Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ



Γεννήθηκα μια νύχτα καλοκαιρινή

σε δύο παύσεις ανάμεσα. Μίλα μου: σε ακούω.

Γεννήθηκα. Πού νά ’βλεπες τί αγωνία

απεικάζει το φεγγάρι και χωρίς καν να προσπαθήσει.

Γεννήθηκα. Η ευτυχία ήταν τ’ όνομά σου.

Κάτω από μια λάμψη ελπίδα, ένα πουλί

Να φτάσω, έφτασα. Η θάλασσα ήτανε παλμός,

η παλάμη κάποιου χεριού, ένα χλιαρό μετάλλιο.

Οπότε δεν αποκλείεται πλέον να υπάρχουν

τα φώτα, οι θωπείες, το δέρμα, ο ορίζοντας,

αυτό το να λέω λόγια δίχως λόγο ή νόημα

που κυκλώνουν σαν αφτιά, κοχύλια,

σαν λοβός ανοιχτός που ξημερώνει

(άκου, άκου) μέσ’ απ’το φως το χιλιοτσαλαπατημένο.


http://alonakitispoiisis.blogspot.gr/
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.




Δεν υπάρχουν σχόλια: