Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ

                   

Να 'χε η νοσταλγία σώμα να το σπρώξω απ' το παράθυρο έξω!     Να
τσακίσω εκείνο που δε γίνεται!     Κορίτσι που από το γυμνό σου
στήθος     σαν από σχεδία κάποτε μ' έσωσε ο Θεός
Και ψηλά πάνω απ' τα τείχη με την ημισέληνο με πήγε     μην κι από
δική μου
Ακριτομύθια φανερωθείς     και οι Τύχες σε βάλουν στο σημάδι     Ό-
πως κι έγινε     Γιατί τέτοια θέλει κι αγαπά η ζωή που εμείς άλλου πι-
στεύουμε πως είναι
Κι από τ' άλλο μέρος της αγάπης     από τ' άλλο μέρος του θανάτου
υπνοβατούμε ώσπου     αβάσταχτα περισφιγμένο     κείνο που μας έγι-
νε σάρκα της σαρκός     σαν το φώσφορο μέσα μας πάρει φωτιά και
ανάψει και ξυπνήσουμε
Ίσια     ναι     πάει ο χρόνος     αλλ' ο έρωτας κάθετα     και ή κόβονται
στα δύο     ή που δεν απαντήθηκαν ποτέ     Αλλ' αυτό που μένει σαν
Άμμος από δυνατόν αέρα στα δωμάτια     και η αράχνη     κι έξω στο
κατώφλι
Ο λύκος με το στρογγυλό το μάτι που ολολύζει     πιθανά φαίνονται
όλα     και προπάντων τα βουνά της Κρήτης που μικρός τα 'χα στο
χιόνι και τα ξαναβρήκα δροσερά     μα τι σημαίνει
Που κι ελεύθερος να μείνεις που και νικητής     πάλι ο ήλιος γέρνει
κι είναι ολόγυρα σου
Σιγαλιά γεμάτη ακτές καταστραμμένες     όπου ακόμη κατεβαίνουνε
τα σύννεφα να φάνε χόρτο     λίγο πριν για πάντα σκοτεινιάσει

Σαν να πήραν τέλος οι άνθρωποι     και να μην έχει μείνει άλλο τίποτα
καίριο να ειπωθεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια: