ΩΔΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΟΜΗΤΕΣ

Κομήτες, σπερματοζωάρια·
ποιος από σας γονιμοποίησε τον Ήλιο
μόνο και μόνο για να γεννηθεί
αυτός που εδώ σας ψάλλει μιαν ωδή;

Ίσως και να ’ναι οι κομήτες μόνον άγγελοι
που ’χουν πηδήξει απ’ τα μπαλκόνια του Θεού
στου Γαλαξία τα νερά, ν’ αυτοκτονήσουν·
ψάχνουν να ’βρούν μια πέτρα να χτυπήσουν
να συντριφτούν, να σκοτωθούνε, να σκορπίσουν.

Σφεντόνες ίσως να ’ναι οι κομήτες,
κάποιων παιδιών που τους αρέσει να χτυπούν
τις σβούρες που ονομάζονται πλανήτες.

Σφεντόνες ίσως να ’ναι κάποιου κλέφτη
ή των θεών που θέλοντας να παίξουν
έβαλαν στόχο τους του Ήλιου τον καθρέφτη.

Μα οι κομήτες είναι μόνο ποιητές
που μένουν έξω απ’ όλα τα συστήματα
και που κινούνται σε δικές τους τροχιές.

Κάπου και που διαβαίνουν απ’ τη Γη
για να τρομάζουν όσους λέμε σοβαρούς
και να ευφραίνουν τα παιδιά και τους σοφούς.

Τους λεν κομήτες γιατί είναι σαν τους Έλληνες
κάρη κομόωντες, ωσάν τους Αχαιούς
που ’χουν πλεξούδες τα μαλλιά στους ώμους τους.

Κι αν είναι ουρά αυτό που λέμε κόμη
και πάλι οι κομήτες είναι ωραίοι
όντας του ουρανού οι αρουραίοι.

Απρίλης 1997

[ΕΡΩΤΙΚΟ]

 

Κάθομαι κάτω από δυο πήλινα σουτιέν πού ’ναι γεμάτα με αυγά χελιδονιών.

Τι δώρο εκλεκτό για ένα φίδι π’ αγαπάει τους πλανήτες με τον κρόκο

       τους,

που το μαγεύουν τα πολύτιμα πετράδια, οι θησαυροί.

Μα ο νους μου εμένα πήγε πάλι στα βυζιά.

Δεν είναι χελιδόνια ή τρυγόνια τα βυζιά.

 

 

Είναι δυο περιστέρια τρομαγμένα που κατέφυγαν στις χούφτες μου.

Με απαλότητα κι ασπράδα δείχνουν την περίσσεια τους χαρά.

Και με τις ρώγες τους ραμφίζουν τρυφερά τα χείλη μου, τη γλώσσα, το λαιμό

μου, τις παλάμες μου, τα μάγουλα, τη γλώσσα και τα χείλη.

 

Ώ μέλι στη σχισμάδα όπου φώλιασε ολόσγουρο το πλήθος

       μελισσών.

 

Μέλι και γάλα. Είχε δίκιο ο Προφήτης του Αλλάχ. Μέλι και γάλα

        ο παράδεισος.

 

 

Ραΐνα Αιτωλίας, Απρίλης, 2007

On 9 October, 2015 by BIBLIOTHEQUE

EPXOMAI

Δεν ξέρω αν ο Pίτσος ή ο Όμηρος
είναι που μ’ έπεισε να μπω στον Δούρειο Ίππο
έχοντας μόνο ένα σπαθί κι έναν καθρέφτη.

Έρχομαι από την έρημο εκεί όπου η άμμος
είναι η συντριβή κάθε μορφής.

Έρχομαι από τις Άρκτους, κουβαλώντας
ένα τσουβάλι άστρα και κρατώντας
στο χέρι μου μια μάσκα φεγγαριού.

Έρχομαι απ’ το καλύβι το πλεγμένο μ’ αστραπόκλαδα.
Έρχομαι από ’να σπίτι καμωμένο από καθρέφτες.

Έρχομαι απ’ το φαράγγι το κυρτό όπως σπαθί
μισό από χιόνι και μισό από λουλούδια.

Έρχομαι από τις όχθες του βουνίσιου ποταμού
εκεί που καταρράχτες ασκητές
στέκονται όρθιοι μες στα πέτρινα πιθάρια.

Έρχομαι απ’ το Βορρά· με παγοπέδιλα
δυο μισοφέγγαρα, γλιστρούσα διαρκώς
πάνω στα χιόνια τρεις χιλιάδες χρόνια.

Έρχομαι απ’ των Tατάρων τις ορδές· είμαι ο στρα¬τιώ¬της
που ’σφαξε τον Aττάρ κ’ είμαι επίσης
ο ί¬διος ο Aττάρ και το μαχαίρι που τον έσφαξε.

Έρχομαι απ’ το μαύρο γαλαξία των μυρμηγκιών που παρασέρνει
μια πεταλούδα πεθαμένη σα να είναι
ιστιοφόρο αγγέλου σα να είναι
ο Ίκαρος μετά από την πτώση του.

