Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Αφοσίωση









Αφοσιώνεσαι στη νύχτα
στο πέρασμα ολόγιομης σελήνης
απ’ το παράθυρό σου.


Μια λάμψη της ξεστρατίζει στο κομοδίνο
πέφτει στο νερό που κρατάς για το βράδυ
με την ψευδαίσθηση
πως θα πιεις ολόκληρο το φεγγάρι
για να ξεδιψάσουν κι απόψε οι πόθοι.
Άλλη μια φορά ικετεύεις
να μη δύσουν όταν αφομοιώνεις τη σιωπή
ακρωτηριάζοντας την έξαψη
που σου μιλά με λυγμούς
στα σεντόνια της λύπης.


Αισθάνομαι…
πως ανεξακρίβωτη στιγμή
θα πάρεις της δυσπιστίας το δρόμο
κι ούτε που σε νοιάζει
η απόσταση μιας ακόμα διάνυσης
στα φονικά του παράλογου
στις διαστάσεις… της αμφιβολίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: