Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Απ' ώρα σ' ώρα


Αέρας σκουριασμένος φυσάει στο δωμάτιο
απ' τη μεριά παλιάς πληγής.
Δαγκάνει ο τρόμος το μυαλό
και ναυαγός στον ίλιγγο
ζάλη τη ζάλη
σε λαμαρίνες και ξερόκλαδα σκοντάφτω.

Ποιος λέει πως μελαγχόλησα;
Σε μια αποθήκη γυαλιών
κλειδώθηκαν τα χρόνια μου.
Κορίτσια απαρηγόρητα
φορούνε τις κουρτίνες νυφικό.
Οι νεραϊδούλες νόσησαν
και βήχουν ασταμάτητα
κι όσο να πεις
μια άλλη οικειότητα θεριεύει στο σκοτάδι.

Ποιος λέει πως μελαγχόλησα;
Υποδειγματικά εξέτισα
όποιο κενό μού αναλογεί.
Μόνο λίγο ξαφνιάστηκα.
Τόσα σωσίβια, τόση εγκαρτέρηση
κι απ' ώρα σ' ώρα
η στάθμη τού νερού να εξαντλείται.

2 σχόλια:

Γιώργος είπε...

Αυτό το δαγκάνει - αντί δαγκώνει - ο τρόμος το μυαλό - ελπίζω να μην πρόκειται για τυπογραφική παρέκκλιση! Έτσι γράφεται η Ποίηση: με νεραΐδούλες που νοσούν και βήχουν ασταμάτητα (οι καημένες!) και με την στάθμη του νερού να εξαντλείται - παρά την τόση εγκαρτέρηση, παρά τα όσα σωσίβια....

Συχνά - πυκνά σε επισκέπτομαι Στρατή και τα λέω λίγο - λίγο με τους Ποιητές σου - κι ας μην αφήνω ίχνη ζωής πίσω μου...

Καλό ξημέρωμα!

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Γιώργο μου καλώς να περνάς!
για τα ποιήματα της σελίδας αυτής και το πώς θέλουν τις λέξεις οι ποιητές, δεν έχω ευθύνη εγώ..
εγώ απλά σέβομαι το γραμμένο τους..
Σ' ευχαριστώ για την προσέγγιση!