Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ..




Λίγα καψαλισμένα σκοίνα στη μασχάλη του καλοκαιριού,
Λίγες ασφακιές, το θυμάρι, η φτέρη.

Διψάσαμε πολύ.
Πολύ πεινάσαμε.
Πολύ πονέσαμε.

Δεν το πιστεύαμε ποτέ
Να’ναι τόσο σκληροί οι άνθρωποι.
Δεν το πιστεύαμε ποτέ
Να’χει τόση αντοχή η καρδιά μας.

Μ’ ένα κομμάτι θάνατο στην τσέπη μας- αξούριστοι.
Που ‘ναι ένα στάχυ να λυγάει στον ουρανό το γόνατό του;

Βραδιάζει αργά. Η σκιά δεν κρύβει την σκληρότητα της πέτρας.
Το παγούρι του νεκρού χωμένο στην άμμο.
Το φεγγάρι αραγμένο σ’ έναν άλλο γιαλό
Να το κυλάει η γαλήνη με το μικρό της δάχτυλο-
Σε ποιο γιαλό; Ποια γαλήνη;

Διψάσαμε πολύ,
Δουλεύοντας ολημερίς την πέτρα.
Κάτου απ’ τη δίψα μας
Είναι οι ρίζες του κόσμου.

       

Πέτρινος χρόνος
Εκδόσεις Κέδρος..


Δεν υπάρχουν σχόλια: