Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Άκρο




 Η γυναίκα έχει τελειοποιηθεί .
Το νεκρό της

Σώμα φοράει το χαμόγελο της επίτευξης ,
Η ψευδαίσθηση μιας ελληνικής αναγκαιότητας

Ρέει στις πτυχές της τηβέννου της ,
Τα γυμνά της

Πόδια μοιάζουν να λένε :
Φτάσαμε ως εδώ , αρκεί .

Κάθε νεκρό παιδί κουλουριασμένο , λευκό ερπετό ,
Ένα σε κάθε μικρή

Κανατούλα του γάλακτος , τώρα άδεια .
Τα έχει διπλώσει


Ξανά στο σώμα της , όπως τα πέταλα
Ενός ρόδου που κλείνουν όταν ο κήπος

Πετρώνει και αρώματα αιμορραγούν
Από τους γλυκούς , βαθείς λαιμούς του νυχτολούλουδου .

Η σελήνη δεν έχει λόγο να θλίβεται ,
Ατενίζοντας επίμονα μέσα απ’ την οστέινη κουκούλα της .

Είναι συνηθισμένη σε τέτοιου είδους πράγματα .
Οι σκοτεινιές της τριζοβολούν και έλκουν .

 
Μετάφραση : Κατερίνα Ηλιοπούλου

Ελένη Ηλιοπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια: