Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ..




[ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ]
α΄
Αλλά χρειάζεσαι να ’σαι μέσα στο πνεύμα κάποιας Mystique ολωσδιόλου μεταφυσικής διάστασης του πραγματικού. Με omega το όνομα, τον ονοματισμό, την ονοματική μέθη.

β΄
Μήπως είναι κι ο θάνατος δικτατορία; Η δημοκρατία; Θ’ αφήσω σ’ εκκρεμότητα το ερώτημα.

γ΄
Ξέρεις τι είναι να ’χεις το θάνατο στα σωθικά; Μακάρι να ’χει η μοίρα μου και τα σκυλιά του Αμούνδσεν στην κατάκτηση της επιβίωσης μου.

δ΄
Σήμερα του Λαζάρου. Ελπίζω Θεέ μου, Φύση, Ενέργεια, να με αναστήσεις!

ε΄
Άλλο Σύμπαν, άλλο Σύμπαν. Άλλο Θεός, άλλο θεός, από εννοιολογική άποψη. Κιάλια θέλουν οι αναγνώστες;

ς΄
4 Μαΐου.
Νικολάι Σταυρόγκιν;

ζ΄
Τρόμαγμα σήμερα θανάτου. Πόσο δεν το θέλω να πεθάνω!

η΄
Θεέ μου το χώμα! Όπως ο ήλιος απλώνει στην πλατεία...

θ΄
Με σκούντησε κάποιος στο δρόμο και μου λέει συγνώμη. Η δική μου απάντηση: Άνθρωπε μου, εγώ περιμένω να μου ζητήσει συγνώμη ο θάνατος.

ι΄
Σήμερα και τα διακόσια χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης. Ε, τότενες ο θάνατος ήτανε παγωτό παιδικής καθημερινότητας.

ια΄
«Flower». Αεράκι.

ιβ΄
Το τσιγάρο πάλι στην επιφάνεια. Τι θ’ απογίνω;

ιγ΄
ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΣΑΠΦΕΙΡΑ.

ιδ΄
Το πιο κοντινό απ’ τα δέντρα μαίνεται από άνεμο ακόμη στη μνήμη.

ιε΄
Μέσα στη νύχτα του Λονδίνου τα κόκκινα κι άσπρα φώτα στ’ αεροπλάνα με τον εντεινόμενο βόμβο επιβλητική τελετουργία.

ις΄
Η μοναξιά λειτουργεί στον πολιτισμό όσο και στη βαθύτερη Προϊστορία. καταστρέφεται στη μέση κατάσταση /// ζωής, όπου λογουχάρη ο άρρωστος θέλει στο νοσοκομείο την οικογένεια κοντά του και ει δυνατό τα ζώα του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: