Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2021

«Απουσία»

 


    Πάμπλο Νερούδα: «Βρήκαμε ο ένας τον άλλο διψασμένο και ήπιαμε...»

    Σε έχω μετά βίας αφήσει,
    είσαι μέσα μου, κρυσταλλένια,
    ή τρέμοντας,
    ή με ανησυχία, πληγωμένη από μένα,
    ή κυριευμένη από αγάπη, όπως όταν τα μάτια σου
    κλείνουν μπροστά στο δώρο της ζωής
    αυτό που και τώρα και πάντα σου δίνω.

    Αγάπη μου,
    βρήκαμε ο ένας τον άλλο
    διψασμένο και ήπιαμε
    όλο το νερό και το αίμα,
    βρήκαμε ο ένας τον άλλο
    πεινασμένο
    και με δάγκωσες και σε δάγκωσα
    σαν η φωτιά να δάγκωνε
    αφήνοντας πληγές επάνω μας.

    Μα περίμενέ με,
    φύλαξε για μένα τη γλυκύτητά σου,
    Θα σου δώσω ,ακόμη,
    ένα τριαντάφυλλο.

    Πάμπλο Νερούδα, 

    Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2021

    ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ

     JAKOB VAN HODDIS


    Άνεμος δυνατός τινάχτηκ’ επάνω.
    Του σιδερένιου ουρανού τις αιμάσσουσες ανοίγει πύλες.
    Τους πύργους χτυπάει, τους δέρνει.
    Απαλά, πεντακάθαρα ακούγεται πάνω απ’ την ορειχάλκινη άπλα της πόλης.
    Ήλιος πρωινός με αιθάλη. Τρένα περνούν με βρόντους απ’ τα φράγματα.
    Μες σε σύννεφα χρυσά οργώνουνε αγγέλων άροτρα.
    Άνεμος δυνατός επάνω από την κατάχλομη την πόλη.
    Ατμόπλοια και γερανοί ξυπνούν στο βρόμικο ποτάμι.
    Δύσθυμες χτυπάνε στη σαθρή Μητρόπολη οι καμπάνες.
    Πλήθος γυναίκες και κορίτσια στη δουλειά που πάνε βλέπεις.
    Στο φως το χλεμπονιάρικο. Που αγριεύει από τη νύχτα.
    Ανεμισμένες φούστες.
    Πόδια για τον έρωτα πλασμένα.
    Και τρέχουνε να παν στα μηχανήματα αγέλαστες, μοχθώντας.
    Για κοίτα εκεί στο φως το τρυφερό.
    Και πράσινο στα δέντρα τρυφερότερο.
    Γι’ άκου! Πιπίζουν τα σπουργίτια.
    Και έξω πέρα στις πιο άγριες εξοχές
    κορυδαλλοί όλο δώσ’ του κελαηδάνε.
    Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

    Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2021

    Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

     


    Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ - Όλα τα πολλά και μεγάλα.

    .

    Θροΐζει η χλόη, τʼ αστέρια της γης διαμάντια σπασμένα

    και πάχνη πρόσεχε τα βήματά σου

    με θάμπος κομπιάζουν και λοξοδρομούν

    συχνά. ποια, καλή μου, η επόμενη σκέψη, θριαμβικές αψίδες

    μονοπάτια και θάμνοι ανώνυμοι, μην τάχα σαλέψουν οί αρμονίες

    η γαλήνη, η ευδία στους ουρανούς, η μοίρα η γαλανή

    που τυφλά θροΐζει.

    Μα νύχτωσε. Σβήνουν τα κάλλη της ημέρας τα ψεύδη τέλος.

    Ο ίσκιος με τον ίσκιο αναμετράται

    (αρουραίος μικρός στην αντίπερα όχθη λακίζει)

    σωσίες του σκοταδιού τα μαύρα ερέβη

    την επιστροφή νοσταλγούν τίς πρώτες περπατησιές

    εκεί πού γεννήθηκαν εκεί νʼ αποθάνουν. Στα φίλια κυπαρίσσια

    τα μαγικά της νύχτας σε μια πλαγιά του λόφου Προφήτης Ηλίας

    έστω λησμονημένοι έστω πηλός και σκόνη και πέτρα του τόπου

    κόκαλα πού πέρασαν τη λίμνη καθώς πρέπει τιμητικά

    με σεβασμό με ρούχα καθαρά

    όχι σαν αδέσποτα σκυλιά στο αμπέλι.

    (Δεν ξεύρω ψυχή μου τί θα μας σώσει) —

    αν έχεις πανσέληνο πληρώνεις.

    .