Έρχομαι απ’ την Ελλάδα που με χέρι
την Πελοπόννησο ξαμώνει και σκορπά
γύρω της τα νησιά για να μην είναι
μόνη της απλωμένη μες στη θάλασσα.

Έρχομαι από την τρύπα ενός σάπιου κλωναριού
όπου ιερουργούσα με στολή άγριας μέλισσας
είτε φορούσα άμφια πεταλούδας.

Έρχομαι από το σούρουπο εκεί
της Θεσσαλίας, όπου βόσκησα
για χίλια χρόνια ένα κοπάδι από φωτιές.

Έρχομαι απ’ το βιβλίο του Αναξίμανδρου· σ’ αυτό
βρίσκομαι πάντα όπου κι αν πηγαίνω.

Mε ρώτησαν από που έρχομαι.
Tι να τους έλεγα;
Δεν θα με καταλάβαιναν
και τότε
θα μ’ οδηγούσανε δεμένο στον ψυχίατρο.

«Έρχομαι» είπα, έτσι απλά, «απ’ το Αγρίνιο»,
κρύβοντας μες τη λέξη αυτή όσο μπορούσα
το “άγριος”, το “νι”, και προ παντός
το “ο”, που ’ναι πηγάδι και παγίδα,
σπίτι μου και καθρέφτης και λαβύρινθος (μα ναι
ο πιο πολύπλοκος λαβύρινθος κι ας φαίνεται
τόσο απλό, ένα μικρό δαχτυλιδάκι).

ΕΔΕΜΙΚΟ

Ένας άγγελος χόρεψε χόρεψε κι έσβησε
αφήνοντας αυτή τη στάχτη ανάμεσά μας και το ρέμμα στερεμμένο
σαν πουκάμισο φιδιού μέσα στις πέτρες και ο βράχος καπνισμένος
θαρρείς και κράτησε τον ίσκιο μιας φωτιάς ή αυτού του αγγέλου·
ακόμα η μυρουδιά πυρακτωμένου σίδερου στη μνήμη ακόμα
εκείνος ο αχός μέσα στο αίμα μας·
σάμπως βαθειές ανάσες οι φτερούγες θέριζαν το χρόνο
κι έλαμψαν τα οστά λευκά πάνω στην άβυσσο κι αδιάβαστα
κι άνοιγ’ απάνω ο ουρανός μ’ όλα τα ζώα του και τ’ άστρα,
ζώα πανάρχαια κι άστρα δροσερά μια ευφροσύνη
σαν όπως πριν από τη γνώση πριν από την πτώση,
μέσα στον κήπο του Θεού που ’χ’ ευωδιάσει δροσερή μια πυρκαγιά τον ύπνο
σου
κοντά στο άσπρο βόδι και στο ζώο του Ήλιου που αναχάραζαν
ενώ το σούρουπο του κόσμου κούρνιαζε κάτω απ’ τα φύλλα της συκιάς
κι έβγαινε η πεταλούδα του βραδιού με τις σφραγίδες από έκλειψη ήλιου στα
φτερά της
και στον αστερισμό του Αιγόκερω η μηλιά γυναίκα και το φίδι
γλιστρώντας στη μασχάλη του δεντρού τινάχτηκε
κι έπεσαν μπόρα τ’ άνθη πάνω σου και ξύπνησες.
Ένας άγγελος
χόρεψε χόρεψε κι έσβησε
αφήνοντας αυτή τη στάχτη ανάμεσά μας μέσα μας παντού
αυτή τη στάχτη.


(Μανθρασπέντα 1977)

http://www.ah-ach.blogspot.gr/  

ΕΡΩΤΙΚΟ

Κάθομαι κάτω από δυο πήλινα σουτιέν πού ’ναι γεμάτα με αυγά χελιδονιών.
Τι δώρο εκλεκτό για ένα φίδι π’ αγαπάει τους πλανήτες με τον κρόκο
τους,
που το μαγεύουν τα πολύτιμα πετράδια, οι θησαυροί.
Μα ο νους μου εμένα πήγε πάλι στα βυζιά.
Δεν είναι χελιδόνια ή τρυγόνια τα βυζιά.
Είναι δυο περιστέρια τρομαγμένα που κατέφυγαν στις χούφτες μου.
Με απαλότητα κι ασπράδα δείχνουν την περίσσεια τους χαρά.
Και με τις ρώγες τους ραμφίζουν τρυφερά τα χείλη μου, τη γλώσσα, το λαιμό
μου, τις παλάμες μου, τα μάγουλα, τη γλώσσα και τα χείλη.

Ώ μέλι στη σχισμάδα όπου φώλιασε ολόσγουρο το πλήθος
μελισσών.

Μέλι και γάλα. Είχε δίκιο ο Προφήτης του Αλλάχ. Μέλι και γάλα
ο παράδεισος.



Ραΐνα Αιτωλίας, Απρίλης, 2007