Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΤΑΛΑ-ΣΤΑΛΑ






Και τώρα είμαι η σταγόνα του νερού,
αιώνες κι αιώνες πέφτω πάνω στο μάρμαρο,
ό,τι λέω έχει ήδη από άλλους λεχθεί,
το επαναλαμβάνω και το επαναλαμβάνω συνέχεια.
Να να τρυπήσω τη μάζα μια μέρας είναι το πεπρωμένο μου
και όχι να είμαι το αποτύπωμα, η τομή, το στίγμα,
λέξεις γνωστές σε όλους και κοινολεκτούμενες,
αλλά αυτό που έχει δραπετεύσει από την πέτρα:
άπειρος, διςσπαρμένος, ανέφικτος.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
http://alonakitispoiisis.blogspot.gr/



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

2 σχόλια:

~reflection~ είπε...

Η πιο Μεγαλειώδης στιγμή μιας Σταγόνας είναι όταν, συμπυκνωμένη σαν Ποίημα, πέφτει από ύψος στο καρφωμένο μέτωπο των Ανθρώπων.

Stratis Parelis είπε...





Αυτό εμένα μόνο για βασανιστήριο μου κάνει. Δεν το αγαπώ!