Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Λίγο πιό ὕστερα

Σιγά σιγά θά κρεμάσουν κουρτίνες
στά παράθυρά μας οἱ ἄλλοι
θά βάψουν τά κεραμίδια μας
στήν πόρτα μας θά ἐντοιχίσουν ἕναν ἀριθμό
δίχως τύψεις γιά τά γράμματα πού δέ θά μᾶς στείλουν
γιά τίς φιλοξενίες πού μᾶς ἀποκλείουν
προσφέροντάς μας μιάν ἰδιωτική κατοικία
ἕνα δικό μας ἀριθμό
ἕνα μόνιμο ὀστεοφυλάκιο γιά τούς πολυφίλητους
τό κατώφλι μας θά τό πνίξει τό χορτάρι
ξερριζωμένο αὐθαίρετα ἀπό ξένη γῆ
ὁ κισσός θ’ ἀπλωθεῖ σ’ ὅλες τίς ἐπιφάνειες
θά πρασινίσει ἡ στέγη
ὁ σκόρος θ’ ἀρχίσει νά τρώει τά ἔπιπλά μας
κάθε πρωί
τόσο γνώριμη θά γίνει ἡ γειτονιά μας
πού θά τή βλέπουμε μέ κλειστά τά παράθυρά μας
θά καταλαβαίνουμε δίχως κόπο
σέ ποιόν ἀνήκει τό βῆμα
πού χτυπάει τό λιθόστρωτό μας τίς νύχτες
θ’ ἀδημονοῦμε ὅταν θ’ ἀργεῖ ὁ τρόμος να ’ρθεῖ
τήν αὐγή θά κλαῖμε – ὅπως πάντα
γιατί φοβόμαστε τόν ἥσυχο ὕπνο
καί οἱ τοῖχοι θά γεμίσουν
μέ τίς φωτογραφίες τῶν ἀγαπημένων μας
πού δολοφονήσαμε μέ τά ἴδια μας τά χέρια
μέχρι ν’ ἀνοίξουμε κάποια μέρα τά παράθυρά μας
νά δεχτοῦμε πασίχαροι τόν ἥλιο
πού θά στεγνώσει τίς μορφές μας πάνω στήν ὀροφή
καλύπτοντάς την μέ γύψινη διακόσμηση ἀκριβή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: