλά το τέλειο έγκλημα δεν χύνει ούτε
σταγόνα,
σαν τα χείλη του παιδιού, πρόσθεσε
σαν την άμμο και τον αφρό,
σαν εσένα,
που ακούς,
πίνεις μια γουλιά και ακούς.

Η γλώσσα λέει

Η γλώσσα λέει: πριν από τη γλώσσα
στέκεται μια γλώσσα. Η γλώσσα είναι ίχνη
κηλιδωμένα από ό,τι βρίσκεται εκεί.
Η γλώσσα λέει: άκου τώρα
Εσύ ακούς: εδώ ήταν
η ηχώ.
Πάρε τη σιωπή και προσπάθησε να σωπάσεις
Πάρε τις λέξεις και προσπάθησε να μιλήσεις:
πέρα από τη γλώσσα, η λέξη είναι πληγή
απ’ όπου ο κόσμος ρέει και ρέει.
Η γλώσσα λέει: είναι, δεν είναι, είναι,
δεν είναι. Η γλώσσα λέει: Εγώ
Η γλώσσα λέει: έλα, άσε με να σε μιλήσω
άσε με να σε χειριστώ, έλα, πες
πως είπες—

Μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός

Πότισέ με,διψάω.

Πότισέ με,διψάω. Πότισέ με και όχι με νερό. Πότισέ με
και όχι με καθαρή λογική. Πότισέ με και όχι με ένα όνομα.

Πότισέ με και όχι με κρασί. Πότισέ με και τίποτ' άλλο,
πότισέ με. Δεν θα το κάνει η ομορφιά, δεν θα το κάνει
ο έρωτας, δεν θα το κάνει ο Θεός,

ούτε κι αυτή η ζωή δεν θα το κάνει,ούτε καμμία ζωή.

Πότισέ με,διψάω.

Ηλιοβασίλεμα

Σ' αυτό το ευάλωτο φως που χαμηλώνει
το μάτι βαραίνει από σκιά, βαθαίνει από απουσία.
Πράγματα αιωρούνται στο χώρο,
καθηλώνονται μόλις γίνουν ορατά, διάφανα-
κι ο τρόπος που υπάρχουν τώρα
είναι ο τρόπος τους να σβήνουν.

Το μάτι δημιουργός έχει εξασθενήσει'
κι ο κόσμος που κυλούσε -είναι σχεδόν όλος θάλασσα'
όποιος κι αν βρίσκεται μπροστά μου, πίσω μου, πλάι μου-
είναι εγώ, αλλά δεν είναι εδώ.
Και είναι ήδη αργά. Και η μέρα έφτασε στο τέλος της.
Και απομείναμε εδώ, μόνοι.

Στις όχθες του κόσμου
εκεί καθίσαμε, εκλιπαρώντας τις ψυχές μας-
εκεί θρηνήσαμε, αόμματοι,
όταν το βλέμμα μας βυθίζεται στην απέραντη θάλασσα
και ξαφνικά θυμόμαστε
ποιοι έχουμε υπάρξει.

Μετάφραση: Xάρης Βλαβιανός