Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

KΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑΧΕΙ ΠΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ



Κι ' ο θάνατος δεν θάχει πιά εξουσία,
Γυμνοί οι νεκροί θα γίνουν ένα
Με τον άνθρωπο του ανεμου και του δυτικού φεγγαριού'
Οταν ασπρίσουν τα κόκκαλά τους και τριφτούν τ' άσπρα κόκκαλα
θάχουν αστέρια στον αγκώνα και στο πόδι`
Αν τρελλάθηκαν η γνώση τους θα ξανάρθει,
Αν βουλιάξαν στο πέλαγος θ' αναδυθούν'
Αν χάθηκαν οι εραστές δεν θα χαθεί η αγάπη'
Κι ' ο θάνατος δεν θάχει πιά εξουσία.

Κι ' ο θάνατος δεν θάχει πιά εξουσία,
Οσους βαθειά σκεπάζουν οι στροφάδες των νερών
δεν θ ' αφανίσει ανεμοστρόβιλος`
Κι' άν στρίβει ο τροχαλίας κι' οι κλειδώσεις ξεφτίζουν
Στον τροχό αν τους πεδεύουν δεν θα τους συντρίψουν'
Στα σπασμένα τα χέρια τους θάναι η πίστη διπλή,
Κι ' οι μονόκεροι δαίμονες ας τρυπούν το κορμί`
Χίλια κομμάτια θρύψαλα κι ' αράγιστοι θα μείνουν`
Κι' Ο θάνατος δεν θάχει πιά εξουσία.


Κι ' ο θάνατος δεν θάχει πιά εξουσία,
Ας μην φωνάζουν πιά στο αυτί τους γλάροι
Ας μην σπάζει μ' ορμή στο γιαλό τους το κύμα.
Εκεί που έν' άνθι φούντωνε δεν έχει τώρα ανθό
Να υψώσει την κορφή του στης βροχής το φούντωμα'
Τρελλοί, μπορεί, και ξόδια, ψόφια καρφιά, μα ιδές,
Φύτρα των σημαδιών τους, να, σφυριές οι μαργαρίτες
Ορμούν στον ήλιο ώσότου ο ήλιος να καταλυθεί,
Κι ' ο θάνατος δεν θάχει πιά εξουσία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: