Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Το ΞΥΛΙΝΟ κορίτσι

Το ΞΥΛΙΝΟ κορίτσι δεν ήρθε περπατώντας:
στάθηκε άξαφνα εκεί καθισμένη στα τούβλα,
παλιοί ανθοί του πελάγου σκεπάζαν το κεφάλι,
κι είχε η ματιά της μια θλίψη από ρίζες.
Έστεκε εκεί κοιτώντας τις ανοιχτές ζωές μας,
το είμαι, το φεύγω, το έρχομαι, το πάω πάνω στη γη,
τη μέρα που της ξέβαφε λίγο λίγο τα φύλλα.
Βίγλιζε μη θωρώντας μας το ξύλινο κορίτσι.
Το κορίτσι απ' τ' αρχαίο κύμα στεφανωμένο
κοίταζε εκεί με τα νικημένα της μάτια,
κι αν κι ήξερε πως ζούμε σ'ένα απόμακρο δίχτυ
από νερό και χρόνο, βροχή, κύματα κι ήχους,
δεν ήξερε αν υπάρχουμε ή είμαστε τ' όνειρό της.
Αυτή του ξύλινου είναι κοριτσιού η ιστορία.

4 σχόλια:

~reflection~ είπε...

...να 'ξερες Ποιητή
πόση ΖΩΗ
είχε το Ξύλο
πριν το κόψει
ο Ξυλοκόπος Θεός!!!...



...

''Ξύλινος Ιππότης'' είπε...

Ότι και να πω μετά απ' αυτό το ποίμα και μετά απ' το σχόλιο που άφησε η ~reflection~ θα 'ναι πολύ λίγο...

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Κάκια

το ξύλο πάντα ζωή θα έχει

και η ρίμα που το ακουμπά θα πληρώνει τίμημα που δακρύζει σαν ρετσίνι..

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

''Ξύλινος Ιππότης''

ε
ας
μην
πουμε
τιποτα..