Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Κοίτη



Άκου τον παλμό του διαστήματος
Είναι τα ταμπούρλα του καλοκαιριού
Τα βήματα της ξαναμμένης εποχής
Πάνω στις στάχτες της χρονιάς
Ήχος φτερών και κροτάλων
Το τρίξιμο της γης
Κάτω απ’ το ένδυμά της από έντομα και ρίζες
Η δίψα ξυπνάει και οικοδομεί
Τα μεγάλα γυάλινα κλουβιά της
Εκεί τραγουδάς το παράφορο τραγούδι σου
Το χαρούμενο τραγούδι σου
Νερού αλυσοδεμένου
Εκεί τραγουδάς γυμνή
Με την κοιλιά και τα στήθια αλειμμένα
Με το πρόσωπο αλειμμένο γύρη
Πάνω στο αφανισμένο τοπίο
Ο ίσκιος σου μια χώρα πουλιών
Που ο ήλιος με μια χειρονομία διασκορπίζει.


*Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης. 
Από το βιβλίο Οκτάβιο Πας, “Ποιήματα”, εκδ. Σπηλιώτη 1981.

http://tokoskino.wordpress.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια: