Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

ΠΟΤΕ ΠΙΑ



Οι απουσίες,
τα μεγάλα κενά,
το απέραντο τίποτα ζωγραφισμένο
από αναμνήσεις επίμονες,
τα πάντα είναι εδώ
ωσάν τις στάχτες μιας πυρκαγιάς μεγάλης.
Κι εγώ, αμφιβάλλω για τη ζωή μου,
τρέμω μη γίνω στάχτη
μέσα στις τόσες δυστυχίες
που ούτε καν υπάρχουν.
Η μοναξιά μου,
σε αυτό το φως του τρόμου,
ένα νέο φάντασμα είναι,
δίχως ύλη·
μια απλή περίφραξη είναι,
δίχως καν συρματόπλεγμα
ή καλούπι.
Τα πάντα ένα γκρίζο.
Τίποτα δεν υπάρχει.
Τα μίζερα απομεινάρια
μιας μνήμης θλιβερής
που χάνεται
στέκονται μπροστά στη ζωή μου δίχως μέλλον.
Μια φωνή απόμακρη λέει
και σβήνει, έτσι, το πανόραμα:
«Ποτέ πια. Ποτέ πια.»



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: