Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

ΤΑ ΜΠΟΤΙΤΣΕΛΕΙΑ ΔΕΝΤΡΑ


Των δέντρων
το αλφάβητο
ξεθωριάζει στο
τραγούδι των φύλλων
οι τεμνόμενες
ευθείες των λεπτών
γραμμάτων που σχημάτιζαν
τη λέξη χειμώνας
και το ψύχος
φωτίστηκαν
με
πράσινο έντονο
απ’ τη βροχή και τον ήλιο
οι αυστηρές απλές
αρχές των
ίσιων κλαδιών
αλλάζουν
απ’ τα τσιμπημένα εάν
του χρώματος, ευλαβείς
συνθήκες,
του έρωτα τα χαμόγελα
. . . . . . . .
έως ότου οι γυμνωμένες
προτάσεις
να λικνιστούν σαν γυναίκας
γοφοί κάτω από το ύφασμα
και να υμνήσουν μυστικά
και γρήγορα γεμάτες πόθο
την υπεροχή του έρωτα
το καλοκαίρι –
το καλοκαίρι το τραγούδι
τραγουδάει τον εαυτό του
τις πνιγμένες λέξεις σκεπάζοντας –


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: