(φωτο-σύνθεση Υιώτας. 2016)
Όταν οι Άγγελοι ελαφρά πετούν
Όταν οι άγγελοι αλαφροπετούν,
η γη σείεται αγαλλιάζοντας.
Οι εποχές, στέλνουν μηνύματα μυστηριώδη.
Θάλασσες κι ωκεανοί ακατάπαυστα κυλούν,
ανανεώνοντας τα ρεύματα
στης ζωής την συνέχεια.
Σαστισμένο το τελειότερο του Θεού επίτευγμα.
Συμπεριφορά ακατανόητη. Προέχει η ατομική
ικανοποίηση. Η φθορά απαξιώνεται. Αγνοείται.
Της φωτιάς τα χρώματα, Σαλωμική πρόκληση.
Ανταγωνίζονται ηφαιστειακές εκρήξεις.
Η κατάρα,
-α! ποιος την στέλνει;
Η βροχή η ασταμάτητη; Άραγε να διαλύεται
στην εμφάνιση του ουράνιο τόξου;
Κι οι σκέψεις, οι ασυγκράτητες, οι ανεξάντλητες;
Τα αισθήματα που συγχέονται με τα
συναισθήματα;
Τί φταίει;
Τί να συναντούν οι Άγγελοι, στην σιωπηλή τους κάθοδο;
Τί ξεχωρίζουν από τις μύριες φωνές;
Τί αποκρυπτογραφούν από τις ανάσες, τα τραγούδια, ή τις
κραυγές της Φύσης;
Πώς ερμηνεύουν την ανέκφραστη γλώσσα
των κυρτωμένων ηλικιωμένων;
Πώς αντέχουν το πικρό κλάμα
των παιδιών με τα γυάλινα μάτια;
Ακούν, οι αθώρητοι
Άγγελοι;
Βλέπουν; Ή τα θολωμένα τους αγγελικά μάτια
απλώς
κοιτάζουν;
