Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ






ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ (1978)
ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
Η παρουσία
Η Μαρία Νεφέλη λέει
Και ο Αντιφωνητής
1 ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
1. ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ
2. Η ΝΕΦΕΛΗ
2. Ο ΝΕΦΕΛΗΓΕΡΕΤΗΣ
3. ΠΑΤΜΟΣ
3. Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ
4. ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΚΑΛΛΟΥΣ
4. Η ΝΕΡΟΣΤΑΓΟΝΑ
5. THROUGH THE MIRROR
5. Η ΑΙΓΗΙΣ
6. ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΟΙΑΚΙΖΕΙ
6. ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ
7. Ο ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
7. Η ΕΛΕΝΗ
Το τραγούδι της Μαρίας Νεφέλης
Ο Αντιφωνητής λέει
Και η Μαρία Νεφέλη
1. PAX SAN TROPEZANA
1. Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ
2. ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ
2. ΚΑΘΕ ΦΕΓΓΑΡΙ ΟΜΟΛΟΓΕΙ
3. Ο ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
3. Ο ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ
4. EAU DE VERVEINE
4. ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΑΓΝΟΤΗΤΟΣ
5. Η ΑΝΩ ΤΑΡΚΥΝΙΑ
5. ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΚΡΙΔΑΣ
6. ΥΜΝΟΣ ΣΕ ΔΥΟ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
6. ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ
7. Η ΙΕΡΗ ΕΞΕΤΑΣΗ
7. Ο ΑΓΙΟΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΤΗΣ    ΑΣΣΙΖΗΣ
Το τραγούδι του ποιητή
Η Μαρία Νεφέλη λέει
Και ο Αντιφωνητής
1. ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΘΛΙΨΗ
1. Η ΠΡΩΙΝΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ
2. ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ
2. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΙΘΕΙ
3. Ο ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΩΡΟΣ ΒΙΟΣ
3. Η ΙΣΟΒΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
4. ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
4. ΣΠΟΥΔΗ ΓΥΜΝΟΥ
5. ELECTRA BAR
5. Η ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΕΣΗ
6. DJEDA
6. ICE SEHE DICH
7. Ο ΣΤΑΛΙΝ
7. Η ΟΥΓΓΡΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ
Το αιώνιο στοίχημα


Εγώ δε λέγω υμίν μη αντιστήναι τω πονηρώ
ΜΑΤΘΑΙΟΣ, ε', 39.1
                   Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ
Μ.Ν. Περπατώ μες στ' αγκάθια μες στα σκοτεινά
          σ' αυτά που 'ναι να γίνουν και στ' αλλοτινά
         κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη μου άμυνα
         τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.

  Α.   Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει στο
         κενό. Ν' ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο
         δρόμο με φαρδιά παντελόνια και μια παλιά γκαμπαρντίνα.
         Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη τότε. Και
          στις δισκοθήκες, πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της. Καπνίζει
         αμέτρητα τσιγάρα. Είναι χλωμή κι ωραία. Μ' αν της μιλάς
         ούτε που ακούει καθόλου. Σαν να γίνεται κάτι άλλου - που
         μόνο αυτή τ' ακούει, και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφι-
         χτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι εκεί. Δεν την έπιασα ποτέ και
         δεν της πήρα τίποτα.

Μ.Ν. Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου 'λεγε «θυμάσαι;» Τι
          να θυμηθώ. Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα.
          Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα - πως να το πω: απροε-
          τοίμαστη. Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα - κει που δεν
          το περίμενα καθόλου. Έλεγα «μπα θα συνηθίσω». Κι όλα γύ-
          ρω μου έτρεχαν. Πράγματα κι άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν -
          ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά, φαίνεται, το
          παράκανα. Επειδή -δεν ξέρω- κάτι παράξενο έγινε στο τέ-
          λος. Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος.
          Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή. Και
          τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει...

  Α.   «Γιατί δε θάβουν τους ανθρώπους όρθιους σαν μητροπολιτά-
         δες;» -έτσι μου 'λεγε. Και μια φορά, θυμάμαι, καλοκαίρι στο
         νησί, που γυρίζαμε όλοι από ξενύχτι, ξημερώματα, πηδήσαμε
         απ' τα κάγκελα στον κήπο του Μουσείου. Χόρευε πάνω στις
         πέτρες και δεν έβλεπε τίποτα.

Μ.Ν. Έβλεπα τα μάτια του. Έβλεπα κάτι παλιούς ελαιώνες.

  Α.   Έβλεπα μιαν επιτύμβια στήλη. Μια κόρη ανάγλυφη πάνω στην
         πέτρα. Έμοιαζε λυπημένη και κρατούσε στη χούφτα της ένα
         μικρό πουλί.

Μ.Ν. Εμένα κοίταζε, το ξέρω, εμένα κοίταζε. Κοιτάζαμε κι οι δυο την
          ιδία πέτρα. Κοιταζόμασταν μεσ' απ' την πέτρα.

  Α.   Ήταν ήρεμη και κρατούσε στη χούφτα της ένα μικρό πουλί.

Μ.Ν. Ήτανε καθιστή. Κι ήτανε πεθαμένη.

  Α.   Ήτανε καθιστή και κρατούσε στη χούφτα της ένα μικρό πουλί.
         Δε θα κρατήσεις ποτέ σου ένα πουλί εσύ - δεν είσαι αξία!

Μ.Ν. Ω, αν μ' αφήνανε, αν μ' αφήνανε.

  Α.   Ποιος να σ' αφήσει;

Μ.Ν. Αυτός που δεν αφήνει τίποτα.
         
  Α.   Αυτός, αυτός που δεν αφήνει τίποτα
         κόβεται απ' τη σκιά του κι αλλού περπατά.

Μ.Ν. Είναι τα λόγια του άσπρα κι είναι ανείπωτα
          κι είναι τα μάτια του βαθιά κι ανύπνωτα...

  Α.   Μα' χε πάρει όλο το πάνω μέρος απ' την πέτρα. Και μαζί
         μ' αυτήν και τ' όνομά της.

Μ.Ν. ΑΡΙΜΝΑ... σαν να τα βλέπω ακόμη χαραγμένα τα γράμματα μέ-
          σα στο φως... ΑΡΙΜΝΑ ΕΦΗ ΕΛ...

  Α.   Έλειπε. Όλο το πάνω μέρος έλειπε. Γράμματα δεν υπήρχανε
         καθόλου.

Μ.Ν. ΑΡΙΜΝΑ ΕΦΗ ΕΛ... εκεί, πάνω σ' αυτό το ΕΛ, η πέτρα είχε κοπεί
          και σπάσει. Το θυμάμαι καλά.

  Α.   Στ' όνειρό της φαίνεται θα το 'χε δει κι αυτό για να το θυμάται.

Μ.Ν. Στ' όνειρό μου, ναι. Σ' έναν ύπνο μεγάλο που θα 'ρθει κάποτε
          όλο φως και ζέστη και μικρά πέτρινα σκαλιά., θα περνάνε στο
          δρόμο αγκαλιασμένα τα παιδιά όπως σε κάτι παλιές ταινίες ιτα-
          λιάνικες.
          Από παντού θ' ακούς τραγούδια και θα βλέπεις πελώριες γυναί-
          κες σε μικρά μπαλκόνια να ποτίζουν τα λουλούδια τους.

  Α.   Ένα μεγάλο θαλασσί μπαλόνι θα μας πάρει τότε ψηλά, μια δω,
         μια κει, θα μας χτυπά ο αέρας. Πρώτα θα ξεχωρίσουν οι αση-
         μένιοι τρούλοι, κατόπιν τα καμπαναριά. Θα φάνουν οι δρόμοι
         πιο στενοί, πιο ίσιοι απ' ό,τι φανταζόμασταν. Οι ταράτσες με
         τις κάτασπρες αντένες για την τηλεόραση. Και οι λόφοι ένα
          γύρο κι οι χαρταετοί - ξυστά θα περνάμε από δίπλα τους.
         Ώσπου κάποια στιγμή θα δούμε όλη τη θάλασσα. Οι ψυχές
         επάνω της θ' αφήνουν μικρούς λευκούς ατμούς.

Μ.Ν. Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα βουνά τα μαύρα και τα δαι-
          μονικά του κόσμου τούτου. Έχω πει στην αγάπη «γιατί» και την
          έχω κυλήσει στο πάτωμα. Έγιναν οι πόλεμοι και ξανάγιναν και
          δεν έμεινε ούτ' ένα κουρέλι να το κρύψουμε βαθιά στα πράγ-
          ματά μας και να το λησμονήσουμε. Ποιος ακούει; Ποιος άκου-
          σε; Δικαστές, παπάδες, χωροφύλακες, ποια είναι η χώρα σας;
          Ένα κορμί μου μένει και το δίνω. Σ' αυτό καλλιεργούνε, όσοι
          ξέρουν, τα Ιερά, όπως οι κηπουροί στην Ολλανδία τις τουλί-
          πες. Και σ' αυτό πνίγονται όσοι δεν έμαθαν ποτέ από θάλασσα
          κι από κολύμπι...
          Ροές της θάλασσας κι εσείς των άστρων μακρινές επιρροές -
        
    παρασταθείτε μου!

  Α    Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα
         δαιμονικά του κόσμου τ' ανεξόρκιστα
         κι από το μέρος το άρρωστο γυρίστηκα
         στον ήλιο και στο φως αυτοεξορίστηκα!

Μ.Ν. Κι απ' τις φουρτούνες τις πολλές γυρίστηκα
          μες στους ανθρώπους αυτοεξορίστηκα!

1 σχόλιο:

Mina Papanikolaou είπε...

.. ήταν αυτό που μόνο ήθελα να διαβάσω απ΄το πρωί..και το ανάρτησες!! Να είσαι καλά Στρατή, αυτή εδώ η σελίδα είναι ένας θησαυρός!!