Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Μή μὲ πεῖς ἄλλο ποιητὴ

Πρόσωπο δὲν ὑπάρχεις Τέλειωσες ἄσκημα κάθε νύχτα
Ἕνα ταξίδι ἰνκόγκνιτο ἤτανε ὅλα
Ἕνας χρόνος ἀγνώριστος σὲ μιὰν ἄγνωστη χώρα
Μὰ τώρα ἡ λογική μου γιατί ἔχει γίνει παράλογη
Σ’ αὐτὸ τὸ παράθυρο ἀπ’ ὅπου ὑποθέτω δὲν πρόκειται
Οὔτε νὰ ’βγει οὔτε νὰ ’μπει καμιὰ ζωὴ
Κι ἁπλώνεται πάλι αὐτὸς ὁ κίτρινος ὁρίζοντας
Μέσα σ’ ἕνα παγωμένο μνημεῖο μεσημέρι
Ἀλλ’ αὐτὸ τὸ χαλασμένο αἷμα μπορεῖ νὰ τὸ πίνει κανεὶς
Τὸ πικρό του σῶμα κατεβαίνει ὁλοένα τὸν οὐρανὸ
Ἀπὸ μόρια χρονοΰλης τρύπιο νεφέλωμα
Ἀπὸ μόνο πὼς θὰ πεθάνω σ’ ἕνα χτὲς ἀπὸ μένα καὶ τίποτα
Δίχως νὰ ’χω πολλὰ λόγια νὰ πῶ
Κουράστηκα μὲ τὴν ἄβυσσο Αὐτὴν τὴ φωνή μου
Μιλῶ μὲ τὸν Μάλερ
Ἕναν ἀμφίβιο τρόμο Ἕναν ὑπόγειο κρότο
Ἕναν πυροβολισμὸ πάνω στὸ πρόσωπό μου
Σπέρματα τῆς πολιτείας κεραῖες χοάνες μαῦρα ἀγκάθια
Ἕνας ποὺ πέρασε ἀπόψε σὰν πάλι
Κι οἱ λέξεις μου ἔρχονται καὶ τεντώνουν τὴν ἴδια πάντα μουσικὴ
Ὅμως ἡ τελευταία ποίηση γράφτηκε πρὶν ἀπὸ χρόνια
Φτάνει πιὰ Μὴ μὲ πεῖς ἄλλο ποιητὴ
Πίνω τὸ κίτρινο πρόσωπό μου

Δεν υπάρχουν σχόλια: