Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Ποίημα του συνόλου

Συλλογίζομαι τον βλοσυρό , αυστηρό ουρανό
με τα μοναχικά κι απόμακρα φώτα
που τόσες και τόσες νύχτες κοιτούσε ο ΄Εμερσον
μέσα στα χιόνια και τη παγωνιά του Κόνκορντ.
Εδώ τ’ αστέρια είναι αμέτρητα .

Ο άνθρωπος είναι αμέτρητος . Ατέλειωτες
γενιές πουλιά και έντομα ,
πλουμιστοί ιαγουάροι και φίδια ,
κλωνάρια που συμπλέκονται κι απλώνονται ,
καφές , άμμος και φύλλα
που γέρνουν τα πρωινά και σκορπάνε
τον τέλειο , άχρηστό τους λαβύρινθο .
Ισως το κάθε μυρμηγκάκι που πατάμε
να’ ναι μοναδικό μπροστά στο Θεό ,
οπότε θα το λογαριάζει και αυτό
στην εκτέλεση των ακριβέστερων νόμων
που κυβερνούν τον παράξενο κόσμο Του .
Αν δεν ήταν έτσι , ολόκληρο το σύμπαν
θα ήταν ένα σφάλμα κι ένα ανυπόφορο χάος .
Οι καθρέπτες του έβενου και του νερού
ο πολυμήχανος καθρέπτης των ονείρων ,
τα ψάρια , οι λειχήνες , τα κοράλια ,
τα σημάδια που άφησαν οι χελώνες στο χρόνο ,
οι πυγολαμπίδες κάποιας μοναδικής βραδιάς ,
οι δυναστείες της αροκάριας ,
τα καλοχαραγμένα στοιχεία ενός βιβλίου
που δεν μπορεί να τα σβήσει η νύχτα , χωρίς αμφιβολία
δεν είναι λιγότερο ιδιαίτερα και αινιγματικά
από μένα , που τα συνδυάζω . Δε θα τολμούσα
να κρίνω τη λέπρα ή τον Καλιγούλα .

Σαν Πάμπλο 1970
Μετάφραση : Δημήτρης Καλοκύρης

Από; http://eirinigalinou.blogspot.com

2 σχόλια:

~reflection~ είπε...

Όνειρο μέσα σε Όνειρο, έλεγε ο Μπόρχες.

η κάθε Λεπτομέρεια είναι Σύμπαν μέσα στο Σύμπαν. Αυτήη μαγεία του μικρόκοσμου στην αγκαλιά του μακρόκοσμου κι όσο απομακρύνεσαι τελειωμό δεν έχει ο Δρόμος {προς τους Έξω μακρόκοσμους}... μα και όσο συρρικνώνεσαι ...
{θυμάσαι το γρίφο του Ζηνωνα?... με λογικά επιχειρήματα κατέληξε σε Λάθος αποτέλεσμα... αυτόν επικαλούμαι τώρα!..... -πονηρός ελιγμός, ομολογώ....}

Έτσι κι όσο συρρικνωνόμαστε προς τη Λεπτομέρεια... προς το κέντρο των ομοκεντρων κύκλων του μικρόκοσμου, ΠΑΛΙ τελειωμο δεν έχει το μονοπάτι, χαρη στον Ζηνωνα!...


ΦΙΛΙ...πρωινό....

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Όταν ο λογοτέχνης αγγίζει με το χέρι του τον ουρανό!




Να δεις πόσο θα μπερδευτούμε τρέχοντας
Και θα μας ξεπεράσει κι η χελώνα…

Αλλά πού πάει η ζωή που είναι κατανοητό κι όμως δεν ξέρεις
Τι νούμερο υποδήματα φορά;

Στην κλίμακα που ανέρχεσαι ποτέ δεν σκέφτηκες να ξέρεις πόσα είναι επιτέλους της τα σκαλοπάτια.

Μόνο η συνήθεια σε ποτίζει δισταγμό, αλλά και πάλι κάνεις ο πρέπει να κάνεις..

Όπως να γράφεις ποιήματα που από λίγους θ’ ακουστούνε…