Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Δίνη






Να πνιγώ να κυματίζουν τα μαλλιά μου
Να είμαι ραψωδία των ψαριών
Ένα μάτι να ανοιγοκλείνει και να κοιτάζει
Το ναυάγιο στο βυθό να βλέπει-
Για πάντα κάτω να πνίγομαι
Να κατεβαίνω στου καλαμαριού τη σύναξη
Μαύρη σκεπή η κοιλιά της φάλαινας
Ο τάφος ένα πάτωμα φτιαγμένο από στρείδια-

Το θαλασσινό μου φάντασμα να σηκώνεται
Και πιο κυματιστά τα μαλλιά μου
Ραβδώνουν μ' ασήμι τα μάτια μου
Προς τα πάνω στροβιλίζομαι
Κι αναρωτιέμαι πού-

Να πάρω αναπνοή στην κούπα του Ποσειδώνα
Σκουντάω την θύελλα και την καταιγίδα
Βάζω χέρι στην γοργόνα
Για να σταθεί να καρφιτσώσει τα μαλλιά μου
Πάνω στην σέλλα του ιππόκαμπου-

   
Ποιήματα – εκδόσεις νεφέλη..



Δεν υπάρχουν σχόλια: