Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

Ένα ποτήρι μπύρα

Το τέλειο έγκλημα δεν έχει κίνητρο, είπε,
το τέλειο έγκλημα χρειάζεται μόνο ένα τέλειο αντικείμενο
όπως συνέβη στο Άουσβιτς.
Όχι τα κρεματόρια, ασφαλώς, αλλά όπως συνέβη
αργότερα, μετά το πέρας της δουλειάς.
Και σώπασε
παρατηρώντας τον αφρό της μπύρας
και πίνοντας μια γουλιά.
Το τέλειο έγκλημα είναι η αγάπη, είπε.
Το τέλειο έγκλημα δεν χρειάζεται τίποτα τέλει
παρά μόνο να προσφέρεις
ό,τι περισσότερο μπορείς.
Ακόμη και η ανάμνηση να σφίγγεις τον λαιμό
είναι αιώνια. Ακόμη και τα ουρλιαχτά που τράνταζαν το χέρι μου,
ακόμη και το κάτουρο που έπεφτε σαν ευλογία στην κρύα σάρκα
ακόμη και το τακούνι της μπότας αφυπνίζει μιαν άλλη αιωνιότητα
ακόμη και η σιωπή,
είπε,
παρατηρώντας τον αφρό.
Αλήθεια, μία καθώς πρέπει arbeit macht frei
αλλά το τέλειο έγκλημα δεν χύνει ούτε
σταγόνα,
σαν τα χείλη του παιδιού, πρόσθεσε
σαν την άμμο και τον αφρό,
σαν εσένα,
που ακούς,
πίνεις μια γουλιά και ακούς.

Δεν υπάρχουν σχόλια: