Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ



Πόσοι και πόσοι στις νυχτερινές κάμαρες μέσα
Δεν ξεστρώνουν με τα εύθραυστα χέρια τους
Τα μολυβένια σεντόνια
Τυφλό το μάτι του εκκρεμούς
Η μοναξιά
Κρέμεται από το σπανιολέτο
Και το παντζούρι
Χτυπάει σάμπως λαβωμένου άγγελου φτερούγα
Όσοι δεν κοιμούνται περιμένουν
Περιμένουν τον άνεμο
Του κόσμου το τέλος περιμένουν
Αχ να και η αυγή με χρώματα σμέουρου:
Τη στυφή ξαναπαίρνει η ζωή γεύση του αίματος

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: