Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

όπως κάθε απόγευμα







Κατάβρεξε το πάτωμα

Και βγήκε να πιει το τσάι της
Στο μπαλκόνι
Εκεί που στοίβαζε τις αναμνήσεις
Μια πέτρα από την Πίνδο
Ένα βότσαλο από την Αλόννησο
Ένα αποξηραμένο νεραντζάνθι από την πατρίδα
Μια βροχερή ημέρα στο ελατόδασος
Τότε που έσπασε η ομπρέλα της
Και λιλά γέμισαν τα λακκώματα υφάσματα!


Έπινε το τσάι της
Τι συνήθεια κι αυτή
Να γλυκαίνει τον πόνο
Με ατροφικές στιγμές;
Πάντα το προτιμούσε με γεύση βατόμουρου και μύρτιλου
Στις εξοχές κάποτε έφτιαξε
Μιαν υπέροχη μαρμελάδα άγριου βατόμουρου
Συνήθειες υπεκφυγές σπαράγματα της ψυχής
Εγκιβωτισμένη στα τείχη
Του σκιώδους πανικού
Της γλυκιάς απόλαυσης
Της αναίτιας επιστροφής


Κάθε απόγευμα γύρω στις έξι
Χωρίς αντίτιμο
Ανέβαινε μια νοητή σκάλα
Τι καλά να αποσώνεις τις δουλειές
Και να επιχειρείς μιαν τέτοιαν ανάβαση
Απεκδύεσαι όλες τις απάτες του μυαλού
Στρέφοντας το μοχλό
Μιας χειράμαξας ονειρικής


Εκεί στο μπαλκόνι
Να χαριεντίζεται ο βασιλικός
Με τον άνεμο
Κι εσύ να βουλιάζεις τα δάκτυλα στο χώμα
Σαν να περιμένεις την διάνοιξη του σπόρου
Ή απλά σαν να θέλεις να μετρήσεις
Στο ημερολόγιο της γης
Με πόσες κοφτές ανάσες θα φτιάχνεις
Τα αφεψήματά σου από εδώ και πέρα
Στο μπαλκόνι που ο βοριάς
Θα διεκδικεί καθημερινά από εσένα το ελάχιστο!

2 σχόλια:

ποιώ - ελένη είπε...

Στρατή μου σ' ευχαριστώ πολύ πολύ!!!

Stratis Parelis είπε...



Μας χαρίζεις την μαγεία σου.
Να αντέχεις!!