Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

σαν ενα χαλίκι

Μιά λέξη ερωτική μένει πάντα κλεισμένη στο στόμα μας,
ανείπωτη, σαν ενα χαλίκι στο σανδάλι μας ή και καρφί βαριέσαι
να σταθείς,να το βγάλεις,να λύνεις τα κορδόνια σου, να αργοπορείς-
σ έχει κυριεύσει ο μυστικός ρυθμός της πορείας πιότερο
απ΄την ενόχληση του χαλικιού,
πιότερο απ΄την επίμονη υπενθύμιση της κουρασής σου της αναβλητικότητας σου,
κι είναι ακόμη κάποια μικρή ,αγκαθωτή αναγάλλια κι αναπόληση
που τούτο το χαλίκι το κρατάς από ακρογιάλι αγαπημένο,
από σεργιάνι ευχάριστο με ωραίους διαλογισμούς,
με υδάτινες εικόνες όταν ακούγονταν απ το παραθαλάσσιο καπηλειό οι κουβέντες
των καπνεμπόρων μαζί με το τραγούδι των θαλασσινών και το τραγούδι της θάλασσας μακριά,
μακριά,χαμένο,κοντινό, ξένο,δικό μας.

Ορεστης(1962-1966)

2 σχόλια:

~reflection~ είπε...

Πως υψώνεται φράγμα στην εντός μας Εγρήγορση?...

Δεν το έμαθα ακόμη...


Καλημέρα, Στρατή... με συλλαβές που ακολουθούν το λαχάνιασμα της Σκέψης....

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Καλημέρα ΚΑΚΙΑ!
τα φράγματα χρειάζονται σ' αυτούς που θέλουν να αρδευσουν τα αισθήματα..
δεν ξέρω αν θα έχω ποτέ μου χωράφια ποτιστικά..
σε ξηρά μέρη φύεται η πιο καλή άμπελος..