Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

ΙΧΝΗΛΑΣΙΑ

Ανεβαίνουν κάποτε όλα την κοφτερή στιγμή του φωτός

Σποράδες βράχων γυμνών στη γαλάζια διάρκεια

Αλατισμένα νησιά κόκκινα ίσαλα

Σκαπανεβάσματα πουλιών μέσα στη χίμαιρα

Μέσα στην ορθωμένη στιγμή του φωτοβόλου κενού

Τα χέρια σου ακούμπησαν για μια στιγμή

Για μια μόνο στιγμή το διαβατικό κύκλωμα

Το κοκάλιασμα της μέρας

Το κοκάλιασμα της ορμής της μέρας

Κάτω από τους τυφλωμένους αστερισμούς

Σκισμένα στόματα σχεδιασμένα στο σκούρο γρανίτη

Τον αμνημόνέυτο χρόνο του χρόνου

Εδώ ανάμεσα μακρύτερα και κοντά μας

Νήσος τις εστίν επί κυμάτων θαλάσσης

Νησός τις εστίν επί κυμάτων

Νήσος τις εστί

Και τα χέρια σου στο νησί πάνω του γύρω του

Ακόμα πιο βαθιά μέσα του σε ερείπια σεισμών

Όπως το ποίημα πιάνοντάς το να ξεφεύγει

Ή το ψάρι σ’ ένα πέρασμα σιωπής

Προσπαθώντας να σηκωθείς όχι μόνο τη λέξη

Όχι τη λέξη δέντρο αλλά το ίδιο το δέντρο

Όχι τη λέξη αγάπη μα την αγάπη

Απομεινάρι τραυματισμένο φτωχό θρύψαλο

Ανθρωπότητας μερμηγκιών

Φαγγωμένες κατατομές γυναικών που ναυάγησαν

Απ’ τα πρώτα τους χρόνια σ’ αφόρητη θλίψη

Για μια ξένη υπόθεση ή έστω δικιά τους

Για το τίποτα έστω στο έμπα της μέρας

Στο έμπα της νύχτας, στο έμπα του κόσμου

Μές απ’ τη λεωφόρο των Πελάσγων

Κακοτράχαλη σε στεριά και σε θάλασσα

Ταξιδεύοντας από βορινά σημάδια

Άστρα και ζώα πανάρχαια

Και πολύχρωμα πλοία σ’ Αιγαία λιμάνια

Ξαναζείς τη στιγμή στον πολλαπλασιασμό του κενού

Μέσα σ’ αυτό το φως τ’ απόκρήμνο που σε τυλίγει

Δίχως μετά και πριν στεγνή στιγμή

Μέσα στους κόλπους του άχρόνου

Τέλος κι αρχή σου

Δεν υπάρχουν σχόλια: