Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Σαφάρι

Άγρια Γη
παρθένο ξημέρωμα
με δίχως Ήλιο να δαμάζει το φως.
Αρκεί των ματιών της η σπίθα
κι ανατέλλουν οι μέρες
στην Ήπειρο της Έλξης.
Σ’ αθόρυβη σύνταξη,
οι εντός κυνηγοί μου,
συστοιχία δυνάμεων
σ’ αρσενικό σπείρωμα
μιας πολιορκίας φθίνουσας διαμέτρου
γύρω απ’ τ’ απάτητα Δάση της.
Ανύποπτα.
Μέσα στον Άγιο Ύπνο της
η ζέστη του Ονείρου
γίνεται Κίνδυνος.
Κι εκείνη επιμένει να ονειρεύεται.
Ερπετό που σφυρίζει κατάκτηση
με γλωσσικές σαϊτιές
διχάλες στ’ άσπρο κορμί
εισχωρώ στ’ Όνειρό της.
Αόρατο χάδι μου
πώς την ξεσκέπασες
κι όλη η γύρη του κορμιού της
έπνιξε το στόμα μου?
Μία που πείνασα για το έδεσμά της
και μία που μαρμάρωσα,
αιχμηρό θαυμαστικό
καρφωμένο στο στήθος της.
Όλα τα βέλη μου βαθιά καρφωμένα
να εξασφαλίσω την Κυριαρχία
και μόλις λίγο ταράχθηκε ο Ύπνος της
ένα ένα
τα είδα ν’ ανθίζουν.
Τόσα χρόνια
καλλιεργώ το κορμί της
κι ακόμη δεν κατάλαβα
πώς μέσα σε ένα δευτερόλεπτο
με μεταμόρφωσε
από κυνηγό
σε κηπουρό παραδείσου.

2 σχόλια:

~reflection~ είπε...

Πρώτη φορά είμαι στη θέση του αναγνώστη διαβάζοντας δικά μου κείμενα σε έναν Χώρο Φιλοξενίας.

Η συγκίνησή μου δεν περιγράφεται.Παρόλ'αυτα με βρίσκεις σε μία περίοδο μεγάλης ΕΣΩεντασης.....
Δε χωράω στον Εαυτό μου και το καθρέφτισμα που βιώνω στον Χωρο σου με οδηγεί σε πρόσκρουση μεγάλης ταχυτητας πάνω στο Είδωλό μου.....

Πως να φύγω χωρίς σημάδια?.....

Επιμένω να σ' ευχαριστώ... κι ας ακούγεται Υπερ-Βολή....

εξάλλου μέσα από το πρίσμα της νιώθω ΕΓΩ.........

Σε φιλώ....

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

ΚΑΚΙΑ
κι όμως
ποτέ δεν χωράς μες τον εαυτό σου γιατί είναι πολύ μικρό περίβλημα το σώμα
για να χωρέσει μία ανήσυχη ψυχή!
Τα φιλιά μου!