Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Φουκουσίμα

Πρώτα σείστηκαν
οι τεκτονικές μου πλάκες
κι απ΄της καρδιάς
τα συμπάσχοντα ρήγματα,
ένας πόνος συμπαγής
κατρακύλησε
για να ενωθεί με τα ερείπιά σου,
Ιαπωνία.
Κι ύστερα
είδα τον ήλιο
να δύει ολοπόρφυρος
προς την Ανατολή
δακρύζοντας πένθος
στα ορφανά της κερασιάς
και τους ομαδικούς τάφους
των χρυσανθέμων.
Αργά ξηλώνεται πάλι
το κιμονό σου
σε αντίστροφη μέτρηση
πάνω απ’ την Φουκουσίμα
με τον θάνατο να παραμονεύει
πιο ωχρός
κι απ’ το θρυμματισμένο πρόσωπο
μιας απελπισμένης γκέισας.
Γλυκό, μακρινό μου παραμύθι
που τελειώνεις
με θρυλικό χαρακίρι
στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων
και τις ανταποκρίσεις,
χάρισέ μου απόψε
την λιτή γλώσσα
ενός χαϊκού
για να σ’ αποχαιρετήσω.
Κι εσύ σπλαχνική νύχτα,
κύκλωσέ με
με τ’ ουρανού σου
τον Πανσέληνο διαβήτη
και μη μ’ αφήνεις
να χαρακώνομαι
πάνω στις σκληρές
εικόνες του κόσμου.

4 σχόλια:

thaliak1 είπε...

Πολύ Ωραίο ! ! ! ! !

nameliart είπε...

Δυνατό αγκάλιασμα έπους και λυρισμού, σε μια ποιητική γραφή που με πήγε συνειρμικά στον Neruda!..

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Νάτο λοιπόν που δεν το είπα μόνον εγώ:
αυτή η γραφή παέι στον Νερούδα!
πράγματι!
μπορείς να καμαρώνεις Λίλιαν!
είναι μαγικό το ποιημα σου!
λιτό και καλοφωτισμένο!
Ευχαριστώ thaliak1
nameliart!

pandora είπε...

Στρατή μου σ' ευχαριστώ για την φιλοξενία και για τα καλά σου λόγια όπως και τους υπόλοιπους φίλους που σχολίασαν!
Ομολογώ πως δεν έχω εντρυφήσει ιδιαίτερα στο Neruda αλλά και μόνο η σύγκριση με τιμά.
Καλημέρα!