Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

Εγώ δεν είμαι εγώ.



Εγώ δεν είμαι εγώ.
Είμαι κείνος
που προχωράει στο πλάι μου, και δεν τον βλέπω·
που άλλες φορές τον επισκέπτομαι
κι άλλες φορές τον λησμονώ.
Εκείνος που γαλήνιος σιωπά όταν μιλάω,
εκείνος που μειλίχιος συγχωρεί όταν μισώ,
εκείνος που συχνάζει όπου δεν πάω
και που θα μείνει όρθιος όταν θα 'μαι νεκρός.

2 σχόλια:

~reflection~ είπε...

Αυτό το υπέροχο σθένος του Ποιητή να δύναται να υπερνικήσει τον εαυτό του με τον... ίδιο του τον εαυτό!

Stratis Parelis είπε...


Ή να χαθεί μέσα σε μια ατέρμονη αναζήτηση που τον απαλείφει ώσπου να γίνει μια παρτιτούρα μιας μουσικής μελλοντικής που γράφεται με επιθυμίες και πάθος..
Τα σέβη μου!