Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

ΤΟ ΝΑ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ











ΤΟ ΝΑ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ


Το να σωπαίνεις ίσως είναι μουσική,
μια μελωδία αλλιώτικη,
με νήματα κεντημένη απουσίας
στην ανάποδη κάποιου ξένου εργόχειρου.

Η φαντασία είναι του κόσμου η αληθινή ιστορία.
Φως πατημένο, φως από κάτω.
Η δε ζωή πετιέται μεμιάς απροσδόκητη
μέσ’ από μια κλωστή λασκαρισμένη.

Το να σωπαίνεις ίσως είναι μουσική,
ίσως όμως είναι και το κενό ακόμα,
αφού το γεγονός ότι μιλάμε
έρχεται και το γεμίζει ίσαμε πάνω,
το ξεχειλίζει.

Το να σωπαίνεις όμως είναι ίσως πότε-πότε
και του ίδιου εκείνου του κενού η μουσική.





Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
http://alonakitispoiisis.blogspot.gr/

3 σχόλια:

~reflection~ είπε...

Και σκέφτομαι:
Ποιο συνδυασμό αισθήσεων πρέπει ν αναπτύξουμε για να αφουγκραστούμε αυτή τη σιωπηλή μουσική....

Ίσως τον ίδιο συνδυασμό που χρειάζεται για να ξεκλειδωθεί ένα ποίημα και να μιλήσει στη Ζωή μας σαν ανόθευτη αλήθεια του γράφοντος..

Stratis Parelis είπε...



Οι αλήθειες του γράφοντος έχουν μια προσωπική σφραγίδα και δεν ενέχουν ποτέ την ασφάλεια μιας Αλήθειας. Θέλω να πω στερούνται του πλεονεκτήματος να είναι "αντικειμενικές". Ας ανακαλύπτουμε όμως την πρόδηλη πρόθεση καθενός που εκτίθεται με την γραφή να είναι εξομολογητικός και – στο μέτρο που κατορθώνει- αληθινός.
Επικεντρώνομαι στους ποιητές που τους κατακεραυνώνει το πάθος να μαρτυρήσουν τα οράματα που τους φορτίζουν.
Κάκια, ένα δρόμο τραβούμε όλοι που είναι δύσκολος και δαιδαλώδης. Μόνο να μην απεμπολούμε την ψυχή μας. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Αστοριανή είπε...




Στρατή μου,

συμφωνώ μαζί σου,
" Μόνο να μην απεμπολούμε την ψυχή μας. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς…"

Στους ανήσυχους της δυνατής έμπνευσης... οι καιροί είναι πάντα δύσκολοι...

Και,
χαίρομαι
που "εδώ" δέχτηκες "σχόλια"...
Όσοι για τις επιλογές σου,
χαίρομαι ότι κάποτε έβαλες και τα δικά μου, χλόη ταπεινή, ανάμεσα στους κήπους του κόσμου...
Σας φιλώ,
Υιώτα Στρατή,
"αστοριανή"
Νέα Υόρκη