Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Μια φορά κι ένα καιρό


‘’Τι δουλιά κάνεις ;’’
‘’Πουλάω.......παίρνω τα ΚΤΕΛ και μια βαλίτσα
Πάντα υπάρχει κάποιο ανοιχτό ξενοδοχείο
Μένω, μετά μαζεύω παραγγελίες,
φεύγω’’
Σ΄ένα καταπράσινο δάσος υπήρχε μια όμορφη αλεπού,
πολυ μικρή για μεζές
πολύ-πολύ μικρή για να μη χορταίνει εύκολα.
Όταν ξέμενε,
επιτάχυνε το βήμα έφτανε στις παρυφές της πόλης,
όρμαγε στα σκουπίδια,
επέστρεφε.
‘’Όλοι θέλουν
ένα τηλέφωνο, μια διεύθυνση υποψήφιων νεκρών.
Άλλοι για όργανα,
άλλοι για καμιά γρήγορη αρπαχτή στη διαθήκη
άλλοι-οι πιο πολλοί-
να ξελαμπικάρουν:
Μια ζητούμενη ευθανασία
ένας φόνος χωρίς άλλοθι κόστος  φλυαρίες’’
Η αλεπού δεν είναι πονηρό ζώο-
Θα την έλεγες
Ευπροσάρμοστη
Ολιγαρκή
Κυρίως χωρίς φαντασία
και όνειρα.
Γι΄αυτό και η ουρά της φουντωτή- εντυπωσιακή,
περισσότερο από ολόκληρο το ζώο.
Σα να λέει:
‘’από μένα θυμηθείτε
μόνο τη φυγή μου’’

Δεν υπάρχουν σχόλια: