Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

Το τραγούδι του εαυτού μου

Ουώλτ Ουίτμαν
52

Το διάστικτο γεράκι εφορμά πάνω μου και με κατηγορεί, παραπονιέται για την
φλυαρία μου και την αδράνειά μου.

Και εγώ είμαι ανήμερος, και εγώ είμαι αμετάφραστος,
Ξεφωνίζω τη βαρβαρική μου υλακή πάνω από τις σκέπες του κόσμου.

Η τελευταία ουριοδρόμηση της μέρας με περιμένει,
Εκσφενδονίζει τη  μορφή μου στα εναπομείναντα και αληθινά σαν εκείνα
στις ισκιωμένες ερημιές,
Με παρασύρει στην άχνη και τη σκοτεινιά.

Απέρχομαι σαν τον αέρα, τινάζω τα λευκά μαλλιά μου στον δραπέτη ήλιο,
Σκορπίζω το σώμα μου στους στροβίλους, και το παρασύρω σε δαντελωτές αιχμές
βράχων.

Κληροδοτώ τον εαυτό μου στο χώμα να φυτρώσω από τη χλόη που αγαπώ,
Αν με θέλεις πάλι, ψάξε με κάτω από τα πέλματα των παπουτσιών σου.

Δύσκολα θα μάθεις ποιός είμαι ή τι εννοώ,
Αλλά για σένα θα είμαι πλησμονή υγείας παρόλα αυτά,
Και θα διυλίζω και θα διεγείρω το αίμα σου.

Αν αποτύχεις να με βρεις στην αρχή μην αποθαρρύνεσαι,
Αν με χάσεις σε κάποιο σημείο ψάξε σε άλλο,
Σταματώ κάπου και σε περιμένω.

1855

μετάφραση: Ζωή Ν. Νικολοπούλου
http://trenopoiisis.blogspot.gr/2011/03/blog-post_24.html

Δεν υπάρχουν σχόλια: