Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Ψευδαισθήσεις ορισμένου χρόνου

Προσέλαβα νεαρό, συμβασιούχο πόθο
για τον καλλωπισμό εσωτερικού χώρου
με εμφανή τα σημάδια εγκατάλειψης
από παλιότερες ένοικες προσδοκίες.
Αφού έβαψε τους λυπηρούς τοίχους
με έντονο ψευδαισθητικό κόκκινο
και εξωράισε την θέα στον Ακάλυπτο
κρεμώντας πλατύφυλλους,
υποσχετικούς υπαινιγμούς,
εξαφανίσθηκε χωρίς εξηγήσεις.
Πιθανολογώντας θα έλεγα
πως απογοητεύθηκε
από την σκληρή γραφειοκρατία ζωής
που δεν του επέτρεπε να γκρεμίσει
την μεσοτοιχία ονείρου-πραγματικότητας
και μονιμοποιήθηκε
σε νεόδμητο χώρο,
πανταχόθεν ελεύθερο.

2 σχόλια:

~reflection~ είπε...

Βρίσκομαι σε κάδρο κρεμασμένη σε μία μεσοτοιχία στοάς,
που χωρίζει τη Γυναίκα που έγραψε το Υπεροχο Ποίημα
από τη Σκέψη του Άντρα Ποιητή που το ανέρτησε...

και ακίνητη θαυμάζω την καλλιτεχνική ΣυνΎπαρξη..

Εχω αδυναμία στη Δημουλα... μου τη θύμισε σε τόσα πολλά σημεία..

Αφήνω την πιο γλυκια μου καληνύχτα...

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Ναι ΚΑΚΙΑ
Πράγματι η Λίλιαν εδώ έχει έναν χρωματισμό από Δημουλά.
Αλλά βρήκα το ποίημα μεστό και ήθελα να του δώσω μιαν θέση ανάγνωσης.
Τα φιλιά μου!