    (Χαιρετισμοί, 1995)

    Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2020

    ΤΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΙΟΥ ΣΟΥ Η ΘΥΜΗΣΗ

     

    (του Τσάο Τανγκ, της Δυναστείας των Τσιν)


    Πέφτει η δροσιά,
    πέφτει και βαραίνει κι άλλο το παλτό μου.
    Ο ύπνος χορεύει μακριά μου –
    περιφρονεί τις πόρτες που τού ανοίγουνε τα μάτια μου
    για όσο κρατάει ακόμα τούτ’ η νύχτα,
    αφού αύριο θα πρέπει να περάσει
    από ’ναν ερημότοπο με μπαμπουδοκάλαμα.
    Σταλιά νερό δεν έχω,
    του χαμογέλιου σου όμως η θύμηση
    μπορεί ν’ αλλάξει και την απελπισία και τη μοίρα.



    ALBERTO LAISECA
    Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
    Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, τηλέφωνο, κοντινό πλάνο και εσωτερικός χώρος

    Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2020

    ΦΩΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ ΑΝΑΛΟΓΑ



    Άμα κοπεί το νήμα, ανάβουνε τα φώτα
    και το έρεβος στα ροζ ιζήματα χρυσίζει
    και κόβεται σε φέτες· τότε αντικαθίζει
    το κρύσταλλο με τις φολίδες τον ειδότα
    στον άσχετο, και ανακατεύουν συνειδότα
    με τυχηρά – έτσι ορίζεται ό,τι προσπορίζει
    τα κλάσματα στου λογισμού το μετερίζι,
    καθώς γυρίζει στο παράλογο τα νώτα
    η αστάθμητη πλεκτάνη των εννοημένων
    και πιο παράλογα τα κάνει να καλπάζουν
    σε σύννεφα ή σε αστροφεγγιές και να μπολιάζουν
    με σημασίες τα άδυτα των συγκειμένων.
    Μια δίνη ανείδωτη και θερινό ένα ρίγος
    το σφρίγος δίνουν που ’ναι ή πόλεμος ή τρύγος.
    (Με έναν πίνακα του Αντόνιο Γαρσία Πόνσε)

    Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2020

    ΖΩΗ

     


    Να ζω σαν νησί
    γεμάτο ολόγυρα
    από σένα, που με κυκλώνεις
    παρούσα πια ή απόμακρη
    με ρίγη πρώτου
    φωτός χωρίς γυαλάδα,
    χωρίς γωνιά το βράδυ,
    ούτε σκιά από κήπο.
    Και στους καθρέφτες άγγελοι
    να φρουρούν το βλέμμα σου
    για να φτιάχνεις αλήθειες
    και έναστρες νύχτες.

    JORGE ROJAS
    Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

    Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2020

    Απόψε μου πάει να γράψω τα πιο πικρά στιχάκια.


    Να γράψω, ας πούμε: «έχει μι' αστροφεγγιά απόψε
    και τα μενεξεδιά αστεράκια λαμπυρίζουνε στα χάη».
    Της νύχτας ο άνεμος διαβαίνει στους ουρανούς και τραγουδάει.
    Απόψε μου πάει να γράψω τα πιο πικρά στιχάκια.
    Την αγαπούσα εγώ, και κάπου κάπου μ' αγάπαγε κι εκείνη.
    Χιλιάδες βράδια, όπως και τώρα, την έσφιγγα στην αγκαλιά μου.
    Αμέτρητα φιλιά της έδινα κάτω απ' τον άσωτο ουρανό.
    Μ' αγάπαγε κι εκείνη, και κάπου κάπου την αγάπαγα κι εγώ.
    Πώς να μην τ' αγαπήσεις τα μεγάλα, τα ήμερα μάτια της.
    Απόψε μου πάει να γράψω τα πιο πικρά στιχάκια.
    Θα σκέφτομαι πως δεν την έχω εγώ.
    Θα νιώθω ότι την έχω χάσει.
    Θ' ακούω την απέραντη νύχτα,
    την πέντε φορές απέραντη χωρίς εκείνην.
    Και τους στίχους να πέφτουν στην ψυχή μου
    όπως πέφτει η δροσιά στο λιβάδι.
    Τι έχει να κάνει που η δικιά μου αγάπη
    εκείνηνε δεν την αγγίζει. . .
    Έχει μι' αστροφεγγιά απόψε, μα εκείνη δεν είναι μαζί μου.
    Αυτά λοιπόν. Πέρα, μακριά, άνθρωποι τραγουδάνε.
    Μακριά, πέρα.
    Πώς να χαρεί η ψυχή μου, αφού εκείνη χάθηκε. . .
    Την αναζητάει η ματιά μου, τη γυρεύει παντού.
    Την αναζητάει η καρδιά μου, μα εκείνη δεν είναι μαζί μου.
    Απαράλλαχτη η νύχτα ασημώνει τ' απαράλλαχτα δέντρα.
    Μα από τότε όμως εμείς ως τώρα έχουμε αλλάξει.
    Τώρα πια δεν την αγαπάω, σίγουρα. . .
    Πόσο όμως, Θε μου, την αγάπαγα τότε.
    Πολέμαγε η φωνή μου να βρει τη ριπή του ανέμου
    που θαν της άγγιζε το αφτί.
    Με άλλον. Με κάποιον άλλον θα είναι.
    Όπως και πριν τηνε πάρει το φιλί μου.
    Η φωνή της, τ' αστραφτερό της σώμα.
    Τ' ατέλειωτα μάτια της.
    Τώρα πια δεν την αγαπάω, σίγουρα. . .
    Μπορεί όμως και να την αγαπάω.
    Βιάζεται ο έρωτας να λείψει κι αργεί να φύγει η λησμονιά.
    Χιλιάδες βράδια αφού, όπως και τώρα,
    την έσφιγγα στην αγκαλιά μου -
    πώς να χαρεί η ψυχή μου, αφού εκείνη χάθηκε. . .
    Μπορεί να 'ναι αυτός ο τελευταίος καημός
    που μου ανάβει εκείνη,
    κι αυτοί εδώ οι τελευταίοι στίχοι που γράφω για κείνην εγώ.
    Pablo Neruda
    Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και κοντινό πλάνο

    Ο ΟΡΓΙΛΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

     RAFAEL ALBERTI


    Είναι πύλες αιμάτων,
    χιλιετίες μίσους,
    βροχές μνησικακιών, θάλασσες.
    Τί σού ’κανα, πες μου,
    και τους τινάζεις;
    Γιατί με την ξινή σου ανάσα
    μού πυρπολείς τους αγγέλους μου όλους;
    Τσεκούρια και αστραπές
    λίγο μου φτουράνε εμένα.
    Ένοπλες νύχτες όχι, μήτε άνεμοι
    αφοσιωμένοι.
    Χιμάς, μου επιτίθεσαι,
    με σέρνεις ανδράποδο
    στο φως σου, που δεν είναι φως δικό μου,
    για να με τορνέψεις.
    Στο ξινό σου το φως, το τόσο ξινό,
    που δεν δαγκώνει κανέναν.
    Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

    Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2020

    Η Βασίλισσα


    Σε ονόμασα βασίλισσα.
    Υπάρχουν ψηλότερες από σένα, ψηλότερες.
    Υπάρχουν αγνότερες από σένα, αγνότερες.
    Υπάρχουν ομορφότερες από σένα, ομορφότερες.
    Αλλά εσύ είσαι η βασίλισσα.
    Όταν περπατάς στο δρόμο
    κανείς δε σε αναγνωρίζει.
    Κανένας δε βλέπει το κρυστάλλινο σου στέμμα,
    κανένας δεν κοιτάζει το από κόκκινο χρυσό χαλί
    που πατάς καθώς περνάς,
    το χαλί δεν υπάρχει.
    Κι όταν εμφανίζεσαι
    όλοι οι ποταμοί ακούγονται
    στο κορμί μου, καμπάνες σείουν
    τον ουρανό
    κι ένας ύμνος γεμίζει τον
    κόσμο.
    Μονάχα εσύ κι εγώ,
    μονάχα εσύ κι εγώ, αγάπη μου,
    τον ακούμε.
    Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα

    Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2020

    '' Η αγάπη είναι συντροφιά. Δεν ξέρω πια να οδεύω μόνος μου

     '' Η αγάπη είναι συντροφιά.

    Δεν ξέρω πια να οδεύω μόνος μου στους δρόμους,
    γιατί πια μόνος δεν μπορώ να οδεύω.
    Μια σκέψη ορατή με κάνει να πηγαίνω πιο γρήγορα,
    να βλέπω λιγότερο και μαζί να χαίρομαι που οδεύω
    βλέποντας τα πάντα.
    Ακόμη κι η απουσία της είναι κάτι που είναι μαζί μου.
    Κι εγώ την αγαπάω τόσο που δεν ξέρω πώς να την επιθυμώ.
    Σαν δεν τη βλέπω, τη φαντάζομαι κι είμαι δυνατός σαν τα ψηλά δέντρα.
    Αλλά σαν τη βλέπω τρέμω, δεν ξέρω τί έγινε αυτό
    που αισθάνομαι στην απουσία της.
    Ολόκληρος είμαι κάποια δύναμη που με εγκαταλείπει.
    Όλη η πραγματικότητα με κοιτάζει σαν ένα ηλιοτρόπιο
    που ‘χει στο κέντρο του το πρόσωπό της... ''
    _______________________________________________________
    Ο Φερνάντο Πεσσόα (Fernando António Nogueira de Seabra Pessôa, 1888 - 1935), γεννήθηκε στη Λισαβώνα και ήταν Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας.
    Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στέκεται, κουστούμι και παπούτσια