Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟ



Η σιωπηλή αθωότητα της άγνοιας. Πόσες
   διαδοχικές αναιρέσεις , σφαλερές διαισθήσεις.
       Κοιτούσες το βουνό, το ποτάμι, το σύννεφο.
         Τα ωραία κορίτσια χάθηκαν στον κήπο
            πίσω από πανύψηλα χρυσάνθεμα. 
                Η νύχτα
                   διαστέλλονταν πάνω απ΄την πόλη.
                      Κι εσύ
                         απόμεινες ασάλευτος μέσα στο διχασμό σου,
                             έχοντας μόνο άλλοθι το άστρο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: