[Γράφε Μες Την Καρδιά Σου] Του Στρατή Παρέλη
Τυχερό παιδί,
τρέχοντας με την φαντασία του από πόλη σε πόλη!
Κι όταν βραδιάζει,
αποκοιμιέται κάτω από τις νεραντζιές και τα χρυσά λεμόνια.
Η ώρα έξη το πρωί, ξυπνά και λούζεται
στην θάλασσα,
εξαγνισμένο.
Αγαπά μια μελαχρινή που ζει μακριά, στα βόρεια
της κουρασμένης του μελαγχολίας.
Τραγουδά ολομόναχο παίζοντας στου γιαλού τα πόδια
φλογέρα και ένα βότσαλο πετάει να χοροπηδήσει
επάνω στα σαράντα κύματα
του πόντου..
Θέλγεσαι από τρυφερά τριαντάφυλλα κι ο χρόνος σου ανταποδίδει
ευωχία.
Ο κήπος σφάλισε τα σύνορά του και για άλλα κόπτεται
ανθεστήρια.
Μίσχος πλάι στον μίσχο μυστικό επιφανές και αμετάκλητο
διεκδικεί το ορμέμφυτο της ψυχούλας σου.
Πουθενά δεν ανήκεις:-
Ει μη μόνο
στου απείρου μια ένδοξη φυλακή που κανείς δεν δραπέτευσε.
Γράφε μες την καρδιά σου..
Σαν
να μην τέλειωσε ο πόλεμος των αδικούντων-
κι εσύ να τάσσεσαι αλληλέγγυος σε ένα πολίτευμα
που δεν υπάρχει..
Ο μαγνήτης ήλιος αποφέρει ένα κέρδος θερμό
Αποταμιευμένο πάνω στα διδυμάκια των ανθών και του πρωινού την χολέρα.
Οι δρόμοι έκλεισαν από τις καταλήψεις. Συνουσιαζόμενοι
Πολιτικοί βρωμοδουλέυουν για ίδιον όφελος.
Κομματάρχες καθορίζουν την τιμή που θα έχει το μαζικό μας ξεπούλημα.
Να αντιδράσεις!
Στο μαύρο σχέδιό τους που θέλει
να μην σου φτάνει για να ζήσεις αξιοπρεπώς η αναπνοή.
Α ελληνικό ξινισμένο κρασί που μ’ αυτό πια κανείς δεν μεθάει!
Έμεινε ο αμφορέας άδειος και σπασμένος σε μία γωνιά
ανασκαφών Κεραμικού και Πλάκας στα γεμάτα χλόη χωράφια.
Η Ακρόπολη καγχάζει- εσύ μένεις να κοιτάς
Που η ακριβή ζωή φτηναίνει και ο θάνατος προσφέρεται
Καπιταλιστικώς δωρεάν.
Καπνίζεις κι ένα σύννεφο καπνού τυλίγει τον ορίζοντα-
Σαν να κοροϊδεύει την πλάνη που έχουμε για τα πράγματα και την ροή των γεγονότων.
Καπνίζεις και ο υπερσυντέλικος προβιβάζεται σε καυτό ενεστώτα
Που αλχημεί επάνω στα υγρά φωνήεντα της φαντασίας σου.
Στέκομαι στο μικρό τετραδιάκι που γράφω.
Δεν χωράς σε καμία παράγραφο.
Πώς έγινε έτσι ο έρωτας και δεν βολεύεται με τα λίγα
που δίνουν οι άνθρωποι;
Διαβάζω την ύβρη τους ανάποδα- την ξεκοκαλίζω.
Η αρχιτεκτονική της σκέψης τους έναν εμφύλιο ακαταλόγιστο έχει.
Κι εσύ κι εγώ που τον καταλαβαίνουμε πονάμε
Και κρατάμε την ποιητική μελαγχολική τρομερή μας απόσταση..
http://www.bibliotheque.gr/archives/29555
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου