Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010

ΣΥΓΝΕΦΟ ΜΕ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ

ΣΥΓΝΕΦΟ ΜΕ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ
Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι
(Α π ο σ π ά σ μ α τ α)
Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

Μαρία, Μαρία, Μαρία,
άσε με νά μπω, Μαρία.
Δε μπορώ έξω στους δρόμους.
Μαρία, το βλέπεις,
που, ανάμεσα στα δόντια μου,
κρατάω πάλι
το μπαγιάτικο ψωμάκι
απ' το χτεσινό σου χάδι.

Μαρία, άνοιξε. Πονάω!

Βλέπεις,
μες στα μάτια μου μπήχτηκαν
οι καρφίτσες των γυναικείων καπέλων.

Μαρία,
φοβάμαι μην ξεχάσω τ' όνομά σου,
όπως φοβάται μην ξεχάσει ο ποιητής
μια λέξη που γεννήθηκε
στις ωδίνες της νύχτας,
μια λέξη μεγάλη σαν το Θεό.

Δε θέλεις, Μαρία; Δε θέλεις;

Λοιπόν, θα ξαναπάρω πάλι,
σκυφτός και σκοτεινός, την καρδιά μου,
ποτισμένη με δάκρυ,
για να την κουβαλήσω,
σαν το σκυλί που κουβαλάει
στην τρύπα του
το πόδι του,
που του 'κοψε το τρένο.

^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^

Παραμερίστε.
Δε θα μου φράξετε το δρόμο.

Κοιτάχτε!
Αποκεφάλισαν ξανά τ' αστέρια!
Ματωμένος ουρανός, σα σφαγείο.
Έι, εσύ! Ουρανέ!
Βγάλ' το καπέλο σου!
Εγώ περνάω.

Ησυχία!
Κοιμάται η Οικουμένη,
ακουμπώντας το τεράστιο αυτί της
πάνω στο χέρι της το ολόστικτο
απ' τα τσιμπούρια των άστρων.

Στον ουρανό, σα Μαρσεγιέζα κόκκινη,
σφαδάζει ψοφώντας η δύση.
Όλα πια είναι μια τρέλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: