Δελφοί

Ένα φυτό, όχι δάφνη
η μυρτιά, κορμός
και φύλλα κοινά όπου μπολιάζονται,
μέσα από μεταμόρφωση, ψυχή και σύσταση
που το θάνατο θα δοκιμάσουν,
ούτε στους Δελφούς δεν υπάρχει.
Κι ούτε δάφνη υπάρχει για το χρησμό,
Ούτε η κρυψώνα του παιχνιδιού του. Ο ήλιος φυσάει
κάτω απ' τον Παρνασσό κι εκτοπίζει
το κέντρο του κόσμου. Η Κασταλία χλιαρή
σταγόνα στα χείλη του τουρίστα
κι ο πωλητής των υδάτων που αναβρύζουν γελάει
δίπλα στην πηγή με δυό αγαλματάκια
από τάξιμο, βουτηγμένα στη μούχλα. Άλλά στο πρώτο
σκαλοπάτι του ναού, ο Φοίβος, αν σε γνωρίζει,
υψώνει το τόξο και ευθύς χτυπά στη φτέρνα,
κρυμμένος κάτω απ' την κοιλότητα της πέτρας
όπου τα ιερά ερπετά γεννούν τα παιδιά τους,
Και πια δεν ξέρεις αν ακινησία είν' ζωή
και θάνατος κίνηση, Εδώ ξεκινά αιώνια
στο στίβο του σταδίου, απ' τις σεισμογενείς ρωγμές
των βουνών με τα κοφτερά γυρίσματα της σελήνης,
ο πληβείος αμαξηλάτης με το χαμηλό μέτωπο
και το σμαλτωμένο μάτι της ακρίδας,
=

ΧΙΟΝΙ

Πέφτει το βράδυ και μας αφήνετε πάλι,

αγαπημένες εικόνες της γης, δέντρα,

ζώα, κόσμος φτωχός κλεισμένος

μέσα σε μανδύες στρατιωτών, μάνες

με στεγνωμένη την κοιλιά απ’ τα δάκρυα.

Και το χιόνι μας φέγγει απ’ τα λιβάδια

σαν φεγγάρι. Ω, τούτοι οι νεκροί. Χτυπήστε

πάνω στο μέτωπο, χτυπήστε ως την καρδιά.

Ας ουρλιάξει τουλάχιστον κάποιος μες στη σιωπή,

μέσα σ’ αυτόν τον λευκό κύκλο των ενταφιασμένων.


μετάφραση: Ζωή Καρέλη